Losowa postać

Prev Next

Wadd

  Poza trzema boginiami Koran wymienia jeszcze kilku innych idoli czczonych w czasach dżahilijji. Są to: Ja'uk, Jaghus, Nasr i Wadd (pol. miłość). Świątynia Wadda znajdowała się także w Arabii Środkowej...

Gibi

Wraz z Nusku, bogowie pochodzenia sumeryjskiego, uosabiali ogień. Obaj uchodzili dalej za wrogów ciemności i jej mocy, szczególnie demonów.

Dagan

Bóg pochodzenia prawdopodobnie zachodniosemickiego (syryjskiego). Cieszył się on wielką czcią nad środkowym Eufratem, przede wszystkim w Mari (dzis. Tell-Hariri) i w Tutul = (H)it. Po opanowaniu tych krajów przez dynastię...

Inana

Królowa Niebios – najważniejsze bóstwo żeńskie Mezopotamii. Bogini miłości i walki oraz planety Wenus. Przekazy przedstawiają ją jako córkę Ana lub Nany. W żadnej z zachowanych opowieści nie ma wzmianki...

Sfinks

  Grecki Sfinks był rodzaju żeńskiego. Miał podobnie jak Sfinks egipski ciało lwa, głowę ludzką, skrzydła orła i jaszczurczy ogon. Jego pochodzenie nie jest jasne- zdaniem Hezjoda rodzicami Sfinksa byli Chimera...

Artemida

  Bliźniaczą siostrę Apolla uznawano za bóstwo ważne i prastare, któremu oddawano cześć w Grecji od najdawniejszych czasów. Początkowo była panią dzikiej przyrody wegetacji roślinnej, porodów i położnic, by z czasem...

Folos

  Folos żył w grocie na terenie Epiru. Gdy Herakles przemierzał tę krainę, poprosił stwora, aby udzielił mu gościny. Ten przyjął herosa serdecznie, a gdy gość nieopatrznie poprosił o otworzenie bukłaka...

Nunusk

Wraz z Gibi, bogowie pochodzenia sumeryjskiego, uosabiali ogień. Obaj uchodzili dalej za wrogów ciemności i jej mocy, szczególnie demonów.

Orion

  Orion, syn Euryale (córki Minosa) i Posejdona. Był mężczyzną wyjątkowo urodziwym i tak olbrzymim, że gdy stąpał po dnie morza, miał głowę ponad falami. Jego pierwszą żoną była Side, która...

Manat

  Obok Hubala ważną rolę odgrywały boginie uważane za córki lub żony Hubala, wymieniane w Koranie jako Al-Lat, Manat i AI-Uzza, Al-Lat. Manat była opiekunką losu i przeznaczenia, panią podziemnego świata,...

Ciekawostki

Prev Next

Na pomoc Zeusowi

Na pomoc Zeusowi

Styks, chcąc pomóc Zeusowi w pokonaniu Kronosa, poprosiła swoje dzieci o wsparcie. Nike wraz z rodzeństwem, Kratosem (Władzą), Bią (Przemocą) i Zelosem (Ambicją), doprowadziła do zwycięstwa Zeusa. W swojej wdzięczności...

Najstarszy wizerunek Jezusa

Najstarszy wizerunek Jezusa

W Bazylice św. Sabiny w Rzymie zachował się unikatowy zabytek z V w. n.e. - cyprysowe drzwi. Wśród zdobiących je scen biblijnych pojawił się najstarszy znany dziś wizerunek Jezusa na...

Złote runo

Złote runo

Czym było złote runo, które Jazon miał zdobyć i przywieźć do Jolkos? Otóż baran o złotej sierści był darem Hermesa dla bogini mgły i chmur Nefele, żony Atamasa, władcy miasta...

360 bogów

360 bogów

Arabowie czcili wiele bóstw - tradycja wspomina o360 posążkach idoli znajdujących się w mekkańskiej świątyni Al-Kaba.

