Losowa postać

Prev Next

Isaf i Na'ila

  Isaf i Na'ila to personifikacja płodności. Bóstwo czczone było w formie dwóch kamieni. Według legendy, pierwotnie była to para ludzi, którzy miłowali się w świątyni mekkańskiej, za co zostali zamienieni...

Enlil

Potężny bóg Enlil, „pan świetności, władca, bawół, wielka góra, znawca przeznaczenia, rozstrzygający losy”, występuje od początku jako wyłączny pan ziemi i może główny bóg Sumerów. Imię jego pierwotnie znaczyło może...

Tanatos

  Tanatos młodzieńca, który pomimo swojej delikatnej urody budził wśród ludzi paniczny strach. Ten syn Nocy i bliźniaczy brat Hypnosa (boga snu) pełnił obowiązki samej śmierci, którą uosabiał, gdy na swych...

Dionizos

  Był nieślubnym synem Zeusa i niewiele brakowało, a dosięgłaby go zemsta zazdrosnej żony Gromowładnego. Przetrwał jednak i został wielbionym bogiem greckim. Nie tylko dlatego, że był patronem wina, sił witalnych...

Adad

Czczony pod wieloma różnymi imionami (Adad, Iszkur, Mer i in.) bóg zjawisk atmosferycznych Babilonii sumeryjskiej. Jako Adad pojawił się (z Syrii?) w drugiej połowie III tysiąclecia i stał się głównym...

Babbar - Szamasz

Babbar-Szamasz, (główny?) bóg solarny. Uosabia dodatnie dla człowieka siły słońca. Oprócz tego, jak często bóstwa solarne, ma znaczenie wysoce etyczne. Przenika serca ludzkie, zna myśli i zamiary, karci złych i...

Nergal

Czwartą wielką częścią wszechświata jest podziemie, Arallu. Eufemistycznie nazywano je wprost „ziemią” albo „wielką ziemią”, „ziemią bez powrotu”. Było ono miejscem pobytu zmarłych i podlegało władzy bogini Ereszkigal („parni wielkiej...

Ruda

  W Arabii Środkowej i Północnej oddawano cześć bogini urodzaju i ziemi, o imieniu Ruda. Być może jej kult związany był także ze światem podziemnym. Posąg Rudy, w kształcie nagiej kobiety,...

Ja'uk

  Poza trzema boginiami Koran wymienia jeszcze kilku innych idoli czczonych w czasach dżahilijji. Są to: Ja'uk, Jaghus, Nasr i Wadd. Ja'u k (pol . ostrzegający) czczony pod postacią posążka konia,...

Gibi

Wraz z Nusku, bogowie pochodzenia sumeryjskiego, uosabiali ogień. Obaj uchodzili dalej za wrogów ciemności i jej mocy, szczególnie demonów.

Ciekawostki

Prev Next

Delfickie przepowiednie

Delfickie przepowiednie

Plutarch, grecki filozof i biograf, pochodzący z pobliskiej Cheronei, pełnił przez pewien czas funkcję kapłana Apolla. To on zostawił opis mówiący, że Pytia czerpała swoje natchnienie z pneuma (gazu) o...

Wizerunek Jezusa

Wizerunek Jezusa

Choć nie zachował się żaden prawdziwy wizerunek Jezusa, utrwaliło się wiele wzorców ikonograficznych prezentujących jego oblicze i postać. W tworzeniu kanonu wyobrażeń Chrystusa ikonografia wczesnochrześcijańska przejęła wiele elementów z rzymskiej...

Artysta i zabójca

Artysta i zabójca

  Dedal słynął w całej Helladzie z wykonywania niezwykłych posągów. Artysta pierwszy zaczął rzeźbić postacie ludzkie z otwartymi oczami i wyciągniętymi rękami. Tak bardzo przypominały żywych ludzi, że kapłani przywiązywali je...

