Losowa postać

Prev Next

Iszkur

Sumeryjski bóg burzy, wiatru i deszczu. Bywał też określany bogiem powodzi. Początki jego kultu sięgają prawdopodobnie okresu wczesnodynastycznego.

An

An(um). W wyliczeniach bóstw pierwsze miejsce zajmuje przeważnie Anu. Jego imię oznaczało pierwotnie „gwiazda, niebo”, potem „bóg nieba”, „bóg” w ogóle. Był to „wielki i wyniosły król bogów, król nieba,...

Nimfy

  Choć były córkami gromowładnego Zeusa, potężnych tytanów i innych pradawnych sił, uznawano je zaledwie za bóstwa niższego i rzędu. Te piękne istoty były symbolem nieujarzmionych sił przyrody. Czasem opiekowały się wybranymi...

Utu

Bóg słońca, akadyjski Szamasz. nył personifikacją powracającego światła słonecznego, którego ciepło powoduje wegetacje roślin. Utu to syn Nanny i bogini Ningal, brat Inany, bóg prawdy, sprawiedliwości, prawa oraz wróżbiarstwa. Głównym...

Ningiszzida

Bóg wegetacji, przedstawiany pod postacią węża. Występuje nieraz jako ojciec boga Dumuziego. był także bóstwem świata podziemnego. Władca Lagaszu, Gudea, uważał go za swoje osobiste bóstwo opiekuńcze.

Muzy

  Piękne córki Zeusa i Mnemosyne, patronujące starożytnym sztukom i naukom, stanowiły nieodłączne towarzystwo Apolla. Artyści z niecierpliwością czekali na ich nadejście i pomoc w twórczych mękach...   ARTYBUTY ERATO (Umiłowana) - muza poezji miłosnej,...

Harpie

  Miały ciała ptaków i twarze kobiet. Były bóstwami gwałtownego wiatru; symbolizowały także suszę, głód i zarazę. Według Hezjoda istniały trzy harpie, córki Thaumasa i okeanidy Elektry, lecz w kolejnych mitach...

Cerber

  Cerbera przedstawiano zwykle jako psa o trzech głowach węży (według Hezjoda miał głów 50), który pilnując wejścia do groty nad brzegiem Styksu, wpuszczał dusze zmarłych do podziemi, ale nie pozwalał...

Sfinks

  Grecki Sfinks był rodzaju żeńskiego. Miał podobnie jak Sfinks egipski ciało lwa, głowę ludzką, skrzydła orła i jaszczurczy ogon. Jego pochodzenie nie jest jasne- zdaniem Hezjoda rodzicami Sfinksa byli Chimera...

Babbar - Szamasz

Babbar-Szamasz, (główny?) bóg solarny. Uosabia dodatnie dla człowieka siły słońca. Oprócz tego, jak często bóstwa solarne, ma znaczenie wysoce etyczne. Przenika serca ludzkie, zna myśli i zamiary, karci złych i...

Ciekawostki

Prev Next

Ewangelia Mateusza

Ewangelia Mateusza

Wczesnochrześcijańska tradycja uczyniła człowieka symbolem Mateusza Ewangelisty, gdyż rozpoczyna on swą Ewangelię od obszernego opisu narodzin Jezusa i jego dokładnej genealogii.

Władca Troi

Władca Troi

Priam, król Troi był ojcem 50 synów i 50 córek(m. in. dzielnego Hektora, Kasandry, Parysa). Uznawano go za wzór wszystkich cnót, mądrości i miłości ojcowskiej. Cieszył się wielkim szacunkiem bogów,...

Nowy Testament

Nowy Testament

  Obecnie w skład Nowego Testamentu wchodzi 27 ksiąg kanonicznych, czyli takich, które uznano ostatecznie za powstałe pod wpływem Bożego natchnienia. Proces kształtowania się kanonu ksiąg był dość długi - trwał...