Władca Troi

Władca Troi

Priam, król Troi był ojcem 50 synów i 50 córek(m. in. dzielnego Hektora, Kasandry, Parysa). Uznawano go za wzór wszystkich cnót, mądrości i miłości ojcowskiej. Cieszył się wielkim szacunkiem bogów,...

Przemiana Tejrezjasza

Przemiana Tejrezjasza

Słynny wieszcz Tejrezjasz, syn nimfy Chariklo, spotkał któregoś dnia dwa parzące się węże. Zabił je i w tej samej chwili stał się kobietą. Gdy po siedmiu latach spotkał znowu w...

Wielkie Dionizje

Wielkie Dionizje

Wielkie Dionizje ku czci boga urodzaju do urzędowego kalendarza Aten wprowadził Pizystrat.

Spełniona przepowiednia

Spełniona przepowiednia

Odyseusz po wielu latach zginął z rąk Telegonosa, syna narodzonego ze związku z czarodziejką Kirke, który nie wiedział, ze ma do czynienia z własnym ojcem i przeszył go włócznią zakończoną...

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa stanowią dla chrześcijan najważniejszy etap jego działalności i podstawę wiary. W świetle prawa rzymskiego Mesjasz umierał jako wichrzyciel, w sposób przewidziany dla największych zbrodniarzy.

Zbawiciel/zbrodniarz

Zbawiciel/zbrodniarz

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa stanowią dla chrześcijan najważniejszy etap jego działalności i podstawę wiary. W świetle prawa rzymskiego Mesjasz umierał jako wichrzyciel, w sposób przewidziany dla największych zbrodniarzy.

Losowy cytat

Prev Next

Amy Carmichael

Amy Carmichael

Możesz dawać bez miłości. Ale nie możesz kochać bez dawania.

Kwintus Enniusz

Kwintus Enniusz

Zabobonni guślarze i bezwstydni przepowiadacze, leniwi, obłąkani albo przyciśnięci nędzą, którzy dla siebie nie znaleźli ścieżki, a innym wskazują gościniec, którzy drugim obiecują skarby, a sami żebrzą u nich o...

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Chowanie w sobie gniewu to jak trzymanie gorącego węgla z zamiarem rzucania go w kogoś innego; ty jesteś tym, który ucierpi najbardziej.

Demokryt

Demokryt

Ludzie w modlitwach błagają bogów o zdrowie, a nie wiedzą, że sami w sobie mają nad nim władzę.

Ksenofanes z Kolofonu

Ksenofanes z Kolofonu

Nie było ani nie będzie człowieka który by wiedział coś pewnego o bogach i o wszystkim, o czym mówię. Jeśliby nawet komuś udało się przypadkiem powiedzieć na ten temat coś...

Stary tekst buddyjski

Stary tekst buddyjski

Stolarze kształtują drewno zgodnie ze swoimi życzeniami, mądrzy ludzie kształtują siebie

Theodore Epp

Theodore Epp

Żyje tak, jakby Chrystus umarł wczoraj, powstał z martwych, dzisiaj, i miał wrócić jutro.

S. Radhakrishnan

S. Radhakrishnan

Budda zdawał sobie sprawę z pustki wewnętrznej wielu wierzeń, które ludzie przywykli uważać za artykuły wiary. Nienawidził tego daremnego robienia z siebie głupców przez ludzi. Podniósł głos przeciw przesądowi i...

Samuel Taylor Coleridge

Samuel Taylor Coleridge

Chrześcijaństwo nie jest teorią i domysłem, ale życiem; nie filozofią życia, ale żywą obecnością.

S. Radakrishnan w „Filozofia indyjska”

S. Radakrishnan w „Filozofia indyjska”

Ludziom o łagodnym usposobieniu i refleksyjnym nastawieniu Indów nie wydawało się, iżby nagroda i kara mogły trwać wiecznie. Według ich pojęć uzyskanie przy pomocy pokuty odpuszczenia i oczyszczenia z kary...

