Losowa postać

Prev Next

Cerber

  Cerbera przedstawiano zwykle jako psa o trzech głowach węży (według Hezjoda miał głów 50), który pilnując wejścia do groty nad brzegiem Styksu, wpuszczał dusze zmarłych do podziemi, ale nie pozwalał...

Orion

  Orion, syn Euryale (córki Minosa) i Posejdona. Był mężczyzną wyjątkowo urodziwym i tak olbrzymim, że gdy stąpał po dnie morza, miał głowę ponad falami. Jego pierwszą żoną była Side, która...

Apollo

  Najprzystojniejszy spośród bogów był patronem piękna, sztuki, światła, prawdy a także nagłej śmierci. Za jego niewinnym wyglądem skrywał się niebezpieczny i gwałtowny charakter. Złotowłosy bóg nigdy bowiem nie przebaczał zniewag.   Apollo...

Sin

Pierworodnym synem Enlila był Sin, bóg i uosobienie księżyca, wybitna, w istocie swojej dobra i życzliwa postać panteonu babilońskiego i asyryjskiego. Nazywano go panem i ojcem bogów i ludzi, władcą...

Nunusk

Wraz z Gibi, bogowie pochodzenia sumeryjskiego, uosabiali ogień. Obaj uchodzili dalej za wrogów ciemności i jej mocy, szczególnie demonów.

Syreny

  Starożytni Grecy wyobrażali sobie syreny jako pół kobiety, pół ptaki, zamieszkujące sfery niebiańskie i Hades. Syreny niebiańskie grały na instrumentach i śpiewały podczas gdy podziemne opłakiwały dusze zmarłych, przez co...

Temida

  Temida należała do najważniejszych bóstw, które wedle wierzeń dzierżyły w swych rękach ludzkie losy. Owa prastara bogini sprawiedliwości była małżonką Zeusa jeszcze przed jego związkiem z Herą. Z miłości Zeusa...

Nasr

  Poza trzema boginiami Koran wymienia jeszcze kilku innych idoli czczonych w czasach dżahilijji. Są to: Ja'uk, Jaghus, Nasr i Wadd. Nasr (pol. orzeł) był bóstwem jemeńskim, podobnie jak Wadd (pol....

Sfinks

  Grecki Sfinks był rodzaju żeńskiego. Miał podobnie jak Sfinks egipski ciało lwa, głowę ludzką, skrzydła orła i jaszczurczy ogon. Jego pochodzenie nie jest jasne- zdaniem Hezjoda rodzicami Sfinksa byli Chimera...

Chejron

  Chejron urodził się ze związku tytana Kronosa i nimfy Filyry. Apollo i Artemida przekazali mu cenną wiedzę, ucząc go sztuki leczenia oraz myślistwa. Centaur udzielał porad w grocie u stóp...

Ciekawostki

Prev Next

Wieczernik

Wieczernik

Tradycja wczesnochrześcijańska zgodnie umieszcza Wieczernik - dom, w którym Chrystus z apostołami spożył Ostatnią Wieczerzę - na Syjonie (południowa część zachodniego wzgórza Jerozolimy). W IV w. wzniesiono tu pięcionawową bazylikę...

Ślub bogów

Ślub bogów

Zeus i Hera zawarli małżeństwo w ogrodzie Hesperyd rodzącym złote jabłka

Nabatejczycy

Nabatejczycy

Na północnym skraju Al-Hidżazu, na południe od Morza Martwego przez kilka wieków istniało królestwo założone przez Nabatejczyków (arab. Al-Anbat , gr. Napateu) ze stolicą w Petrze. Do dziś toczą się...

Na pomoc Zeusowi

Na pomoc Zeusowi

Styks, chcąc pomóc Zeusowi w pokonaniu Kronosa, poprosiła swoje dzieci o wsparcie. Nike wraz z rodzeństwem, Kratosem (Władzą), Bią (Przemocą) i Zelosem (Ambicją), doprowadziła do zwycięstwa Zeusa. W swojej wdzięczności...

Zdradzona kobieta...

Zdradzona kobieta...

Jazon porzucił Medeę dla Glauke, ta owładnięta szałem zabiła rywalkę i własne dzieci.

Miłość Achillesa

Miłość Achillesa

Pentezilea była podobno równie piękna, jak bezwzględna. Przybyła do Troi, by wspomóc króla Priama w walce z Grekami i szybko stała się postrachem oddziałów oblegających miasto. Wreszcie stanęła do pojedynku...

