Losowa postać

Prev Next

Ares

  Przed pędzącym rydwanem bezlitosnego bóstwa biegła Eris, bogini niezgody, i Enyo, zapowiedź wojny.   Początkowo Aresa przedstawiano jako brodatego mężczyznę, później jako dobrze zbudowanego młodzieńca z wojennym rynsztunkiem. Był bogiem wojny niesprawiedliwej,...

Inana

Królowa Niebios – najważniejsze bóstwo żeńskie Mezopotamii. Bogini miłości i walki oraz planety Wenus. Przekazy przedstawiają ją jako córkę Ana lub Nany. W żadnej z zachowanych opowieści nie ma wzmianki...

Hermes

  Skrzydłonogi posłaniec pełnił funkcję herolda Zeusa, był patronem podróżników, kupców i złodziei. Dzięki jego pomysłowości życie ludzkie stało się bogatsze i weselsze.   Hermes, syn Zeusa i Mai, urodził się w Arkadii...

Damgalnuna

Pierwotnie być może jedna z bogiń matek, bogini ziemi. Już w okresie wczesnodynastycznym składano jej ofiary z ryb. Była żoną Enkiego.

Amazonki

  To mityczne plemię żyło gdzieś na północny wschód od Hellady. Ich królestwo umiejscawiano początkowo w dzikiej Tracji, potem u wybrzeży Morza Czarnego, a wreszcie, kiedy i tamte okolice zostały zbadane,...

Dionizos

  Był nieślubnym synem Zeusa i niewiele brakowało, a dosięgłaby go zemsta zazdrosnej żony Gromowładnego. Przetrwał jednak i został wielbionym bogiem greckim. Nie tylko dlatego, że był patronem wina, sił witalnych...

Nabu

Nabu (biblijny Nebo), bóg miasta Barsip (dzis. Birs Nimrud, blisko Babilonu). Słynął jako opiekun pisma, piśmiennictwa i mądrości w ogóle. Mając pod opieką „tablicę przeznaczenia”, na uroczystym posiedzeniu bogów z...

Marduk

Pierwotnie był Marduk tylko bogiem miasta Babilonu, potem (od ok. 1700 r. p.n.e.) bogiem najwyższym, narodowym zjednoczonej Babilonii. Usunął w cień przede wszystkim boga-króla Enlila i zajął jego stanowisko. Później...

Dumuzi

Dumuzi („syn prawowity”), to jest Tamuz, opiekun rolnictwa, uosobienie życia przyrody i jej siły twórczej. Według podań co roku wraz z zamieraniem roślinności zstępuje do podziemia, a na wiosnę budzi...

Enlil

Potężny bóg Enlil, „pan świetności, władca, bawół, wielka góra, znawca przeznaczenia, rozstrzygający losy”, występuje od początku jako wyłączny pan ziemi i może główny bóg Sumerów. Imię jego pierwotnie znaczyło może...

Ciekawostki

Prev Next

Wieczernik

Wieczernik

Tradycja wczesnochrześcijańska zgodnie umieszcza Wieczernik - dom, w którym Chrystus z apostołami spożył Ostatnią Wieczerzę - na Syjonie (południowa część zachodniego wzgórza Jerozolimy). W IV w. wzniesiono tu pięcionawową bazylikę...

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa stanowią dla chrześcijan najważniejszy etap jego działalności i podstawę wiary. W świetle prawa rzymskiego Mesjasz umierał jako wichrzyciel, w sposób przewidziany dla największych zbrodniarzy.

Tu narodził sie Jezus

Tu narodził sie Jezus

W miejscu narodzenia Jezusa umieszczono w XVIII w. srebrną gwiazdę z łacińskim napisem: Tu narodził się z Dziewicy Marii Jezus Chrystus. Stanowi ona jedno z miejsc najczęściej odwiedzanych przez pielgrzymów.

Po nitce do kłębka

Po nitce do kłębka

Po śmierci syna Dedal ukrył się przed Minosem u króla Kokalosa. Jednak władca Krety nie dawał za wygrana, za wszelką cenę chciał odnaleźć genialnego wynalazcę W tym celu obmyślił podstęp....

