Losowa postać

Prev Next

Asur

Asur, bóg miasta Asur, stał się z biegiem czasu bogiem państwa i mocarstwa asyryjskiego. Jako „bóg asyryjski” przybrał właściwości swego narodu. Jest więc wojowniczy, patronuje wojnom swego ludu, sztandar jego...

Ninhursag

Jedna z bogiń matek, znana jako matka bogów i matka-ziemia. Symbolizowała źródło wszelkiego życia oraz płodność ziemi. czczona była w świątyni E-mah w mieście Adab.

Zeus

  Bez jego woli na ziemi nic się nie działo. Z jego rozkazu świeciły gwiazdy i Księżyc, panowali i upadali najwięksi królowie, rozpętywały się wojny i nastawał czas pokoju.   Dzieciństwo Zeusa nie...

Tanatos

  Tanatos młodzieńca, który pomimo swojej delikatnej urody budził wśród ludzi paniczny strach. Ten syn Nocy i bliźniaczy brat Hypnosa (boga snu) pełnił obowiązki samej śmierci, którą uosabiał, gdy na swych...

Atena

  Piękna i surowa bogini cieszyła się wśród starożytnych wielkim szacunkiem i uwielbieniem. Sympatię budziły też jej typowo kobiece słabostki, dzięki którym wydawała się bliższa zwykłym śmiertelnikom.   Rodzicami bogini byli Zeus i...

Afrodyta

  Była patronką szczęśliwej miłości i najpiękniejszą ze wszystkich bogiń. Powstała z morskiej piany niedaleko Cypru. Najwyraźniej oczekiwano narodzin, skoro powitały ją Wdzięki, Uśmiechy i Igraszki, które odtąd nie odstępowały pięknej...

Dagan

Bóg pochodzenia prawdopodobnie zachodniosemickiego (syryjskiego). Cieszył się on wielką czcią nad środkowym Eufratem, przede wszystkim w Mari (dzis. Tell-Hariri) i w Tutul = (H)it. Po opanowaniu tych krajów przez dynastię...

Apollo

  Najprzystojniejszy spośród bogów był patronem piękna, sztuki, światła, prawdy a także nagłej śmierci. Za jego niewinnym wyglądem skrywał się niebezpieczny i gwałtowny charakter. Złotowłosy bóg nigdy bowiem nie przebaczał zniewag.   Apollo...

Al-Lat

  Obok Hubala ważną rolę odgrywały boginie uważane za córki lub żony Hubala, wymieniane w Koranie jako Al-Lat, Manat i AI-Uzza, Al-Lat (pol. bogini) to jedno z najstarszych bóstw semickich. Dla...

Cerber

  Cerbera przedstawiano zwykle jako psa o trzech głowach węży (według Hezjoda miał głów 50), który pilnując wejścia do groty nad brzegiem Styksu, wpuszczał dusze zmarłych do podziemi, ale nie pozwalał...

Ciekawostki

Prev Next

Judeochrystianizm

Judeochrystianizm

Jeszcze do niedawna w nauce istniał pogląd, że judeochrystianizm skończył się około 70 r. n.e., czyli po upadku powstania żydowskiego przeciw Rzymianom. Obecnie większość badaczy skłania się ku stwierdzeniu, że...

Ojczyzna Arabów

Ojczyzna Arabów

Najstarsze dzieje Arabów i innych ludów semickich są związane z Półwyspem Arabskim, skąd ludy te rozprzestrzeniły się na rozległe obszary Bliskiego Wschodu i Aftyki Północnej.

Arabski etos rycerski

Arabski etos rycerski

W okresie przedmuzułmańskim życiem beduinów na Półwyspie Arabskim kierował etos rycerski, nazywany ird lub muruwwa. Byfy to wszelkiego rodzaju nakazy tradycji dotyczące tego, co można by nazwać moralnością postępowania. Etos...

Nigdy nie ufaj...

Nigdy nie ufaj...

Odyseusz słynął ze sprytu i mądrości. Chętnie też słuchano jego rad. Szczególnie dobrze wyszedł na nich Agamemnon, który toczył długą wojnę z Trojanami. To właśnie Odyseusz był pomysłodawcą najsłynniejszego fortelu...

