Losowa postać

Prev Next

Dumuzi

Dumuzi („syn prawowity”), to jest Tamuz, opiekun rolnictwa, uosobienie życia przyrody i jej siły twórczej. Według podań co roku wraz z zamieraniem roślinności zstępuje do podziemia, a na wiosnę budzi...

Sin

Pierworodnym synem Enlila był Sin, bóg i uosobienie księżyca, wybitna, w istocie swojej dobra i życzliwa postać panteonu babilońskiego i asyryjskiego. Nazywano go panem i ojcem bogów i ludzi, władcą...

Scylla i Charybda

  Morskie potwory Scylla i Charybda były równie groźne dla żeglarzy jak syreny. Zamieszkały sąsiadując o ze sobą skały po obu stronach wąskiego przesmyku pomiędzy Sycylią, a wybrzeżem Italii, Kiedy Odyseusz...

Nanasze

Opiekunka rybołówstwa morskiego. Głównym miejscem jej kultu było Siraran, położone w mieście-państwie Lagasz. Nanasze uważano za córkę Enkiego. W szczególności była związana z wróżbiarstwem i wyjaśnianiem snów, a także odpowiedzialna...

Isztar

W religii babilońskiej (zwłaszcza w czasach sumeryjskich) nie brak było i bóstw żeńskich. Pierwotnie było ich wiele. Pod różnymi imionami czczono wielką boginię-matkę (Aruru, Mami itd.), życiodajną siłę ziemi, stworzycielkę...

Ares

  Przed pędzącym rydwanem bezlitosnego bóstwa biegła Eris, bogini niezgody, i Enyo, zapowiedź wojny.   Początkowo Aresa przedstawiano jako brodatego mężczyznę, później jako dobrze zbudowanego młodzieńca z wojennym rynsztunkiem. Był bogiem wojny niesprawiedliwej,...

Ningiszzida

Bóg wegetacji, przedstawiany pod postacią węża. Występuje nieraz jako ojciec boga Dumuziego. był także bóstwem świata podziemnego. Władca Lagaszu, Gudea, uważał go za swoje osobiste bóstwo opiekuńcze.

Demeter

  Przedstawiana z bukietem kłosów, była uosobieniem życia osiadłego, ładu społecznego i macierzyństwa. Jej mądre czyny i postanowienia zmieniły świat ludzi na lepszy   Demeter była córką Kronosa i Rei. Tak samo jak...

Zeus

  Bez jego woli na ziemi nic się nie działo. Z jego rozkazu świeciły gwiazdy i Księżyc, panowali i upadali najwięksi królowie, rozpętywały się wojny i nastawał czas pokoju.   Dzieciństwo Zeusa nie...

Artemida

  Bliźniaczą siostrę Apolla uznawano za bóstwo ważne i prastare, któremu oddawano cześć w Grecji od najdawniejszych czasów. Początkowo była panią dzikiej przyrody wegetacji roślinnej, porodów i położnic, by z czasem...

Ciekawostki

Prev Next

Artysta i zabójca

Artysta i zabójca

  Dedal słynął w całej Helladzie z wykonywania niezwykłych posągów. Artysta pierwszy zaczął rzeźbić postacie ludzkie z otwartymi oczami i wyciągniętymi rękami. Tak bardzo przypominały żywych ludzi, że kapłani przywiązywali je...

Olimpia

Olimpia

Olimpia była prawdziwie nowoczesnym centrum sportu Zawodnicy mieli do dyspozycji wiele budowli stworzonych dla ich wygody. Wiadomo, że działała tam szkoła zapasów, boiska sportowe, gimnazjon, łaźnia, a także położony w...

Zbawiciel/zbrodniarz

Zbawiciel/zbrodniarz

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa stanowią dla chrześcijan najważniejszy etap jego działalności i podstawę wiary. W świetle prawa rzymskiego Mesjasz umierał jako wichrzyciel, w sposób przewidziany dla największych zbrodniarzy.

Judeochrystianizm

Judeochrystianizm

Jeszcze do niedawna w nauce istniał pogląd, że judeochrystianizm skończył się około 70 r. n.e., czyli po upadku powstania żydowskiego przeciw Rzymianom. Obecnie większość badaczy skłania się ku stwierdzeniu, że...

Zmierzch bohaterów

Zmierzch bohaterów

Tezeusz – jeden z największych bohaterów antycznej Grecji – skończył marnie. Został zrzucony ze skał na wyspie Skyros.

