Losowa postać

Prev Next

Hera

  Mity stawiały Herę w nie najlepszym świetle. Bogini nie uchroniła się przed typowo ludzkimi cechami, jak zawiść, zazdrość i kłótliwość. Najczęściej krew burzył w niej jednak mąż - pan Olimpu,...

Marduk

Pierwotnie był Marduk tylko bogiem miasta Babilonu, potem (od ok. 1700 r. p.n.e.) bogiem najwyższym, narodowym zjednoczonej Babilonii. Usunął w cień przede wszystkim boga-króla Enlila i zajął jego stanowisko. Później...

Temida

  Temida należała do najważniejszych bóstw, które wedle wierzeń dzierżyły w swych rękach ludzkie losy. Owa prastara bogini sprawiedliwości była małżonką Zeusa jeszcze przed jego związkiem z Herą. Z miłości Zeusa...

Allah

  Najwyższe bóstwo w panteonie Arabii Środkowej to Allah, co po arabsku znaczy „bóg”. Arabowie uważali go za boga-przodka, demiurga, opiekuna nieba i deszczu. Żoną Allaha w Arabii Północnej była Al-Lat...

Atena

  Piękna i surowa bogini cieszyła się wśród starożytnych wielkim szacunkiem i uwielbieniem. Sympatię budziły też jej typowo kobiece słabostki, dzięki którym wydawała się bliższa zwykłym śmiertelnikom.   Rodzicami bogini byli Zeus i...

Nasr

  Poza trzema boginiami Koran wymienia jeszcze kilku innych idoli czczonych w czasach dżahilijji. Są to: Ja'uk, Jaghus, Nasr i Wadd. Nasr (pol. orzeł) był bóstwem jemeńskim, podobnie jak Wadd (pol....

Nanna-Suen

Bóg księżyca, syn Enlila i Ninlil. Jego żoną została Nungil, a ich dziećmi byli bóg słońca Utu i Inana. Główne miejsce kultu Nanny-Suena to świątynia E-kisz-nugal w Urze.

Wadd

  Poza trzema boginiami Koran wymienia jeszcze kilku innych idoli czczonych w czasach dżahilijji. Są to: Ja'uk, Jaghus, Nasr i Wadd (pol. miłość). Świątynia Wadda znajdowała się także w Arabii Środkowej...

Harpie

  Miały ciała ptaków i twarze kobiet. Były bóstwami gwałtownego wiatru; symbolizowały także suszę, głód i zarazę. Według Hezjoda istniały trzy harpie, córki Thaumasa i okeanidy Elektry, lecz w kolejnych mitach...

Iszkur

Sumeryjski bóg burzy, wiatru i deszczu. Bywał też określany bogiem powodzi. Początki jego kultu sięgają prawdopodobnie okresu wczesnodynastycznego.

Ciekawostki

Prev Next

Zbawiciel/zbrodniarz

Zbawiciel/zbrodniarz

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa stanowią dla chrześcijan najważniejszy etap jego działalności i podstawę wiary. W świetle prawa rzymskiego Mesjasz umierał jako wichrzyciel, w sposób przewidziany dla największych zbrodniarzy.

Zdradzona kobieta...

Zdradzona kobieta...

Jazon porzucił Medeę dla Glauke, ta owładnięta szałem zabiła rywalkę i własne dzieci.

Zmierzch bohaterów

Zmierzch bohaterów

Tezeusz – jeden z największych bohaterów antycznej Grecji – skończył marnie. Został zrzucony ze skał na wyspie Skyros.

Ewangelia Jana

Ewangelia Jana

Ewangelista Jan przez wzniosłość teologii swojej Ewangelii porównany został do szybującego w górę orła.

Złote runo

Złote runo

Czym było złote runo, które Jazon miał zdobyć i przywieźć do Jolkos? Otóż baran o złotej sierści był darem Hermesa dla bogini mgły i chmur Nefele, żony Atamasa, władcy miasta...

Budowa geologiczna Nazaretu

Budowa geologiczna Nazaretu

Budowa geologiczna Nazaretu i jego okolic charakteryzuje się istnieniem ogromnej liczby podziemnych grot, wykorzystywanych niegdyś jako magazyny czy izby, w których chroniono się przed upałami.

