Losowa postać

Prev Next

Cerber

  Cerbera przedstawiano zwykle jako psa o trzech głowach węży (według Hezjoda miał głów 50), który pilnując wejścia do groty nad brzegiem Styksu, wpuszczał dusze zmarłych do podziemi, ale nie pozwalał...

Inana

Królowa Niebios – najważniejsze bóstwo żeńskie Mezopotamii. Bogini miłości i walki oraz planety Wenus. Przekazy przedstawiają ją jako córkę Ana lub Nany. W żadnej z zachowanych opowieści nie ma wzmianki...

Temida

  Temida należała do najważniejszych bóstw, które wedle wierzeń dzierżyły w swych rękach ludzkie losy. Owa prastara bogini sprawiedliwości była małżonką Zeusa jeszcze przed jego związkiem z Herą. Z miłości Zeusa...

Satyrowie

  Satyrowie mieli postać ludzką, choć biegali na koźlich nogach pokrytych sierścią. Nie grzeszyli urodą - strzygli końskimi uszami, a ich twarze szpecił szeroki nos, czasem rogi i zmierzwione włosy. Braki w...

Atena

  Piękna i surowa bogini cieszyła się wśród starożytnych wielkim szacunkiem i uwielbieniem. Sympatię budziły też jej typowo kobiece słabostki, dzięki którym wydawała się bliższa zwykłym śmiertelnikom.   Rodzicami bogini byli Zeus i...

Babbar - Szamasz

Babbar-Szamasz, (główny?) bóg solarny. Uosabia dodatnie dla człowieka siły słońca. Oprócz tego, jak często bóstwa solarne, ma znaczenie wysoce etyczne. Przenika serca ludzkie, zna myśli i zamiary, karci złych i...

Iszkur

Sumeryjski bóg burzy, wiatru i deszczu. Bywał też określany bogiem powodzi. Początki jego kultu sięgają prawdopodobnie okresu wczesnodynastycznego.

Isaf i Na'ila

  Isaf i Na'ila to personifikacja płodności. Bóstwo czczone było w formie dwóch kamieni. Według legendy, pierwotnie była to para ludzi, którzy miłowali się w świątyni mekkańskiej, za co zostali zamienieni...

Tanatos

  Tanatos młodzieńca, który pomimo swojej delikatnej urody budził wśród ludzi paniczny strach. Ten syn Nocy i bliźniaczy brat Hypnosa (boga snu) pełnił obowiązki samej śmierci, którą uosabiał, gdy na swych...

Apollo

  Najprzystojniejszy spośród bogów był patronem piękna, sztuki, światła, prawdy a także nagłej śmierci. Za jego niewinnym wyglądem skrywał się niebezpieczny i gwałtowny charakter. Złotowłosy bóg nigdy bowiem nie przebaczał zniewag.   Apollo...

Ciekawostki

Prev Next

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa stanowią dla chrześcijan najważniejszy etap jego działalności i podstawę wiary. W świetle prawa rzymskiego Mesjasz umierał jako wichrzyciel, w sposób przewidziany dla największych zbrodniarzy.

Ojczyzna Arabów

Ojczyzna Arabów

Najstarsze dzieje Arabów i innych ludów semickich są związane z Półwyspem Arabskim, skąd ludy te rozprzestrzeniły się na rozległe obszary Bliskiego Wschodu i Aftyki Północnej.

Władca Troi

Władca Troi

Priam, król Troi był ojcem 50 synów i 50 córek(m. in. dzielnego Hektora, Kasandry, Parysa). Uznawano go za wzór wszystkich cnót, mądrości i miłości ojcowskiej. Cieszył się wielkim szacunkiem bogów,...

Miłość Achillesa

Miłość Achillesa

Pentezilea była podobno równie piękna, jak bezwzględna. Przybyła do Troi, by wspomóc króla Priama w walce z Grekami i szybko stała się postrachem oddziałów oblegających miasto. Wreszcie stanęła do pojedynku...

Spełniona przepowiednia

Spełniona przepowiednia

Odyseusz po wielu latach zginął z rąk Telegonosa, syna narodzonego ze związku z czarodziejką Kirke, który nie wiedział, ze ma do czynienia z własnym ojcem i przeszył go włócznią zakończoną...