Ewangelia Jana

Ewangelia Jana

Ewangelista Jan przez wzniosłość teologii swojej Ewangelii porównany został do szybującego w górę orła.

Artemizjon

Artemizjon

Jest to najbardziej wysunięty na północ przylądek Eubei, wyspy na Morzu Egejskim. Nazwa wywodzi się od powstałej tam słynnej świątyni Artemidy. Jednak w 1926 r. z tamtejszych wód wyłowiono posąg...

Politeizm arabski

Politeizm arabski

Arabowie czcili wiele bóstw - tradycja wspomina o360posążkach idoli znajdujących się w mekkańskiej świątyni Al-Kaba.

Wielkie Dionizje

Wielkie Dionizje

Wielkie Dionizje ku czci boga urodzaju do urzędowego kalendarza Aten wprowadził Pizystrat.

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa stanowią dla chrześcijan najważniejszy etap jego działalności i podstawę wiary. W świetle prawa rzymskiego Mesjasz umierał jako wichrzyciel, w sposób przewidziany dla największych zbrodniarzy.

Ewangelia Marka

Ewangelia Marka

Symbolem Ewangelisty Marka jest władca pustyni - lew, gdyż swą Ewangelię autor ten rozpoczyna od opisu pobytu Jana Chrzciciela na pustyni.

Budowa geologiczna Nazaretu

Budowa geologiczna Nazaretu

Budowa geologiczna Nazaretu i jego okolic charakteryzuje się istnieniem ogromnej liczby podziemnych grot, wykorzystywanych niegdyś jako magazyny czy izby, w których chroniono się przed upałami.

Losowy cytat

Prev Next

Nagasena (Milindapanha 2, 2, 1)

Nagasena (Milindapanha 2, 2, 1)

Płomień lampy z momentu na moment przestaje być ten sam

Oscar Wilde

Oscar Wilde

Jak inaczej, niż przez złamane serce może Chrystus Pan wchodzić w nie?

Ksenofanes z Kolofonu

Ksenofanes z Kolofonu

Nie było ani nie będzie człowieka który by wiedział coś pewnego o bogach i o wszystkim, o czym mówię. Jeśliby nawet komuś udało się przypadkiem powiedzieć na ten temat coś...

Pastor Earl H. Merritt

Pastor Earl H. Merritt

Czy nie możemy, gdy pracujemy i coś nam upadnie, zamiast się wściekać, podziękować Bogu za siłę, by to podnieść w górę?

S. Radakrishnan w „Filozofia indyjska”

S. Radakrishnan w „Filozofia indyjska”

Ludziom o łagodnym usposobieniu i refleksyjnym nastawieniu Indów nie wydawało się, iżby nagroda i kara mogły trwać wiecznie. Według ich pojęć uzyskanie przy pomocy pokuty odpuszczenia i oczyszczenia z kary...

Samuel Adams

Samuel Adams

To co świat oczekuje od chrześcijan, to to, że nadal pozostaną chrześcijanami.

D. L. Moody

D. L. Moody

Równie dobrze można próbować słuchać bez uszu, albo oddychać bez płuc, jak starać się żyć życiem chrześcijańskim bez ducha Boga w swoim sercu.

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Trzy rzeczy, które nie mogą być długo ukryty: słońce, księżyc i prawda.

Amy Carmichael

Amy Carmichael

Możesz dawać bez miłości. Ale nie możesz kochać bez dawania.

Samuel Taylor Coleridge

Samuel Taylor Coleridge

Chrześcijaństwo nie jest teorią i domysłem, ale życiem; nie filozofią życia, ale żywą obecnością.