360 bogów

360 bogów

Arabowie czcili wiele bóstw - tradycja wspomina o360 posążkach idoli znajdujących się w mekkańskiej świątyni Al-Kaba.

Budowa geologiczna Nazaretu

Budowa geologiczna Nazaretu

Budowa geologiczna Nazaretu i jego okolic charakteryzuje się istnieniem ogromnej liczby podziemnych grot, wykorzystywanych niegdyś jako magazyny czy izby, w których chroniono się przed upałami.

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa stanowią dla chrześcijan najważniejszy etap jego działalności i podstawę wiary. W świetle prawa rzymskiego Mesjasz umierał jako wichrzyciel, w sposób przewidziany dla największych zbrodniarzy.

Zdradzona kobieta...

Zdradzona kobieta...

Jazon porzucił Medeę dla Glauke, ta owładnięta szałem zabiła rywalkę i własne dzieci.

Po nitce do kłębka

Po nitce do kłębka

Po śmierci syna Dedal ukrył się przed Minosem u króla Kokalosa. Jednak władca Krety nie dawał za wygrana, za wszelką cenę chciał odnaleźć genialnego wynalazcę W tym celu obmyślił podstęp....

Ewangelia Jana

Ewangelia Jana

Ewangelista Jan przez wzniosłość teologii swojej Ewangelii porównany został do szybującego w górę orła.

Artemizjon

Artemizjon

Jest to najbardziej wysunięty na północ przylądek Eubei, wyspy na Morzu Egejskim. Nazwa wywodzi się od powstałej tam słynnej świątyni Artemidy. Jednak w 1926 r. z tamtejszych wód wyłowiono posąg...

Losowy cytat

Prev Next

Theodore Epp

Theodore Epp

Żyje tak, jakby Chrystus umarł wczoraj, powstał z martwych, dzisiaj, i miał wrócić jutro.

Mahatma Gandhi

Mahatma Gandhi

Przyjazne studiowanie religii świata jest świętym obowiązkiem.

C. S. Lewis

C. S. Lewis

Wierzę w chrześcijaństwo jak wierzę, że słońce wzejdzie. Nie tylko dlatego, że ja to widzę, ale dlatego, że widzę wszystko przez nie.

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Chowanie w sobie gniewu to jak trzymanie gorącego węgla z zamiarem rzucania go w kogoś innego; ty jesteś tym, który ucierpi najbardziej.

Robert H. Schuller

Robert H. Schuller

Każdy głupi może liczyć ziarna w jabłku. Tylko Bóg może liczyć wszystkie jabłka w jednym nasionku.

Spurgeon

Spurgeon

Mam wielką potrzebę Chrystusa, mam wielkiego Chrystusa na moje potrzeby.

Awesta (Jasna, XXX, 3)

Awesta (Jasna, XXX, 3)

Tak więc na początku były dwa duchy bliźniacze. Każdy z nich niezależnie stworzył pierwiastek zła i dobra w sferze myśli, słów i czynów. I między tymi dwoma mądry wybiera dobro,...

Samuel Adams

Samuel Adams

To co świat oczekuje od chrześcijan, to to, że nadal pozostaną chrześcijanami.

Budda (Mahawagga 1, 21)

Budda (Mahawagga 1, 21)

„Zapalił to ogień pożądania, ogień nienawiści, ogień niewiedzy, zapalił to lęk przed narodzinami, starzeniem się, śmiercią, zmartwieniem, biadaniem, cierpieniem, przygnębieniem i rozpaczą (...). Mając to na uwadze uczeń biegły (w...

„Agamemnon” Ajschylosa

„Agamemnon” Ajschylosa

Jak chłoszcze Zeus, mogę dać świadectwo. Zeusowy sąd widny Jak na dłoni Zamierzył i wypełnił...