Zburzenie Świątyni Jerozolimskiej

Zburzenie Świątyni Jerozolimskiej

Świątynia w Jerozolimie stanowiła symbol jedności i niepodległości Żydów. Dlatego jej zburzenie było wielką narodową tragedią. Po 70 r. n.e. nigdy nie została już odbudowana. Obecnie przed hotelem Holy Land...

360 bogów

360 bogów

Arabowie czcili wiele bóstw - tradycja wspomina o360 posążkach idoli znajdujących się w mekkańskiej świątyni Al-Kaba.

Zbawiciel/zbrodniarz

Zbawiciel/zbrodniarz

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa stanowią dla chrześcijan najważniejszy etap jego działalności i podstawę wiary. W świetle prawa rzymskiego Mesjasz umierał jako wichrzyciel, w sposób przewidziany dla największych zbrodniarzy.

Najstarszy wizerunek Jezusa

Najstarszy wizerunek Jezusa

W Bazylice św. Sabiny w Rzymie zachował się unikatowy zabytek z V w. n.e. - cyprysowe drzwi. Wśród zdobiących je scen biblijnych pojawił się najstarszy znany dziś wizerunek Jezusa na...

Nigdy nie ufaj...

Nigdy nie ufaj...

Odyseusz słynął ze sprytu i mądrości. Chętnie też słuchano jego rad. Szczególnie dobrze wyszedł na nich Agamemnon, który toczył długą wojnę z Trojanami. To właśnie Odyseusz był pomysłodawcą najsłynniejszego fortelu...

Nabatejczycy

Nabatejczycy

Na północnym skraju Al-Hidżazu, na południe od Morza Martwego przez kilka wieków istniało królestwo założone przez Nabatejczyków (arab. Al-Anbat , gr. Napateu) ze stolicą w Petrze. Do dziś toczą się...

Losowy cytat

Prev Next

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Nie przeceniaj tego, co otrzymałeś, ani nie zazdrość innym. Kto zazdrości innym nie zazna spokoju umysłu.

C. S. Lewis

C. S. Lewis

Wierzę w chrześcijaństwo jak wierzę, że słońce wzejdzie. Nie tylko dlatego, że ja to widzę, ale dlatego, że widzę wszystko przez nie.

Richard J. Foster

Richard J. Foster

Serce Boga jest najbardziej wrażliwe i najczulsze ze wszystkich. Żaden akt nie pozostanie niezauważony, bez względu na to jak jest niewielki.

Heraklit

Heraklit

Tego świata, jednego i tego samego świata wszechrzeczy, nie stworzył nikt spośród bogów ani też nikt spośród ludzi, lecz był on zawsze, jest i będzie wiecznie żywym ogniem zapalającym się...

Playdassi Thera, mnich z Cejlonu

Playdassi Thera, mnich z Cejlonu

Buddyzm to system moralnego, mentalnego i intelektualnego treningu

staropers. humata, huchta, hwareszta

staropers. humata, huchta, hwareszta

Żywię dobre myśli, dobre słowa i dobre uczynki. Wyrzekam się złych myśli, złych słów i złych uczynków

Hab. 2, 4

Hab. 2, 4

A sprawiedliwy żyć będzie z wiary (czy: przez wiarę).

Jan Fischer

Jan Fischer

Dobry człowiek nie jest doskonały, dobry człowiek to człowiek uczciwy, wierny, i taki który bez wahania reaguje na głos Boga w swoim życiu.

Seneka

Seneka

Ten jest mały i nikczemny, który się sprzeciwia, który źle myśli o porządku świata i woli poprawiać bogów niż siebie.

Marcin Luter

Marcin Luter

Im mniej słów, tym lepsza modlitwa.

Kategoria: Religie antycznej Grecji
Opublikowano

Na uwagę zasługuje rola, jaką Hezjod przypisuje Erosowi i Afrodycie jako bogini, która powstała z rozdziału Nieba i Ziemi i która ma je znowu połączyć. I w tym wypadku Hezjod mógł nawiązać do wątków znanych z literatury ugaryckiej. Eros kosmiczny, wspomniany w 120 wierszu Teogonii, jest tak stary jak Gaja, która wynurzyła się z Chaosu. Bez Erosa, bez zapładniającej Miłości nic by na świecie nie powstało. Hezjod powie nieco dalej (w. 176-178) o namiętnym zapładniającym uścisku Uranosa i Gai. Ta myśl będzie tkwić u podstaw misteriów eleuzyjskich, tę myśl powtórzy później Ajschylos (fr. 44), kładąc ją w usta Afrodyty, z której później zrobiono matkę figlarnego Erosa o złotych skrzydłach, uzbrojonego w łuk i strzały.