Nabatejczycy

Nabatejczycy

Na północnym skraju Al-Hidżazu, na południe od Morza Martwego przez kilka wieków istniało królestwo założone przez Nabatejczyków (arab. Al-Anbat , gr. Napateu) ze stolicą w Petrze. Do dziś toczą się...

Bazylika Betlejemska

Bazylika Betlejemska

Jest rzeczą niezwykle interesującą, ze Bazylika Betlejemska uniknęła zniszczeń w czasie najazdu perskiego w VII w. n.e. Na fasadzie znajdowało się bowiem - dziś już nieistniejące- malowidło przedstawiające pokłon Trzech...

Delfickie przepowiednie

Delfickie przepowiednie

Plutarch, grecki filozof i biograf, pochodzący z pobliskiej Cheronei, pełnił przez pewien czas funkcję kapłana Apolla. To on zostawił opis mówiący, że Pytia czerpała swoje natchnienie z pneuma (gazu) o...

Oschoforie

Oschoforie

Ostatnie w rocznym cyklu świąt powiązanych z Dionizosem były Oschoforie, które odbywały się w miesiącu Pyanepsion (październik). Zamykały one sezon prac letnich w polu i winnicach. Atenie i Dionizosowi składano...

Błądząca i ślepa

Błądząca i ślepa

W średniowieczu bardzo popularne było symboliczne przedstawianie Kościoła i Synagogi w personifikacji. Synagogę, jako postać błądzącą i ślepą na ewangeliczną naukę Jezusa, ukazywano z zawiązanymi oczami.

Losowy cytat

Prev Next

Kwintus Enniusz

Kwintus Enniusz

Zabobonni guślarze i bezwstydni przepowiadacze, leniwi, obłąkani albo przyciśnięci nędzą, którzy dla siebie nie znaleźli ścieżki, a innym wskazują gościniec, którzy drugim obiecują skarby, a sami żebrzą u nich o...

Peter Ustinov

Peter Ustinov

Miłość jest aktem nieskończonego przebaczania, szukaniem ku niej sposobności, które staje się nawykiem.

D. L. Moody

D. L. Moody

Równie dobrze można próbować słuchać bez uszu, albo oddychać bez płuc, jak starać się żyć życiem chrześcijańskim bez ducha Boga w swoim sercu.

„Przemiany” Owidiusza

„Przemiany” Owidiusza

Nim było morze, ziemia i niebios sklepień. Jedyny miało wyraz całe przyrodzenie; Zwano go Chaos, Ogrom gruby nierozkładny. Ciężar tylko na świecie martwy i bezwładny. Zbiór źle złączonych istot z sprzecznymi nasiony.

S. Radakrishnan: „Filozofia indyjska”

S. Radakrishnan: „Filozofia indyjska”

Teoria ponownych narodzin jest równie logiczna jak wszelkie inne hipotezy, jakie pojawiły się i jest na pewno bardziej zadowalająca, aniżeli teorie absolutnego unicestwienia czy też wiekuistego odwetu. Tłumaczy ona pozorny...

Spurgeon

Spurgeon

Mam wielką potrzebę Chrystusa, mam wielkiego Chrystusa na moje potrzeby.

Charles F. Banning

Charles F. Banning

Zbyt wielu z nas ma chrześcijański słownik, zamiast chrześcijańskiego doświadczenia.

Robert H. Schuller

Robert H. Schuller

Każdy głupi może liczyć ziarna w jabłku. Tylko Bóg może liczyć wszystkie jabłka w jednym nasionku.

Ksenofanes o bogu

Ksenofanes o bogu

Cały widzi, cały myśli, cały słyszy i że bez trudu porusza wszystko rozumną myślą.

Oscar Wilde

Oscar Wilde

Jak inaczej, niż przez złamane serce może Chrystus Pan wchodzić w nie?