Geneza Chrześcijaństwa

Geneza Chrześcijaństwa

Chrześcijaństwo wyszło z judaizmu i przez pewien czas utrzymywało z nim silne związki. Dlatego już na początku nowej ery wyłoniły się dwie grupy wyznawców Chrystusa: judeochrześcijanie - Żydzi, którzy przyjęli...

Miłość Achillesa

Miłość Achillesa

Pentezilea była podobno równie piękna, jak bezwzględna. Przybyła do Troi, by wspomóc króla Priama w walce z Grekami i szybko stała się postrachem oddziałów oblegających miasto. Wreszcie stanęła do pojedynku...

Spełniona przepowiednia

Spełniona przepowiednia

Odyseusz po wielu latach zginął z rąk Telegonosa, syna narodzonego ze związku z czarodziejką Kirke, który nie wiedział, ze ma do czynienia z własnym ojcem i przeszył go włócznią zakończoną...

Wszyscy równi

Wszyscy równi

W misteriach eleuzyńskich mogli brać udział wszyscy posługujący się językiem greckim Nie wykluczano z nich kobiet, cudzoziemców i niewolników Obrzędy były dla każdego, bowiem każdy mieszkaniec Hellady był równy wobec...

Losowy cytat

Prev Next

Playdassi Thera, mnich z Cejlonu

Playdassi Thera, mnich z Cejlonu

Buddyzm to system moralnego, mentalnego i intelektualnego treningu

Madżdżhimanikaja 1, 426

Madżdżhimanikaja 1, 426

Mnich Malunkjaputra skarżył się kiedyś, że Budda nigdy nie zajmował się rozstrzyganiem podstawowych problemów. Unikał on bowiem jednoznacznej odpowiedzi na pytania: czy świat jest wieczny czy też nie, czy jest...

mistrz zen Dogen

mistrz zen Dogen

Poznać siebie samego oznacza o sobie zapomnieć

F. Tokarz

F. Tokarz

 W kanonach buddyjskich (...) spotykamy naukę o tak zwanej niesubstancjalności wszystkiego. Nie ma substancji w rzeczach fizycznych, nie ma także jakiegoś stałego „ja”, są tylko potoki przesuwających się, zmiennych elementów,...

Samuel Adams

Samuel Adams

To co świat oczekuje od chrześcijan, to to, że nadal pozostaną chrześcijanami.

Mahamagalasuta

Mahamagalasuta

Okazywać pomoc rodzicom i troszczyć się czule o żonę i dzieci, mieć spokojną, unormowaną pracę, bo to naprawdę szczyt szczęścia.

Ernest Renan

Ernest Renan

Islam pojawił się w historii w pełnym świetle, a jego korzenie widać na zewnątrz. Życie jego założyciela znamy równie dobrze, jak życie reformatorów XVI wieku. Możemy śledzić rok za rokiem...

1 P. 2, 13

1 P. 2, 13

Bądźcie poddani każdej ludzkiej władzy ze względu na Pana.

Dr H. A. Ironside

Dr H. A. Ironside

Chrystus jest substytutem dla wszystkiego, ale nic nie jest substytutem dla Chrystusa.

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Nie przeceniaj tego, co otrzymałeś, ani nie zazdrość innym. Kto zazdrości innym nie zazna spokoju umysłu.

Kategoria: Chrześcijaństwo
Opublikowano

Żydem był Jezus Chrystus. Żydami byli Apostołowie. Poddani obrzezaniu i przestrzegający Prawa Mojżeszowego uczestniczyli oni w nabożeństwach synagogalnych i w liturgii Świątyni Jerozolimskiej. Nauka głoszona przez Chrystusa była głęboko osadzona w tradycji judaistycznej tamtych czasów. Wiernie zachowywał on prawo, ale nie pozostawał wobec niego bezkrytyczny. Apostołowie i skupieni wokół nich pierwsi wyznawcy po śmierci Jezusa byli nadal prawowiernymi Żydami, uczestniczącymi w życiu religijnym narodu. Gromadzili się jednak również na własnych zebraniach liturgicznych. Ich nauka o Chrystusie-Mesjaszu była skierowana przede wszystkim do Żydów. Wspominane w Dziejach Apostolskich gminy w Damaszku i Antiochii powstały zapewne w środowiskach żydowskich (Dz 13,1; 9. 1). Nic więc dziwnego, że tamtejsi przywódcy religijni, widząc popularność Ewangelii wśród wyznawców judaizmu, organizowali akcje antychrześcijańskie. Dochodziło do nich już za życia Jezusa, ale intensyfikacja takich działań nastąpiła po jego śmierci. W pewnej mierze wynikało to z postrzegania chrześcijaństwa jako jednej z sekt judaistycznych, które pojawiały się co pewien czas u schyłku antyku. Znamienne są słowa wypowiedziane - według Dziejów Apostolskich - przez wybitnego rabina Gamaliela. Zalecał on Sanhedrynowi dużą ostrożność i rozwagę w postępowaniu z nauczającymi o Chrystusie (Dz 5,33-39). Wypowiedź Gamaliela trafnie oddaje stan społeczeństwa żydowskiego w I w. n.e.. opanowanego przez silne tendencje mesjanistyczne, które znalazły ujście w wojnie z Rzymem w latach 66-73 n.e.