Wizerunek Jezusa

Wizerunek Jezusa

Choć nie zachował się żaden prawdziwy wizerunek Jezusa, utrwaliło się wiele wzorców ikonograficznych prezentujących jego oblicze i postać. W tworzeniu kanonu wyobrażeń Chrystusa ikonografia wczesnochrześcijańska przejęła wiele elementów z rzymskiej...

Władca Troi

Władca Troi

Priam, król Troi był ojcem 50 synów i 50 córek(m. in. dzielnego Hektora, Kasandry, Parysa). Uznawano go za wzór wszystkich cnót, mądrości i miłości ojcowskiej. Cieszył się wielkim szacunkiem bogów,...

Artemizjon

Artemizjon

Jest to najbardziej wysunięty na północ przylądek Eubei, wyspy na Morzu Egejskim. Nazwa wywodzi się od powstałej tam słynnej świątyni Artemidy. Jednak w 1926 r. z tamtejszych wód wyłowiono posąg...

Historyczność Jezusa

Historyczność Jezusa

Pytanie o historyczność Jezusa jest jednym z najważniejszych od wieków. Obecnie już nikt nie wątpi w to, że Jezus żył wśród ludzi. Źródła pisane na ten temat nie są jednak...

Losowy cytat

Prev Next

Seneka

Seneka

Ten jest mały i nikczemny, który się sprzeciwia, który źle myśli o porządku świata i woli poprawiać bogów niż siebie.

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Ludzie z opiniami, tylko kręcą się i kłopoczą wzajemnie.

Richard J. Foster

Richard J. Foster

Serce Boga jest najbardziej wrażliwe i najczulsze ze wszystkich. Żaden akt nie pozostanie niezauważony, bez względu na to jak jest niewielki.

Corrie Ten Boom

Corrie Ten Boom

Czy jest modlitwa kierownicy lub koła zapasowego?

Ch. Humphreys o Buddyzmie

Ch. Humphreys o Buddyzmie

W tych podstawowych zasadach mających na celu przezwyciężenie zła i cierpienia, nie ma ani słowa o wierze, chyba tylko u nauczyciela czy przewodnika ukazującego cel i drogę do niego, nie...

S. Radakrishnan: „Filozofia indyjska”

S. Radakrishnan: „Filozofia indyjska”

Teoria ponownych narodzin jest równie logiczna jak wszelkie inne hipotezy, jakie pojawiły się i jest na pewno bardziej zadowalająca, aniżeli teorie absolutnego unicestwienia czy też wiekuistego odwetu. Tłumaczy ona pozorny...

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Ani ogień, ani wiatr, narodziny, ani śmierci nie mogą wymazać naszych dobrych uczynków.

Nagasena (Milindapanha 2, 2, 1)

Nagasena (Milindapanha 2, 2, 1)

Płomień lampy z momentu na moment przestaje być ten sam

F. Tokarz

F. Tokarz

 W kanonach buddyjskich (...) spotykamy naukę o tak zwanej niesubstancjalności wszystkiego. Nie ma substancji w rzeczach fizycznych, nie ma także jakiegoś stałego „ja”, są tylko potoki przesuwających się, zmiennych elementów,...

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Ty sam, tak jak każdy w całym wszechświecie, zasługujesz na miłość i czułość.