Kategoria: Religie antycznej Grecji
Opublikowano

Pitagoreizm przyczynił się jeszcze bardziej niż orficyzm do oczyszczenia religii dionizyjskiej i ostatecznego zwycięstwa kultu Apollina w zmaganiach z kultem trackiego Dionizosa. Samego Pitagorasa można uważać za reformatora orficyzmu. Według niego dusza zstąpiła do ciała, z którego chce się uwolnić, ale nigdy jej się to nie uda mimo kolejnych wcieleń, bo kołowrót istnienia jest zamknięty i człowiek po przeszło 200 latach przyjdzie na świat w swej pierwotnej postaci. Ta pesymistyczna wizja losów człowieka jest jednocześnie źródłem pewnego optymizmu: i tak nigdy nie wyrwiemy się z koła istnienia i nie spotka nas w końcu oczekiwana nagroda czy kara, ale właśnie dlatego sami sobie mamy wypłacić nagrodę (czy karę) już w tym życiu. Nagrodą będzie czyste sumienie, radość z samodoskonalenia się, zadowolenie, jakie daje zbliżanie się do prawdy poprzez prowadzenie badań naukowych, zwłaszcza w dziedzinie matematyki i astronomii. Sam Pitagoras łączył w sobie skłonność do kontemplacji (założyciel stowarzyszenia o charakterze religijnym) i zamiłowanie do ścisłego myślenia (typ ówczesnego naukowca), a pitagorejczycy obok praktyk o charakterze czysto religijnym propagowali jako równie, a nawet jako bardziej skuteczny środek przeciw kolejnym wcieleniom prawe i szlachetne życie ujęte w szereg norm tzw. pitagorejskiego trybu życia. Szczególny nacisk kładziono na kształcenie zdolności umysłowych, zwłaszcza pamięci. Codzienne analizowanie własnego postępowania (czego dokonałem dziś, co zamierzam uczynić jutro?) było jednocześnie doskonałym ćwiczeniem pamięci. Głównym celem tych obrachunkowych zabiegów w ćwiczeniu, pamięci było oczywiście doskonalenie etyczne jednostki związane nierozłącznie z doskonaleniem zdolności umysłowych, z nabywaniem wiedzy, z twórczym kształtowaniem otaczającej nas rzeczywistości. Pitagoras był pierwszym myślicielem, który zwrócił uwagę na kulturalną twórczość ludzką. Dla orfików dusze przebywające w ciałach jak w więzieniu cierpią, a cierpienie to albo w ogóle nie ma sensu, albo jest karą za jakieś przewinienie w sensie religijnym. Według Pitagorasa od dusz zamkniętych w ciałach pochodzą etyczne i intelektualne aspiracje człowieka. Dusze bytują w ciałach po to, by uszlachetnić człowieka, a poprzez niego nadać inną, wyższą wartość temu wszystkiemu, co go otacza. Kulturalna twórczość i samodoskonalenie się stają się celem życia człowieka. Wszechstronność zainteresowań pitagorejczyków (a chyba i samego Pitagorasa) kazała im zajmować się najróżniejszymi zagadnieniami związanymi z człowiekiem żyjącym w społeczeństwie. Zajmowali się i medycyną (zwłaszcza dietetyką i eugeniką), i etyką społeczną, samodoskonaleniem się człowieka i jego miejscem w społeczności ludzkiej.

 

Po raz pierwszy - jak wiemy - w literaturze greckiej upomniał się o prawa skrzywdzonej jednostki Hezjod. W epoce burzliwych walk i przewrotów społecznych, ekonomicznych i politycznych VII i VI wieku p.n.e., epoce rządów arystokracji i tyranów, często odzywały się głosy jednostek świadomych swego bytu i domagających się praw dla siebie. Poeci tego okresu posługują się językiem Homera, ale podejmują inne tematy, bliższe współczesności, dają odbicie warunków ówczesnego życia i wyrażają przeżycia ówczesnego człowieka. Liryka grecka we wszystkich swych odmianach (przynależność do poszczególnych odmian zależy od formy utworu) zawiera też sporo materiału dla historii religii greckiej.

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaGrecjaReligie GrecjiPitagoreizm
| + -