Oschoforie

Oschoforie

Ostatnie w rocznym cyklu świąt powiązanych z Dionizosem były Oschoforie, które odbywały się w miesiącu Pyanepsion (październik). Zamykały one sezon prac letnich w polu i winnicach. Atenie i Dionizosowi składano...

Po nitce do kłębka

Po nitce do kłębka

Po śmierci syna Dedal ukrył się przed Minosem u króla Kokalosa. Jednak władca Krety nie dawał za wygrana, za wszelką cenę chciał odnaleźć genialnego wynalazcę W tym celu obmyślił podstęp....

Arabski etos rycerski

Arabski etos rycerski

W okresie przedmuzułmańskim życiem beduinów na Półwyspie Arabskim kierował etos rycerski, nazywany ird lub muruwwa. Byfy to wszelkiego rodzaju nakazy tradycji dotyczące tego, co można by nazwać moralnością postępowania. Etos...

Świątynia Jerozolimska

Świątynia Jerozolimska

Nic nie zachowało się ze Świątyni Jerozolimskiej oprócz części otaczających ją murów. Istnieje niewiele dokumentów ikonograficznych, raczej symbolicznie niż rzeczywiście przedstawiających to miejsce. Jednym z nich jest panel na ścianie...

Nabatejczycy

Nabatejczycy

Na północnym skraju Al-Hidżazu, na południe od Morza Martwego przez kilka wieków istniało królestwo założone przez Nabatejczyków (arab. Al-Anbat , gr. Napateu) ze stolicą w Petrze. Do dziś toczą się...

Losowy cytat

Prev Next

Budda (Mahawagga 1, 21)

Budda (Mahawagga 1, 21)

„Zapalił to ogień pożądania, ogień nienawiści, ogień niewiedzy, zapalił to lęk przed narodzinami, starzeniem się, śmiercią, zmartwieniem, biadaniem, cierpieniem, przygnębieniem i rozpaczą (...). Mając to na uwadze uczeń biegły (w...

Corrie Ten Boom

Corrie Ten Boom

Czy jest modlitwa kierownicy lub koła zapasowego?

Ksenofanes o bogu

Ksenofanes o bogu

Cały widzi, cały myśli, cały słyszy i że bez trudu porusza wszystko rozumną myślą.

D. L. Moody

D. L. Moody

Równie dobrze można próbować słuchać bez uszu, albo oddychać bez płuc, jak starać się żyć życiem chrześcijańskim bez ducha Boga w swoim sercu.

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Ty sam, tak jak każdy w całym wszechświecie, zasługujesz na miłość i czułość.

Anonim

Anonim

Kiedy życie rzuca cię na kolana, jesteś w idealnej pozycji, do modlitwy!

Demokryt według Stobajosa

Demokryt według Stobajosa

Pierwsi ludzie, którzy o rozpadzie śmiertelnej natury nic nie wiedzą, ale mają świadomość swoich złych uczynków spełnionych za życia, męczą się w ciągu całego swego życia niepokojem i strachem, wymyślając...

Mistrz zen Dogen

Mistrz zen Dogen

 Bez niepokoju, jako ostrogi grzęźniemy w mieliznach życia, wciąż zamknięci w lochu naszych przymusowych popędów i podświadomych lęków

C. S. Lewis

C. S. Lewis

Jeśli mamy wolę by tylko chodzić, to Bóg jest zadowolony z naszych potknięć.

Demokryt

Demokryt

Ludzie w modlitwach błagają bogów o zdrowie, a nie wiedzą, że sami w sobie mają nad nim władzę.

Kategoria: Katalog
Opublikowano

 

Dagda zwany był także Wielkim Ojcem (Eochaid Ollathair) Gdy nastąpił zmierzch świata plemienia Tuatha De Danann, po przegranej bitwie o Irlandię z synami Mila, to Dagda sprowadził starych bogów do podziemia i każdemu z nich przydzielił osobną siedzibę – sidhe, w których do dziś mieszkają.

Atrybuty
MACZUGA,
KOCIOŁEK;
MŁOT służący do przecinania nici żywotu

  
DAGDA
DAGDA - Eochaid Ollathair (Ojciec Wszystkich), Ruad (Ruaid) Rofhessa (Rudowłosy Pan Wielkiej Wiedzy)
BOAND - Boann (Ta z Białymi Krowami)
OENGUS - Angus mac Og, Aengus, Mac Óc (Młody Syn)

Jednym z wielkich celtyckich bogów plemienia bogini Danu (Tualha De Danann) był Dagda. Jego imię oznacza Dobry Bóg, ale nie o dobroć charakteru tu chodzi. Dagda był po prostu dobry we wszystkim, co robił. Można wręcz powiedzieć: dobry w nadmiarze.