 

Eros, zwany również bogiem światłości, Fanesem, jest twórcą świata w teogonii orfików. Wykluty bowiem ze srebrnego jaja kosmicznego (stworzonego przez Chronosa z Chaosu i Eteru), zrodził Noc (Nyks), Ziemię (Gaja) i Niebo (Uranos), których dziećmi są Okeanos, Tetyda, Kronos i Rea. Syn Kronosa, Zeus, miał z Persefoną syna Dionizosa-Zagreusa, którego rozszarpali i zjedli Tytani, synowie Gai. Ponieważ serce jego uratowała Atena, mógł się ponownie odradzać i wcielać. W ostatnim, siódmym wcieleniu był Dionizosem Wyzwolicielem (Lyseus), synem Zeusa i Semeli, córki Kadmosa i Harmonii. Zeus pomścił śmierć Dionizosa rażąc Tytanów piorunem, a z popiołów ich ciał utworzył człowieka, który w ten sposób ma jakby dwie natury: dobrą, pochodzącą od Dionizosa, i złą, pochodzącą od Tytanów. Człowiek musi dążyć do wyzwolenia tkwiącego w nim pierwiastka boskiego z więzienia ciała. Może zbliżać się do tego wyzwolenia poprzez oczyszczenia i ascetyczny tryb życia. Całkowite wyzwolenie możliwe jest dopiero po śmierci i to po wielu kolejnych wcieleniach duszy (metempsychoza). Po śmierci orficy spodziewali się sądu w zaświatach (sędziami mieli być trzej bracia: Radamantys, Ajakos i Minos), nagrody dla wybranych w Elizjum i kary dla potępionych w podziemiu. Za dobre i szlachetne życie czeka nagroda, za życie złe - kara, tak więc dobro zostaje odpłacone dobrem, a zło złem. U Hezjoda taka sprawiedliwość wyrównująca działa skutecznie już tu na ziemi, za życia człowieka, u orfików rozrachunek za czyny człowieka został przeniesiony w zaświaty. Orficy starali się przygotować duszę na wypadek, gdy przyjdzie jej się rozliczać z czynów popełnionych za życia człowieka. Teksty na zachowanych tzw. złotych tabliczkach orfickich (niejako odpowiednik egipskich Ksiąg Umarłych) podkreślają boskie pochodzenie i przeznaczenie człowieka.

 

Orficyzm był w gruncie rzeczy ruchem reformistycznym w łonie religii dionizyjskiej, której orgiastyczny charakter utemperowali po raz pierwszy kapłani Apollina w Delfach (dodajmy tu, że nazwę „Delfy” należy wiązać nie z delfinem, lecz ze rdzeniem delf oznaczającym tyle, co „wydrążony” i mającym związek z polskim „żlebem”). Orfeusz miał pogłębić religię dionizyjską jeszcze bardziej, zwracając uwagę na wewnętrzne przeżycie religijne i czystość sumienia oraz występując zdecydowanie przeciw rozszarpywaniu zwierząt ofiarnych i spożywaniu mięsa (wegetarianizm jako wniosek metempsychozy: w mięsie zabitego zwierzęcia może być dusza ludzka przebywająca tam w swym kolejnym wcieleniu).

 

W mitach jednogłośnie powtarza się myśl o trackim pochodzeniu Orfeusza, co może wskazywać jedynie na to, że właśnie w Tracji był pierwszy ośrodek tego ruchu, który z czasem zapuścił korzenie z Attyce, a następnie w lukanii na południu Półwyspu Apenińskiego. W VI wieku p.n.e. ruch orficki osiągnął szczyt swego rozwoju. Propagatorem jego miał być przybyły do Aten legendarny prorok Epimenides z Krety, a nieco później, za panowania Pizystrata w Atenach, Onomakritos z Aten miał dokonać zbioru pieśni Orfeusza. Orficyzm wywarł duży wpływ na poetów i filozofów i oddziałał szczególnie mocno na pitagoreizm.

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaGrecjaReligie GrecjiOrficyzm
| + -