Losowa postać

Prev Next

Ruda

  W Arabii Środkowej i Północnej oddawano cześć bogini urodzaju i ziemi, o imieniu Ruda. Być może jej kult związany był także ze światem podziemnym. Posąg Rudy, w kształcie nagiej kobiety,...

Dumuzi

Dumuzi („syn prawowity”), to jest Tamuz, opiekun rolnictwa, uosobienie życia przyrody i jej siły twórczej. Według podań co roku wraz z zamieraniem roślinności zstępuje do podziemia, a na wiosnę budzi...

Asur

Asur, bóg miasta Asur, stał się z biegiem czasu bogiem państwa i mocarstwa asyryjskiego. Jako „bóg asyryjski” przybrał właściwości swego narodu. Jest więc wojowniczy, patronuje wojnom swego ludu, sztandar jego...

Nabu

Nabu (biblijny Nebo), bóg miasta Barsip (dzis. Birs Nimrud, blisko Babilonu). Słynął jako opiekun pisma, piśmiennictwa i mądrości w ogóle. Mając pod opieką „tablicę przeznaczenia”, na uroczystym posiedzeniu bogów z...

Nanna-Suen

Bóg księżyca, syn Enlila i Ninlil. Jego żoną została Nungil, a ich dziećmi byli bóg słońca Utu i Inana. Główne miejsce kultu Nanny-Suena to świątynia E-kisz-nugal w Urze.

Zeus

  Bez jego woli na ziemi nic się nie działo. Z jego rozkazu świeciły gwiazdy i Księżyc, panowali i upadali najwięksi królowie, rozpętywały się wojny i nastawał czas pokoju.   Dzieciństwo Zeusa nie...

Hera

  Mity stawiały Herę w nie najlepszym świetle. Bogini nie uchroniła się przed typowo ludzkimi cechami, jak zawiść, zazdrość i kłótliwość. Najczęściej krew burzył w niej jednak mąż - pan Olimpu,...

Gibi

Wraz z Nusku, bogowie pochodzenia sumeryjskiego, uosabiali ogień. Obaj uchodzili dalej za wrogów ciemności i jej mocy, szczególnie demonów.

Demeter

  Przedstawiana z bukietem kłosów, była uosobieniem życia osiadłego, ładu społecznego i macierzyństwa. Jej mądre czyny i postanowienia zmieniły świat ludzi na lepszy   Demeter była córką Kronosa i Rei. Tak samo jak...

Al-Kaba

  Świątyni a Al-Kaba w Mekce ze znajdującym się tam Czarnym Kamieniem (arab. Al-Hadżar al-Aswad) była najważniejszym sanktuarium starożytnych Arabów i celem dorocznych pielgrzymek. Ptolemeusz twierdził, że była ona miejscem kultu...

Ciekawostki

Prev Next

Wizerunek Jezusa

Wizerunek Jezusa

Choć nie zachował się żaden prawdziwy wizerunek Jezusa, utrwaliło się wiele wzorców ikonograficznych prezentujących jego oblicze i postać. W tworzeniu kanonu wyobrażeń Chrystusa ikonografia wczesnochrześcijańska przejęła wiele elementów z rzymskiej...

360 bogów

360 bogów

Arabowie czcili wiele bóstw - tradycja wspomina o360 posążkach idoli znajdujących się w mekkańskiej świątyni Al-Kaba.

Tu narodził sie Jezus

Tu narodził sie Jezus

W miejscu narodzenia Jezusa umieszczono w XVIII w. srebrną gwiazdę z łacińskim napisem: Tu narodził się z Dziewicy Marii Jezus Chrystus. Stanowi ona jedno z miejsc najczęściej odwiedzanych przez pielgrzymów.

Ewangelia Łukasza

Ewangelia Łukasza

Ewangelistę Łukasza symbolizuje wól - zwierzę ofiarne Starego Testamentu. Jako ofiara Nowego Testamentu został złożony w ofierze Chrystus, ukazany przez ewangelistę jako Zbawiciel.

Błądząca i ślepa

Błądząca i ślepa

W średniowieczu bardzo popularne było symboliczne przedstawianie Kościoła i Synagogi w personifikacji. Synagogę, jako postać błądzącą i ślepą na ewangeliczną naukę Jezusa, ukazywano z zawiązanymi oczami.

Świątynia Jerozolimska

Świątynia Jerozolimska

Nic nie zachowało się ze Świątyni Jerozolimskiej oprócz części otaczających ją murów. Istnieje niewiele dokumentów ikonograficznych, raczej symbolicznie niż rzeczywiście przedstawiających to miejsce. Jednym z nich jest panel na ścianie...