Ogromna maczuga
Jego atrybutem była maczuga, tak ogromna, że ciągnął ją na kołach. Starczało mu jednak sił, by jednym jej końcem wysyłać wrogów w zaświaty, a drugim przywracać nieboszczykom życie. W boju nikt nie mógł stawić mu czoła. Pod ciosem jego pałki kości nieprzyjaciół trzaskały jak cienki lód pod kopytami koni.

Pan niebiańskiej biesiady
Bóg znany był z wielkiego apetytu - także seksualnego. Z boginią rzeki Boyne – Boand – spłodził syna Oengusa. Przed bitwą pod Moyturą połączył się z Morrigan, boginią symbolizującą wojnę i śmierć. Dla Dagdy była ona zwiastunką dobrej nowiny: przepowiedziała jego zwycięstwo nad Fomorianami. Zgodnie z jej wskazówkami Dagda udał się do obozu nieprzyjaciół w przebraniu błazna, by poznac plany wroga. Fomorianie, którzy odkryli podstęp, pod groźbą śmierci nakazali Dagdzie zjedzenie ogromnych ilości pożywienia. Bóg pochłonął wszystko, używając gigantycznej chochli wielkości dwojga leżących ludzi. Obżarstwo zmieniło go jednak w mężczyznę grubego i starego. Nie przeszkodziło to Dagdzie posiąść jednej z dziewcząt Fomorianów, a nawet zjednać sobie jej przychylność. Skłonność Dagdy do obżarstwa nie dziwi, skoro miał w swojej pieczy magiczny kocioł, celtycki symbol obfitości. Mówiono, że od kotła Dagdy nikt (oprócz tchórzy) nie odejdzie nienasycony. Z powodu swego ogromnego apetytu czasem był przedstawiany jako mężczyzna grubawy, rubaszny, w przykrótkiej wieśniaczej tunice.

Cudowna harfa
W bitwie pod Moyturą Dagda został ciężko raniony włócznią, którą cisnęła w niego żona Balora, wodza demonicznych olbrzymów. Tuatha De Danann mieli swego boskiego lekarza - Diancechta, który opatrywał rany, obmywając je w czarodziojskim zdroju. Jeśli nie były śmiertelne (boscy synowie Danu także czasem umierali), zabiegi te szybko przywracały zdrowie. Uleczony Dagda ruszył w pościg za niedobitkami olbrzymów, którzy zabrali mu cudowną harfę. Gdy wpadł z towarzyszami do siedziby nieprzyjaciół, wiszący na ścianie instrument oderwał się od ściany i przywarł do jego dłoni. Dagda zagrał trzy melodie. Przy jednej, żałobnej, słuchacze płakali. Przy drugiej, weselnej, wszyscy się śmiali. Ale przy trzeciej demoniczni Fomorianie zasnęli, pozwalając Dagdzie z towarzyszami ujść cało z siedziby wrogów.
Dagda nie był przywódcą boskiego klanu. Czarodziej, wojownik, sztukmistrz w jednej osobie pełnił raczej funkcję arcykapłana. Uważa się go za patrona druidów - zwany był także Rudowłosym Panem Wielkiej Wiedzy (Ruaid Rofhessa).

Władający mlekiem i ziarnem
Celtowie darzyli Dagdę szczególną czcią. Iryjczycy widzieli w nim boga rolnictwa władającego mlekiem i ziarnem - wszak to on miał magiczny kocioł zdolny zaspokoić każdy głód. Składali mu ofiary podczas Samhain, najważniejszego w celtyckim kalendarzu święta. Wierzono, że łączy się wówczas z Morrigan, Królową Demonów, przynosząc tym samym płodność i obfitość na kolejny rok. Pierwszego listopada i w poprzedzającą ten dzień magiczną noc występował jako Cenn Cruach lub Crom Cruach (Głowa Grobowca lub Głowa Skrwawiona) i odbierał rodzicom co trzeciego syna. Krew chłopców zraszała ołtarz ofiarny, a członki dziecka zakopane w różnych częściach pól zapewniały urodzaj. W późniejszym okresie ludzi zastąpiły na ołtarzu ofiarnym zwierzęta.

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaCeltowieReligie CeltówKatalogDagda
| + -