Kategoria: Dakowie
Opublikowano

Dzieje krainy, której stolicą był ośrodek w Orastie, są stosunkowo najlepiej znane. Nasza wiedza o historii innych dackich księstewek ogranicza się do epizodów, z okresu po śmierci Burebisty. Współczesny Oktawianowi Augustowi (a zatem i Dekajneosowi) król Kotys był wrogiem Imperium. Jego poddani - jak podaje Lucjusz Enneusz Florus - przeprawiali się zimą przez zamarznięty Dunaj i łupili prowincję. Po zakończeniu walk wewnętrznych w Rzymie prokonsul Macedonii , Marek Licyniusz Krassus, pokonał Kotysa (28 r. p.n.e.). Pretekstem do interwencji była napaść Bastarnów (podległych niegdyś władzy Burebisty) na sprzymierzone z Rzymem plemię trackich Denteletów. Prokonsul w osobistym starciu zabił króla Bastarnów, Deldona, i pokonał jego poddanych przy pomocy władcy Getów z północy, Rolesa.

 

W następnym roku Roles, ogłoszony przyjacielem i sojusznikiem ludu rzymskiego, poprosił Krassusa o wsparcie w wojnie z sąsiadem, dackim wodzem Dapyksem. Wnuk triumwira odniósł okazałe zwycięstwo, następnie zaś zwróci ł się przeciwko innemu geckicmu władcy, panującemu w Dobrudży, Zyraksesowi. Po pokonaniu go oddał zdobyte tereny sojusznikowi . W 27 r. p.n.e. Rzym ponownie podporządkował sobie Dobrudżę , co utrudniło Dakom dalszą ekspansję w rejon Morza Czarnego.

 

Następne dziesięciolecia to okres ciągłych walk pomiędzy Getami a wojskami rzymskimi i sprzymierzonymi z Cesarstwem królami odryskimi . W odwecie za łupieżcze wyprawy Rzymianie podejmowali ekspedycje kamę, w których trakcie starali się uprowadzać Daków, by po przesiedleniu skutecznie ich kontrolować. Poszerzanie strefy panowania rzymskiego sprzyjało skupieniu się Getów wokół centrum w Orastie i stało się paradoksalnie jednym ze źródeł potęgi Decebala.

 

Najbardziej znanym epizodem z dziejów antycznej Dacji jest walka z Rzymem, którą stoczyli Duras i Decebal. Sporo informacji na ten temat zawierają wyciągi z dzieła historyka Kasjusza Diona, sporządzone w XI i XII w. przez Ksyfilinosa i Zonarasa.

 

W potrzasku

W I w. n.e. Dakowie mieszkający na terytorium dzisiejszej Rumunii byli niemal ze wszystkich stron otoczeni przez Rzymian. Góry Orastie znów stały się centrum ich państwa. Król Duras znakomicie zdawał sobie sprawę z istoty imperializmu rzymskiego, jednocześnie musiał się liczyć ze zdaniem swych poddanych, przyzwyczajonych do życia z łupiestwa. Skoro więc wyprawy rozbójnicze można było kierować już tylko ku terenom podbitym przez Cesarstwo, a agresja rzymska wydawała się rzeczą pewną, rozpoczęto przygotowania do wojny.

 

Potyczki z Domicjanem

Zimą 85/86 r. n.e. Dakowie przeprawil i się przez zamarznięty Dunaj i rozbili legiony, które strzegły granicy. Namiestnik Mezji , Oppiusz Sabinus , poległ w walce. Niebawem na zagrożone tereny przybył z odsieczą sam cesarz Domicjan. W obliczu wroga starzejący się Duras przekazał władzę Decebalowi, który był synem jego poprzednika i krewniaka. Skorylla. Nowy król zastawił na nieprzyjaciół pułapkę na przełęczy Czerwona Wieża (rum..: Tumu Rosu) w Karpatach Południowych, a następnie pokonał prefekta pretorianów, Korneliusza Fuskusa.