Wszyscy równi

Wszyscy równi

W misteriach eleuzyńskich mogli brać udział wszyscy posługujący się językiem greckim Nie wykluczano z nich kobiet, cudzoziemców i niewolników Obrzędy były dla każdego, bowiem każdy mieszkaniec Hellady był równy wobec...

Nowy Testament

Nowy Testament

  Obecnie w skład Nowego Testamentu wchodzi 27 ksiąg kanonicznych, czyli takich, które uznano ostatecznie za powstałe pod wpływem Bożego natchnienia. Proces kształtowania się kanonu ksiąg był dość długi - trwał...

Majowie

Majowie

Majowie to obecnie ludność tubylcza, przede wszystkim wiejska, zamieszkująca południową część Meksyku (zwłaszcza Jukatan) oraz Gwatemalę, Belize; Honduras i Salwador. Stanowią największe skupisko ludności indiańskiej na północ od Peru; ich...

Wielkie Dionizje

Wielkie Dionizje

Wielkie Dionizje ku czci boga urodzaju do urzędowego kalendarza Aten wprowadził Pizystrat.

Losowy cytat

Prev Next

Dhammapada 183

Dhammapada 183

Żadnego zła nie należy czynić, dobro zdobywać krok za krokiem, myśl swą oczyszczać nieustannie, oto nauka Przebudzonych

Szkocki franciszkanin Duns Szkot

Szkocki franciszkanin Duns Szkot

„Credo quia absurdum”, co znaczy „wierzę, bo to jest niedorzeczne”

Ksenofanes

Ksenofanes

Bóg jest wieczny, jeden, z każdej strony podobny, ograniczony, ma kształt kuli i odbiera wrażenia zmysłowe wszystkimi swoimi częściami.

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Trzy rzeczy, które nie mogą być długo ukryty: słońce, księżyc i prawda.

Budda do Anandy

Budda do Anandy

„Anando, gdyby żadnej kobiety nie przyjęto do zakonu (sanghy), Dobre Prawo trwałoby 1000 lat, ale teraz czystość i świętość długo się nie utrzymają i prawo przetrwa 500 lat”

Anzelm, arcybiskup Canterbury

Anzelm, arcybiskup Canterbury

 „Credo ut intelligam”, co znaczy „wierzę, aby zrozumieć”

Marcin Luter

Marcin Luter

Życie chrześcijan składa się z wiary i miłości.

Oscar Wilde

Oscar Wilde

Jak inaczej, niż przez złamane serce może Chrystus Pan wchodzić w nie?

S. Radakrishnan: „Filozofia indyjska”

S. Radakrishnan: „Filozofia indyjska”

Teoria ponownych narodzin jest równie logiczna jak wszelkie inne hipotezy, jakie pojawiły się i jest na pewno bardziej zadowalająca, aniżeli teorie absolutnego unicestwienia czy też wiekuistego odwetu. Tłumaczy ona pozorny...

Madżdżhimanikaja 1, 426

Madżdżhimanikaja 1, 426

Mnich Malunkjaputra skarżył się kiedyś, że Budda nigdy nie zajmował się rozstrzyganiem podstawowych problemów. Unikał on bowiem jednoznacznej odpowiedzi na pytania: czy świat jest wieczny czy też nie, czy jest...

Kategoria: Chrześcijaństwo
Opublikowano

Na podstawie dostępnych dokumentów nie da się dokładnie zrekonstruować przebiegu procesu Jezusa. Niejednoznaczne są w tym przypadku nawet Ewangelie. Widać pewne rozbieżności pomiędzy ewangelistami-synoptykami a Janem Ewangelistą. Trudna do ustalenia jest zarówno data roczna, jak i dzienna. Dlatego należy niekiedy odwołać się do realiów epoki, w której żył Jezus. Z Ewangelii wynika, że miało to miejsce za panowania cesarza Tyberiusza, gdy funkcję prokuratora Judei pełnił Poncjusz Piłat. Jego urzędowanie przypadało na lata 26-36 n.e. i były to rządy dość nieprzychylne dla Żydów, jak pisał Józef Flawiusz. Przed kilkudziesięcioma laty odnaleziono w Cezarei Nadmorskiej fragment inskrypcji, w której wymienia się Piłata, co całkowicie potwierdza jego historyczność.