Kategoria: Chrześcijaństwo
Opublikowano

Żydem był Jezus Chrystus. Żydami byli Apostołowie. Poddani obrzezaniu i przestrzegający Prawa Mojżeszowego uczestniczyli oni w nabożeństwach synagogalnych i w liturgii Świątyni Jerozolimskiej. Nauka głoszona przez Chrystusa była głęboko osadzona w tradycji judaistycznej tamtych czasów. Wiernie zachowywał on prawo, ale nie pozostawał wobec niego bezkrytyczny. Apostołowie i skupieni wokół nich pierwsi wyznawcy po śmierci Jezusa byli nadal prawowiernymi Żydami, uczestniczącymi w życiu religijnym narodu. Gromadzili się jednak również na własnych zebraniach liturgicznych. Ich nauka o Chrystusie-Mesjaszu była skierowana przede wszystkim do Żydów. Wspominane w Dziejach Apostolskich gminy w Damaszku i Antiochii powstały zapewne w środowiskach żydowskich (Dz 13,1; 9. 1). Nic więc dziwnego, że tamtejsi przywódcy religijni, widząc popularność Ewangelii wśród wyznawców judaizmu, organizowali akcje antychrześcijańskie. Dochodziło do nich już za życia Jezusa, ale intensyfikacja takich działań nastąpiła po jego śmierci. W pewnej mierze wynikało to z postrzegania chrześcijaństwa jako jednej z sekt judaistycznych, które pojawiały się co pewien czas u schyłku antyku. Znamienne są słowa wypowiedziane - według Dziejów Apostolskich - przez wybitnego rabina Gamaliela. Zalecał on Sanhedrynowi dużą ostrożność i rozwagę w postępowaniu z nauczającymi o Chrystusie (Dz 5,33-39). Wypowiedź Gamaliela trafnie oddaje stan społeczeństwa żydowskiego w I w. n.e.. opanowanego przez silne tendencje mesjanistyczne, które znalazły ujście w wojnie z Rzymem w latach 66-73 n.e.

 

Synagoga kontra ekklesia

Z czasem coraz silniejsza stawała się separacja chrześcijaństwa od judaizmu. Znów można odwołać się do Dziejów Apostolskich, ukazujących ten proces. Według wspomnianego tekstu, Sobór Apostolski (Jerozolimski) w Jerozolimie postanowił, że przyjmujący naukę Jezusa nie muszą być poddawani praktykom judaistycznym, jeśli nie są Żydami. Kolejnym etapem separacji było nieuczestniczenie chrześcijańskiej gminy jerozolimskiej w żydowskim powstaniu przeciwko Rzymowi.

 

Sanhedryn i żydowscy przywódcy podejmowali dość radykalne akcje przeciw apostołom, szczególnie tym, którzy występowali publicznie, np. Piotrowi czy Janowi. Ich nauczanie jednak nie bardzo kolidowało z oficjalną teologią judaizmu, skoro Sanhedryn nie znalazł podstaw do wydania na nich wyroku. Bardziej stanowczy okazali się Żydzi z diaspory, przebywający okazjonalnie w Jerozolimie. Podjęli oni radykalne działania przeciw jednemu z najaktywniejszych członków gminy jerozolimskiej. Szczepanowi (Stefanowi), który poniósł - jako pierwszy chrześcijanin - śmierć męczeńską przez ukamienowanie (Dz 7,54-60). Podobne akcje podejmowano również w diasporze. W Efezie (Azja Mniejsza), gdzie skutkiem nauczania św. Pawła powstała liczna gmina chrześcijańska, dochodziło do niepokojów (Dz 19), których inicjatorami byli Żydzi i poganie. Ci ostatni obawiali się o upadek kultu i świątyni Artemidy Efeskiej (sądzono, że miasto straci płynące z jej istnienia zyski), w Tessalonikach natomiast podnoszono zarzuty polityczne przeciw Pawłowi - tamtejsi Żydzi zarzucali mu, że zamiast cesarza królem nazywa Jezusa. Dużym problemem, a niekiedy powodem licznych zarzutów, była kwestia przestrzegania Prawa Mojżeszowego (np. obrzezania, zabiegu obcego kulturze hellenistycznej przez nawróconych Żydów i ludzi innych narodowości. Wyraźnie widać w tych procesach ciągłe postrzeganie chrześcijaństwa jako nurtu w judaizmie, a nie osobnej religii. Kiedy jednak Sobór Jerozolimski postanowił, że nic trzeba być Żydem, aby przystąpić do gminy chrześcijańskiej, rozdział judaizmu i chrześcijaństwa został przyśpieszony. W tym okresie zrodził się inny problem: poczucia więzi etnicznej - judaizm bowiem, jak mało która religia, stanowił wyznanie narodowe. Otwarcie się chrześcijaństwa na hellenizm i świat pogański przyśpieszyło rozdział chrześcijan od Żydów. Około 100 r. n.e. napisano dzieło znane pod tytułem „Nauka Dwunastu Apostołów”. Pokazuje ono z jednej strony związki i korzenie chrześcijaństwa w judaizmie, z drugiej zaś systematyczne oddzielanie się nowej religii. Sformułowanie nauki o Jezusie-Synu Bożym postawiło chrześcijaństwo poza Synagogą i przypieczętowało ostateczny rozłam obu religii. 

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaChrześcijaństwoW cieniu Synagogi
| + -