 

W 88 r. n.e. Rzymianie pod wodzą Tetiusza Junianusa zwyciężyli wojsko Decebala w Żelaznych Wrotach karpackich (pod Tapae. obecnie: Luminis). Tam zasadzka Daków się nie udała. Domicjan jednak nie wykorzystał triumfu - na wieść o buncie legionów nadreńskich oraz agresywnej postawie sąsiadujących z Pannonią Jazygów zawarł z Dakami traktat pokojowy. Na jego mocy Decebal zachował swoje królestwo, otrzymał nawet odszkodowanie, choć w zamian musiał uznać władzę Rzymu (od 89 r. n.e.).

 

Czasy Trajana

Pokój z 89 r. n.e. był prestiżowym zwycięstwem Cesarstwa, ale Decebal zyskał dzięki niemu czas na przygotowanie się do kolejnej wojny. Wiedział , że Dacja otoczona przez kraje podległe władzy rzymskiej stanowiła łakomy kąsek dla Imperium, zwłaszcza iż jego obywatele przywykli już do wygodnego życia na koszt podbitych ludów.

 

Wiosną 101 r. n.e. z Rzymu wyruszyła kolejna wyprawa przeciwko Dakom. Potężna, 150-tysięczna armia przeprawiła się przez Dunaj. Po zwycięstwie Trajana w Żelaznych Wrotach dunajskich latem 101 r. n.e., Decebal próbował zimowej kontrofensywy, ale to żołnierze cesarza zdołali wiosną 102 r. n.e. opanować pierścień górskich twierdz wokół Sarmizegetusy. W jednej z nich odnaleziono przetrzymywanych od 87 r. n.e. jeńców z legionów Korneliusza Fuskusa, które poniosły klęskę pod Czerwoną Wieżą.

 

Decebal był zmuszony prosić o pokój. Zgodnie z postanowieniami zawartego wówczas traktatu musiał wydać broń i machiny wojenne. zburzyć mury twierdz, wydać wszystkich znajdujących się pod jego opieką rzymskich uciekinierów, zrezygnować z prowadzenia niezależnej od Cesarstwa polityki zewnętrznej i zrzec się części terytoriów (Banat od tej pory należał do Mezji Górnej , a Wołoszczyzna, południowa Oltenia i Mołdawia - do Mezji Dolnej). W Rzymie do imienia cesarza dodano przydomek Dacicus (Dacki) .

 

Rozstrzygające starcie

Decebal nie mógł zaakceptować takich warunków pokoju. Kontynuował zbrojenia i niebawem jego wojska wtargnęły do Mezji. To spowodowało w 105 r. n.e. kolejną ofensywę rzymską. W obliczu znacznej dysproporcji sił władca Daków próbował użyć środków pozamilitarnych. Nie powiódł się zaplanowany przez niego skrytobójczy zamach na Trajana. Cesarz zgromadził jeszcze liczniejszą armię i rozpoczął marsz w stronę Sarmizegetusy. Systematycznie duszono opór Getów w małych, górskich fortecach wokół stolicy, aż wreszcie latem 106 r. n.e. przystąpiono do jej oblężenia. Trajan zdołał odciąć dopływ wody do miasta, które w tej sytuacji musiało skapitulować. Decebal wraz z częścią swych oddziałów uciekł , by stoczyć ostatnią bitwę. Po klęsce popełnił samobójstwo. Konającego króla odnalazł legionista Maksymus , który dostarczył jego głowę i prawicę cesarzowi . Od tej pory Dacja była prowincją rzymską.

 

Za panowania Hadriana podzielono ją na dwie części , Górną i Dolną (118 r.), a następnie (124 r.) wydzielono jeszcze prowincję nazwaną Dacją Porolisseńską. Podziały były spowodowane potrzebami obronności Rzymu. W każdej z tych prowincji stacjonowały liczne legiony, które przyczyniły się do ostatecznego zwycięstwa łaciny w „Trzech Dacjach”.

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaDakowieUpadek Państwa Dackiego
| + -