Kategoria: Chrześcijaństwo
Opublikowano

Początkowo apostołowie i nawróceni przez nich Żydzi uczestniczyli w życiu religijnym swego narodu. Zachowywano przepisy Prawa Mojżeszowego, dzieci poddawano zabiegom obrzezania, przestrzegano reguł odnoszących się do oczyszczenia i świętowania szabatu. Członkowie gminy uczestniczyli w codziennych modlitwach w Świątyni Jerozolimskiej. Wszyscy więc mogli zobaczyć, że uczniowie Jezusa z Galilei są gorliwymi wyznawcami Boga. Nie ulega jednak wątpliwości, że stanowili oni jednocześnie odrębną grupę w łonie społeczności żydowskiej. Podkreślali ten fakt przez wspólne chodzenie do Świątyni, jak również przez nazwę, którą się

określali: ekklesia - co oznacza zarówno zgromadzenie, jak i nowy lud boży. Jednocześnie, obok udziału w publicznych aktach kultu w Świątyni Jerozolimskiej, chrześcijanie prowadzili odrębne życie. Jego wyznacznikiem było spotykani e się w prywatnych domach na wzór pierwszego zgromadzenia, jakie odbyło się w Wieczerniku, który był miejscem zebrań gminy jerozolimskiej. Z biegiem czasu miejsc takich zaczęło przybywać. Autor Dziejów Apostolskich zanotował, że istotą tych spotkań było łamanie chleba (Dz 2, 46).

 

Podobne zgromadzenia odbywały się również w powstających gminach w diasporze, co widzimy przy okazji podróży Pawła Apostola. Spotkania gminy jerozolimskiej były częste, zapewne codzienne. Obejmowały nie tylko łamanie chleba, ale również wspólny posiłek i modlitwę dziękczynną (Dz 2, 46). Niektóre zgromadzenia mogły odbywać się nawet w nocy. Można przypuszczać, że miały one miejsce z soboty na niedzielę. Najpierw chrześcijanie uczestniczyli w ogólnej liturgii szabatowej, a później zbierali się we własnym gronie. Być może do tych spotkań odnoszono określenia: Dzień Ósmy lub Dzień Pański, które później stały się oznaczeniem niedzieli. Ważnym punktem zebrań Dnia Ósmego było nauczanie lub napominanie (paraklesis ), mające na celu umacnianie wiary i miłości. Mogły być również wygłaszane kazania. Potem następowało łamanie chleba. Jest to określenie eucharysti i (eucluirislia). przypominającej czyny Chrystusa. Błogosławiono i dzielono chleb oraz błogosławiono wino w kielichu. Jezus uczynił te gesty w czasie wieczerzy paschalnej, którą spożył z uczniami przed męką i śmiercią. Teraz zostały one oderwane od liturgii Paschy i powtarzane w czasie własnych zebrań liturgicznych. Zgromadzenie nocne kończyły modlitwy odmawiane przez wszystkich uczestników zebrania.

 

Oprócz religijno-liturgicznego aspektu życia pragminy jerozolimskiej był jeszcze aspekt gospodarczy, mocno podkreślany przez Dzieje Apostolskie. Członkowie gminy oddawali do wspólnego użytku wszystko, co posiadali, a niekiedy też pieniądze ze sprzedaży swych dóbr przekazywal i do kasy gminy. Nie każdemu jednak odpowiadały te praktyki - jak pokazuje przypadek Ananiasza i Sallry (Dz 5, 1-2). Bywały sytuacje, kiedy chciano oszukać apostołów, pozornie tylko oddając wszystko gminie.

 

Wielu badaczy nurtował problem realności tej wspólnoty majątkowej. W świetle nowych badań i w porównaniu z innymi nurtami w judaizmie jest ona do przyjęcia. Równocześnie systematycznie kształtowała się organizacja wewnętrzna gminy. Pojawił się urząd starszego (presbiter), którego podstawowym zadaniem początkowo było rozdzielanie jałmużny biednym. W Jerozolimie naczelne miejsce pośród starszych zajmował Jakub zwany Sprawiedliwym. Miał on szerokie uprawnienia apostolskie i zarządzał lokalnym Kościołem. 

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaChrześcijaństwoEkklesia i eucharistia
| + -