Artysta i zabójca

Artysta i zabójca

  Dedal słynął w całej Helladzie z wykonywania niezwykłych posągów. Artysta pierwszy zaczął rzeźbić postacie ludzkie z otwartymi oczami i wyciągniętymi rękami. Tak bardzo przypominały żywych ludzi, że kapłani przywiązywali je...

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa stanowią dla chrześcijan najważniejszy etap jego działalności i podstawę wiary. W świetle prawa rzymskiego Mesjasz umierał jako wichrzyciel, w sposób przewidziany dla największych zbrodniarzy.

Władca Troi

Władca Troi

Priam, król Troi był ojcem 50 synów i 50 córek(m. in. dzielnego Hektora, Kasandry, Parysa). Uznawano go za wzór wszystkich cnót, mądrości i miłości ojcowskiej. Cieszył się wielkim szacunkiem bogów,...

Wszyscy równi

Wszyscy równi

W misteriach eleuzyńskich mogli brać udział wszyscy posługujący się językiem greckim Nie wykluczano z nich kobiet, cudzoziemców i niewolników Obrzędy były dla każdego, bowiem każdy mieszkaniec Hellady był równy wobec...

Ewangelia Jana

Ewangelia Jana

Ewangelista Jan przez wzniosłość teologii swojej Ewangelii porównany został do szybującego w górę orła.

Ślub bogów

Ślub bogów

Zeus i Hera zawarli małżeństwo w ogrodzie Hesperyd rodzącym złote jabłka

Losowy cytat

Prev Next

Ibrahim ibn Adham

Ibrahim ibn Adham

Początkiem czci bożej jest rozmyślanie i milczenie z wyjątkiem wspominania Boga.

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Nie przeceniaj tego, co otrzymałeś, ani nie zazdrość innym. Kto zazdrości innym nie zazna spokoju umysłu.

William Henry Seward

William Henry Seward

Chrześcijaństwo zapewnia jednolitą odpowiedź na całe życie.

Samuel Taylor Coleridge

Samuel Taylor Coleridge

Chrześcijaństwo nie jest teorią i domysłem, ale życiem; nie filozofią życia, ale żywą obecnością.

Cyprian z Kartaginy

Cyprian z Kartaginy

Kto nie ma Kościoła za matkę, nie może mieć Boga za ojca.

Pastor Earl H. Merritt

Pastor Earl H. Merritt

Czy nie możemy, gdy pracujemy i coś nam upadnie, zamiast się wściekać, podziękować Bogu za siłę, by to podnieść w górę?

Dhammapada 183

Dhammapada 183

Żadnego zła nie należy czynić, dobro zdobywać krok za krokiem, myśl swą oczyszczać nieustannie, oto nauka Przebudzonych

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Trzy rzeczy, które nie mogą być długo ukryty: słońce, księżyc i prawda.

„Agamemnon” Ajschylosa

„Agamemnon” Ajschylosa

Jak chłoszcze Zeus, mogę dać świadectwo. Zeusowy sąd widny Jak na dłoni Zamierzył i wypełnił...

Ksenofanes

Ksenofanes

Bóg jest wieczny, jeden, z każdej strony podobny, ograniczony, ma kształt kuli i odbiera wrażenia zmysłowe wszystkimi swoimi częściami.

Kategoria: Religie antycznej Grecji
Opublikowano

Powstanie życia na Ziemi tłumaczy Demokryt tą samą koniecznością, z jaką powstają niezliczone światy w nieskończonej przestrzeni. Życie nie jest wynikiem jakiejś interwencji z zewnątrz, lecz jest wynikiem działania mechanicznych sił samej natury. U Demokryta spotykamy starą chyba jak ludzkość myśl o pochodzeniu człowieka z wody i mułu ziemi. Nie byłoby w tym nic nowego, gdyby nie fakt (który tak oburzał pisarza chrześcijańskiego pierwszych wieków, Laktancjusza), że dokonuje się to bez udziału jakiegokolwiek stwórcy.