 

Aresztowanie

Nadchodziły właśnie żydowskie święta Pesach (Paschy). Do Jerozolimy ściągały tłumy pielgrzymów. Arcykapłan Kajfasz i Wysoka Rada postanowili ostatecznie położyć kres działalności Jezusa, uchodzącego wśród ludu za proroka, mesjasza, Syna Bożego, a nawet króla żydowskiego. Jezus z grupą swoich uczniów również przybył do Jerozolimy, co spowodowało niemałe poruszenie w mieście. Dziś nie wiemy, dlaczego Judasz z Kiriatu - uczeń Chrystusa - postanowił pomóc w aresztowaniu Mesjasza. Być może powodem była chęć przyśpieszenia realizacji misji Jezusa bądź chęć zysku. Zanim to nastąpiło Chrystus wraz z apostołami udał się do Wieczernika w Mieście, gdzie spożył wieczerzę paschalną. Po niej poszedł do ogrodu (Ogrójca ) na zboczu Góry Oliwnej. Tam w środku nocy został aresztowany. Według relacji synoptyków, uczynił to tłum Żydów z Judaszem na czele. Jan natomiast podaje, że aresztowania dokonał oddział rzymskich żołnierzy. Ta wersja wydaje się bardziej wiarygodna.

 

Proces

W otoczeniu żołnierzy Jezus odprowadzony został do Jerozolimy, ale dokąd konkretnie, niezupełnie wiadomo. Ewangelie nie są tu jednoznaczne. Mateusz, Marek i Łukasz piszą o zaprowadzeniu do domu arcykapłana Kajfasza, ale Jan wspomina najpierw przesłuchanie u byłego arcykapłana Annasza. Wszyscy są jednak zgodni, że następnego dnia rano Jezus stanął przed trybunałem Wysokiej Rady. Zapewne sprawą zainteresował się sam prokurator rzymski, więc członkowie Rady postanowili odesłać więźnia do Piłata. Wysoka Rada mogła sądzić jedynie w sprawach religijnych i drobnych przestępstwach, do których nie mieszali się Rzymianie. Dla Piłata ważne było bezpieczeństwo rzymskiego panowania w Palestynie. Stąd jego pierwsze pytanie skierowane do Jezusa brzmiało: „Czy ty jesteś królem żydowskim?” Tradycja wczesnochrześcijańska, szczególnie po 70 r. n.e.. wyraźnie zdejmuje z Piłata winą za skazanie Jezusa, obciążając tylko i wyłącznie Żydów. Miało to swoje głębokie uzasadnienie w ówczesnej sytuacji politycznej chrześcijan w Imperium. Pod presją Wysokiej Rady Piłat, chcący początkowo nawet uwolnić Jezusa, podejmuje decyzją o skazaniu go na śmierć krzyżową.

 

Ukrzyżowanie

Krzyżowanie to jeden z najstraszniejszych sposobów wykonania egzekucji, praktykowanych na Bliskim Wschodzie, jeszcze przed Rzymianami. Dodatkową karą przed ukrzyżowaniem było często biczowanie skazańca rzemieniami zakończonymi haczykami lub metalowymi kulkami, tzw. flagrum. Doświadczył tego także Jezus. Samo krzyżowanie odbywało się poza miastem, ale blisko uczęszczanej drogi, aby stało się przestrogą dla innych potencjalnych przestępców. Na miejscu egzekucji był wbity drewniany pal o wysokości około 2-3 m. Skazaniec niósł na miejsce kaźni poprzeczną belkę, do której przywiązywano lub przybijano jego ręce na wysokości nadgarstków. W dolnej części pionowego pala przybijano lub też przywiązywano stopy osoby poddawanej wyrokowi. Krzyż miał kształt litery T. Konanie na nim mogło trwać nawet kilkanaście godzin. Dlatego też podawano wiszącemu środki odurzające. Jakież musiało być zdziwienie wśród przyglądających się egzekucji Jezusa, gdy odmówił on odurzającego napoju i skonał po kilku godzinach męki na krzyżu...

 

Grób

Po śmierci Jezusa ukrzyżowanego na wzgórzu zwanym Golgota (Kalwaria) Rzymianie pozwolili zdjąć jego ciało z krzyża i pochować w grobie (zwykle ciała skazańców żołnierze grzebali opodal miejsca egzekucji). Owinięto je w lniane płótno i złożono do pobliskiego grobu należącego do Józefa z Arymatei, sympatyka Jezusa. Przed wejściem do wykutego w skale grobu zatoczono ciężki kamień. A po trzech dniach...

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaChrześcijaństwoAresztowanie, proces, ukrzyżowanie i śmierć Jezusa
| + -