 

Synagoga kontra ekklesia

Z czasem coraz silniejsza stawała się separacja chrześcijaństwa od judaizmu. Znów można odwołać się do Dziejów Apostolskich, ukazujących ten proces. Według wspomnianego tekstu, Sobór Apostolski (Jerozolimski) w Jerozolimie postanowił, że przyjmujący naukę Jezusa nie muszą być poddawani praktykom judaistycznym, jeśli nie są Żydami. Kolejnym etapem separacji było nieuczestniczenie chrześcijańskiej gminy jerozolimskiej w żydowskim powstaniu przeciwko Rzymowi.

 

Sanhedryn i żydowscy przywódcy podejmowali dość radykalne akcje przeciw apostołom, szczególnie tym, którzy występowali publicznie, np. Piotrowi czy Janowi. Ich nauczanie jednak nie bardzo kolidowało z oficjalną teologią judaizmu, skoro Sanhedryn nie znalazł podstaw do wydania na nich wyroku. Bardziej stanowczy okazali się Żydzi z diaspory, przebywający okazjonalnie w Jerozolimie. Podjęli oni radykalne działania przeciw jednemu z najaktywniejszych członków gminy jerozolimskiej. Szczepanowi (Stefanowi), który poniósł - jako pierwszy chrześcijanin - śmierć męczeńską przez ukamienowanie (Dz 7,54-60). Podobne akcje podejmowano również w diasporze. W Efezie (Azja Mniejsza), gdzie skutkiem nauczania św. Pawła powstała liczna gmina chrześcijańska, dochodziło do niepokojów (Dz 19), których inicjatorami byli Żydzi i poganie. Ci ostatni obawiali się o upadek kultu i świątyni Artemidy Efeskiej (sądzono, że miasto straci płynące z jej istnienia zyski), w Tessalonikach natomiast podnoszono zarzuty polityczne przeciw Pawłowi - tamtejsi Żydzi zarzucali mu, że zamiast cesarza królem nazywa Jezusa. Dużym problemem, a niekiedy powodem licznych zarzutów, była kwestia przestrzegania Prawa Mojżeszowego (np. obrzezania, zabiegu obcego kulturze hellenistycznej przez nawróconych Żydów i ludzi innych narodowości. Wyraźnie widać w tych procesach ciągłe postrzeganie chrześcijaństwa jako nurtu w judaizmie, a nie osobnej religii. Kiedy jednak Sobór Jerozolimski postanowił, że nic trzeba być Żydem, aby przystąpić do gminy chrześcijańskiej, rozdział judaizmu i chrześcijaństwa został przyśpieszony. W tym okresie zrodził się inny problem: poczucia więzi etnicznej - judaizm bowiem, jak mało która religia, stanowił wyznanie narodowe. Otwarcie się chrześcijaństwa na hellenizm i świat pogański przyśpieszyło rozdział chrześcijan od Żydów. Około 100 r. n.e. napisano dzieło znane pod tytułem „Nauka Dwunastu Apostołów”. Pokazuje ono z jednej strony związki i korzenie chrześcijaństwa w judaizmie, z drugiej zaś systematyczne oddzielanie się nowej religii. Sformułowanie nauki o Jezusie-Synu Bożym postawiło chrześcijaństwo poza Synagogą i przypieczętowało ostateczny rozłam obu religii. 

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaChrześcijaństwoW cieniu Synagogi
| + -