Losowa postać

Prev Next

Satyrowie

  Satyrowie mieli postać ludzką, choć biegali na koźlich nogach pokrytych sierścią. Nie grzeszyli urodą - strzygli końskimi uszami, a ich twarze szpecił szeroki nos, czasem rogi i zmierzwione włosy. Braki w...

Al-Uzza

  Obok Hubala ważną rolę odgrywały boginie uważane za córki lub żony Hubala, wymieniane w Koranie jako Al-Lat, Manat i AI-Uzza, Al-Lat. Al-Uzza, czyli Wszechmocna, opiekunka planety Wenus, znana także w...

Atena

  Piękna i surowa bogini cieszyła się wśród starożytnych wielkim szacunkiem i uwielbieniem. Sympatię budziły też jej typowo kobiece słabostki, dzięki którym wydawała się bliższa zwykłym śmiertelnikom.   Rodzicami bogini byli Zeus i...

Ningiszzida

Bóg wegetacji, przedstawiany pod postacią węża. Występuje nieraz jako ojciec boga Dumuziego. był także bóstwem świata podziemnego. Władca Lagaszu, Gudea, uważał go za swoje osobiste bóstwo opiekuńcze.

Apollo

  Najprzystojniejszy spośród bogów był patronem piękna, sztuki, światła, prawdy a także nagłej śmierci. Za jego niewinnym wyglądem skrywał się niebezpieczny i gwałtowny charakter. Złotowłosy bóg nigdy bowiem nie przebaczał zniewag.   Apollo...

Isaf i Na'ila

  Isaf i Na'ila to personifikacja płodności. Bóstwo czczone było w formie dwóch kamieni. Według legendy, pierwotnie była to para ludzi, którzy miłowali się w świątyni mekkańskiej, za co zostali zamienieni...

Ja'uk

  Poza trzema boginiami Koran wymienia jeszcze kilku innych idoli czczonych w czasach dżahilijji. Są to: Ja'uk, Jaghus, Nasr i Wadd. Ja'u k (pol . ostrzegający) czczony pod postacią posążka konia,...

Posejdon

  Pan mórz, rzek i jezior to bóstwo równie potężne, jak jego gromowładny brat Zeus. Codziennie wyjeżdżał na objazd swoich włości w rydwanie zaprzężonym w morskie potwory zwane hipokampami.   Posejdon był jednym...

Artemida

  Bliźniaczą siostrę Apolla uznawano za bóstwo ważne i prastare, któremu oddawano cześć w Grecji od najdawniejszych czasów. Początkowo była panią dzikiej przyrody wegetacji roślinnej, porodów i położnic, by z czasem...

Ninurta

Stary sumeryjski bóg wojny, burzy i rolnictwa, występuje w odmianach miejscowych jako Ningirsu (bog miasta Lagasz, dzis. Tello), Zaibaba (bóg miasta Kisz, dzis. Al-Uhajmir), Urasz (bóg miasta Dilibat). Ninurta cieszył...

Ciekawostki

Prev Next

Wszyscy równi

Wszyscy równi

W misteriach eleuzyńskich mogli brać udział wszyscy posługujący się językiem greckim Nie wykluczano z nich kobiet, cudzoziemców i niewolników Obrzędy były dla każdego, bowiem każdy mieszkaniec Hellady był równy wobec...

Betlejem

Betlejem

Betlejem to niewielkie miasto judzkie położone niedaleko Jerozolimy. Nad miejscem narodzenia Jezusa cesarz Konstantyn w IV w. n.e. wzniósł wspaniałą bazylikę.

Geneza Chrześcijaństwa

Geneza Chrześcijaństwa

Chrześcijaństwo wyszło z judaizmu i przez pewien czas utrzymywało z nim silne związki. Dlatego już na początku nowej ery wyłoniły się dwie grupy wyznawców Chrystusa: judeochrześcijanie - Żydzi, którzy przyjęli...