Kategoria: Chrześcijaństwo
Opublikowano

Początkowo apostołowie i nawróceni przez nich Żydzi uczestniczyli w życiu religijnym swego narodu. Zachowywano przepisy Prawa Mojżeszowego, dzieci poddawano zabiegom obrzezania, przestrzegano reguł odnoszących się do oczyszczenia i świętowania szabatu. Członkowie gminy uczestniczyli w codziennych modlitwach w Świątyni Jerozolimskiej. Wszyscy więc mogli zobaczyć, że uczniowie Jezusa z Galilei są gorliwymi wyznawcami Boga. Nie ulega jednak wątpliwości, że stanowili oni jednocześnie odrębną grupę w łonie społeczności żydowskiej. Podkreślali ten fakt przez wspólne chodzenie do Świątyni, jak również przez nazwę, którą się

określali: ekklesia - co oznacza zarówno zgromadzenie, jak i nowy lud boży. Jednocześnie, obok udziału w publicznych aktach kultu w Świątyni Jerozolimskiej, chrześcijanie prowadzili odrębne życie. Jego wyznacznikiem było spotykani e się w prywatnych domach na wzór pierwszego zgromadzenia, jakie odbyło się w Wieczerniku, który był miejscem zebrań gminy jerozolimskiej. Z biegiem czasu miejsc takich zaczęło przybywać. Autor Dziejów Apostolskich zanotował, że istotą tych spotkań było łamanie chleba (Dz 2, 46).

 

Podobne zgromadzenia odbywały się również w powstających gminach w diasporze, co widzimy przy okazji podróży Pawła Apostola. Spotkania gminy jerozolimskiej były częste, zapewne codzienne. Obejmowały nie tylko łamanie chleba, ale również wspólny posiłek i modlitwę dziękczynną (Dz 2, 46). Niektóre zgromadzenia mogły odbywać się nawet w nocy. Można przypuszczać, że miały one miejsce z soboty na niedzielę. Najpierw chrześcijanie uczestniczyli w ogólnej liturgii szabatowej, a później zbierali się we własnym gronie. Być może do tych spotkań odnoszono określenia: Dzień Ósmy lub Dzień Pański, które później stały się oznaczeniem niedzieli. Ważnym punktem zebrań Dnia Ósmego było nauczanie lub napominanie (paraklesis ), mające na celu umacnianie wiary i miłości. Mogły być również wygłaszane kazania. Potem następowało łamanie chleba. Jest to określenie eucharysti i (eucluirislia). przypominającej czyny Chrystusa. Błogosławiono i dzielono chleb oraz błogosławiono wino w kielichu. Jezus uczynił te gesty w czasie wieczerzy paschalnej, którą spożył z uczniami przed męką i śmiercią. Teraz zostały one oderwane od liturgii Paschy i powtarzane w czasie własnych zebrań liturgicznych. Zgromadzenie nocne kończyły modlitwy odmawiane przez wszystkich uczestników zebrania.

 

Oprócz religijno-liturgicznego aspektu życia pragminy jerozolimskiej był jeszcze aspekt gospodarczy, mocno podkreślany przez Dzieje Apostolskie. Członkowie gminy oddawali do wspólnego użytku wszystko, co posiadali, a niekiedy też pieniądze ze sprzedaży swych dóbr przekazywal i do kasy gminy. Nie każdemu jednak odpowiadały te praktyki - jak pokazuje przypadek Ananiasza i Sallry (Dz 5, 1-2). Bywały sytuacje, kiedy chciano oszukać apostołów, pozornie tylko oddając wszystko gminie.

 

Wielu badaczy nurtował problem realności tej wspólnoty majątkowej. W świetle nowych badań i w porównaniu z innymi nurtami w judaizmie jest ona do przyjęcia. Równocześnie systematycznie kształtowała się organizacja wewnętrzna gminy. Pojawił się urząd starszego (presbiter), którego podstawowym zadaniem początkowo było rozdzielanie jałmużny biednym. W Jerozolimie naczelne miejsce pośród starszych zajmował Jakub zwany Sprawiedliwym. Miał on szerokie uprawnienia apostolskie i zarządzał lokalnym Kościołem. 

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaChrześcijaństwoEkklesia i eucharistia
| + -