 

Od Demokryta bierze początek teoria tłumacząca pochodzenie wiary w bogów ze strachu przed groźnymi zjawiskami natury, „mówił bowiem, że ludzie w odległych czasach, patrząc na zjawiska niebieskie, takie jak gromy, błyskawice, pioruny, zderzanie się gwiazd, zaćmienia Słońca i Księżyca, bali się i sądzili, że sprawcami tego są bogowie”. Według Klemensa Aleksandryjskiego Demokryt miał mówić: „Niektórzy spośród rozumnych ludzi, wznosząc ręce tam, gdzie znajduje się - jak my, Hellenowie, mówimy teraz - powietrze, mawiają: Zeus decyduje o wszystkim, wszystko wie, wszystko daje i odbiera, on, król wszechrzeczy”. Przyczyny wiary w bogów upatruje Demokryt nie tylko w strachu przed groźnymi zjawiskami natury. Również lęk przed niepewnością dnia codziennego, słabość człowieka, jego podatność na choroby i cierpienia każą mu szukać opieki i pomocy bogów: „Ludzie w modlitwach błagają bogów o zdrowie, a nie wiedzą, że sami w sobie mają nad nim władzę”. Demokryt zna jeszcze jedną przyczynę wiary w bogów. Oddziałała ona na człowieka w chwili, gdy ze sfery natury (jako jej dziedzictwo) znalazł się w sferze historii (jako jej twórca), gdy posiadł zmysł moralny, język, kulturę. Rozbudzone raz w człowieku poczucie winy i dobrego uczynku domagało się kary i nagrody. A tymczasem człowiek, istota historyczna, sięgając pamięcią w przeszłość, zdawał sobie sprawę z tego, że nie zawsze kara i nagroda dotykały człowieka sprawiedliwie. Widział, że nieraz życia ludzkiego nie starczało, aby sprawiedliwości stało się zadość. Myśl o życiu przyszłym nie dawała mu spokoju. „Pierwsi ludzie - mówił według Stobajosa Demokryt - którzy o rozpadzie śmiertelnej natury nic nie wiedzą, ale mają świadomość swoich złych uczynków spełnionych za życia, męczą się w ciągu całego swego życia niepokojem i strachem, wymyślając nieprawdziwe baśnie o czasie po śmierci”

 

Religia oficjalna (a przynajmniej jej strona zewnętrzna, obrzędowa) pozostała w zasadzie nie zmieniona i na ogół wszystko, co wyżej powiedziano o religii Greków, odnosi się i do epoki klasycznej aż do nastania epoki hellenistycznej (323-31 p.n.e.), charakteryzującej się powstaniem nowej mieszanej kultury i nowej synkretycznej religii. Natomiast w literaturze i filozofii epoki klasycznej znalazły wyraz nowe prądy myślowe, które zmieniły nastawienie człowieka do religii. Religię przedstawia się w craz szerszych kołach społeczeństwa jako wymysł ludzki, i w kręgach ludzi oświeconych niewiara w bogów zaczynała uchodzić za rzecz zwykłą, choć nie afiszowano się tym zbytnio. Oficjalnie bowiem religia zachowała dawną silną pozycję i stawała się coraz bardziej sprawą pańsywową, formą patriotyzmu. Po zwycięstwie nad Persami ustanowiono specjalnie święto wolności (Eleuteria), wybudowano wiele nowych świątyń. Państwo czuwało nad przestrzeganiem zasad oficjalnej religii i wytaczało procesy tym, którzy nie czcili bogów uznawanych przez państwo (Alkibiades, Anaksagoras, Sokrates). Ludzie prości, uciskani przez bogaczy i zabiedzeni, zwracali się z prośbom zwłaszcza do tych bóstw, które w ich świadomości przychodziły z pomocą w konkretnych sprawach. Szczególną czcią zaczęto otaczać boga sztuki lekarskiej, Asklepiosa który miał swój główny ośrodek kultu w Epidaurze w Argolidzie, znanym przede wszystkim z zachowanego do dziś amfiteatru na 14 000 widzów. W 420 roku p.n.e, kult jego zadomowił się też w samych Atenach, a w 291 roku p.n.e. dotarł do Rzymu (świątynia Eskulapa - rzymski odpowiednik Asklepiosa - znajdowała się na wyspie na Tybrze).

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaGrecjaReligie GrecjiFilozofia Demokryta
| + -