Zburzenie Świątyni Jerozolimskiej

Zburzenie Świątyni Jerozolimskiej

Świątynia w Jerozolimie stanowiła symbol jedności i niepodległości Żydów. Dlatego jej zburzenie było wielką narodową tragedią. Po 70 r. n.e. nigdy nie została już odbudowana. Obecnie przed hotelem Holy Land...

360 bogów

360 bogów

Arabowie czcili wiele bóstw - tradycja wspomina o360 posążkach idoli znajdujących się w mekkańskiej świątyni Al-Kaba.

Nowy Testament

Nowy Testament

  Obecnie w skład Nowego Testamentu wchodzi 27 ksiąg kanonicznych, czyli takich, które uznano ostatecznie za powstałe pod wpływem Bożego natchnienia. Proces kształtowania się kanonu ksiąg był dość długi - trwał...

Arabski etos rycerski

Arabski etos rycerski

W okresie przedmuzułmańskim życiem beduinów na Półwyspie Arabskim kierował etos rycerski, nazywany ird lub muruwwa. Byfy to wszelkiego rodzaju nakazy tradycji dotyczące tego, co można by nazwać moralnością postępowania. Etos...

Zdradzona kobieta...

Zdradzona kobieta...

Jazon porzucił Medeę dla Glauke, ta owładnięta szałem zabiła rywalkę i własne dzieci.

Błądząca i ślepa

Błądząca i ślepa

W średniowieczu bardzo popularne było symboliczne przedstawianie Kościoła i Synagogi w personifikacji. Synagogę, jako postać błądzącą i ślepą na ewangeliczną naukę Jezusa, ukazywano z zawiązanymi oczami.

Świątynia Jerozolimska

Świątynia Jerozolimska

Nic nie zachowało się ze Świątyni Jerozolimskiej oprócz części otaczających ją murów. Istnieje niewiele dokumentów ikonograficznych, raczej symbolicznie niż rzeczywiście przedstawiających to miejsce. Jednym z nich jest panel na ścianie...

Losowy cytat

Prev Next

Madżdżhimanikaja 1, 426

Madżdżhimanikaja 1, 426

Mnich Malunkjaputra skarżył się kiedyś, że Budda nigdy nie zajmował się rozstrzyganiem podstawowych problemów. Unikał on bowiem jednoznacznej odpowiedzi na pytania: czy świat jest wieczny czy też nie, czy jest...

1 P. 2, 13

1 P. 2, 13

Bądźcie poddani każdej ludzkiej władzy ze względu na Pana.

Playdassi Thera, mnich z Cejlonu

Playdassi Thera, mnich z Cejlonu

Buddyzm to system moralnego, mentalnego i intelektualnego treningu

S. Radakrishnan w „Filozofia indyjska”

S. Radakrishnan w „Filozofia indyjska”

Ludziom o łagodnym usposobieniu i refleksyjnym nastawieniu Indów nie wydawało się, iżby nagroda i kara mogły trwać wiecznie. Według ich pojęć uzyskanie przy pomocy pokuty odpuszczenia i oczyszczenia z kary...

Mat. 22, 21; Rzym. 13, 7

Mat. 22, 21; Rzym. 13, 7

Nie ma bowiem władzy, jak tylko pod zwierzchnictwem Boga, a te, które są, przez Boga są ustanowione. Przeto kto sprzeciwia się władzy, sprzeciwia się postanowieniu Bożemu. A kto się sprzeciwia,...

Ernest Renan

Ernest Renan

Islam pojawił się w historii w pełnym świetle, a jego korzenie widać na zewnątrz. Życie jego założyciela znamy równie dobrze, jak życie reformatorów XVI wieku. Możemy śledzić rok za rokiem...

William Henry Seward

William Henry Seward

Chrześcijaństwo zapewnia jednolitą odpowiedź na całe życie.

F. Tokarz

F. Tokarz

 W kanonach buddyjskich (...) spotykamy naukę o tak zwanej niesubstancjalności wszystkiego. Nie ma substancji w rzeczach fizycznych, nie ma także jakiegoś stałego „ja”, są tylko potoki przesuwających się, zmiennych elementów,...

Becky Laird

Becky Laird

Żyjąc w pełni, uznając, że wszystko co robimy istnieje dzięki Jego mocy, oddajemy cześć Bogu, On z kolei nam błogosławi.

Jan Fischer

Jan Fischer

Dobry człowiek nie jest doskonały, dobry człowiek to człowiek uczciwy, wierny, i taki który bez wahania reaguje na głos Boga w swoim życiu.

Kategoria: Religie antycznej Grecji
Opublikowano

Koncepcja jednej wszechświatowej monarchii obejmującej wszystkie państwa i wszystkich obywateli świata wchodziła w skład filozofii stoików jako panującej filozofii tej epoki. „Zamieszkały świat” (ojkoumene) zaczęto traktować jako jedną całość. Według stoików istnieje wieczna, boska zasada, która przenika cały świat i przejawia się w porządku, jaki w nim panuje. Rozum człowieka jest cząstką rozumu świata i dlatego żyć według własnego rozumu znaczy tyle, co żyć zgodnie z naturą. Odwieczny porządek świata utożsamia się z Przeznaczeniem, któremu człowiek winien się poddać bez zastrzeżeń, a nawet z Zeusem tradycyjnej religii olimpijskiej pojmowanym panteistycznie (np. w Hymnie do Zeusa Kleantesa). Stoicy odnosili się życzliwie do tradycyjnych wierzeń, a ich alegoryczna interpretacja mitów ułatwiała przejmowanie nowych, równie dobrych i „prawdziwych” mitów orientalnych.

 

Zupełnie inny charakter miał epikureizm. Filozofia Epikura, podobnie jak filozofia stoików, też chciała zapewnić szczęście człowiekowi i wskazać mu drogę postępowania. Jest rzeczą znamienną, że i stoicy, i Epikur, sięgnęli po materialistyczną interpretację wszechświata znaną w czasach przedsokratycznych (z pominięciem Platona i Arystotelesa): Zenon z Kition nawiązał do Heraklita, Epikur do Demokryta. Epikurejska nauka o przyrodzie jest materialistyczna. Materialistyczna też jest jego nauka o duszy. Epikur, pragnąc zapewnić szczęście człowiekowi, chce go uwolnić od czterech głównych lęków: przed bogami, przed śmiercią, przed cierpieniem i przed niemożnością osiągnięcia szczęścia.

 

Filozofia Epikura, podobnie jak przedtem filozofia Leukipposa i Demokryta, nie przyjęła się w szerokich kręgach społeczeństwa. Koła oświecone hołdowały stoicyzmowi, a masy szukały pociechy w kultach orientalnych. Bogowie olimpijscy przestali ludziom wystarczać. Odczuwano tęsknotę za jakimś jednym bóstwem o znaczeniu ogólnoświatowym. Po tej linii szli stoicy. Rozpowszechnionym w tej epoce tendencjom monoteistycznym (monoteizm solarny) sprzyjała zarówno filozofia stoicka, jak i astrologia. Uniwersalne znaczenie miał też kult Izydy, bogini o „dziesięciu tysiącach imion”. Utożsamiano ją z każdą boginią. Frygowie czcili ją jako matkę bogów, Ateńczycy jako Atenę, Cypryjczycy jako Wenus. W znanej w wielu wersjach mowie na własną cześć Izyda nazywa się panią wszystkich krajów, najstarszą córką Kronosa, żoną i siostrą Ozyrysa, twórczynią świata i porządku społecznego, nauczycielką misteriów. Kult Izydy przedostał się do Grecji na krótko przed 300 rokiem p.n.e. W następnym wieku powstało wiele świątyń ku jej czci. Misteria jej, podobnie jak i misteria Attisa i Mitry w epoce rzymskiej, rozprzestrzeniły się w całym świecie hellenistyczno-rzymskim. Misteria zapewniały lepszy los po śmierci i przyczyniły się do zasadniczej zmiany w dawnych poglądach na życie pozagrobowe.

 

Religia epoki hellenistycznej (i rzymskiej) kształtowała w poważnym stopniu atmosferę duchową, w której miało powstać i rozwijać się chrześcijaństwo.

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaGrecjaReligie GrecjiEpikureizm
| + -