Losowa postać

Prev Next

Manaf

  Jednym z najważniejszych bóstw mekkańskich był Manaf (poł. wysoki, wyniosły). Jego funkcje nie są do tej pory znane, ale bardzo często jego imię spotykamy wśród przedmuzułniańskich imion teoforycznych. np. Abd...

Babbar - Szamasz

Babbar-Szamasz, (główny?) bóg solarny. Uosabia dodatnie dla człowieka siły słońca. Oprócz tego, jak często bóstwa solarne, ma znaczenie wysoce etyczne. Przenika serca ludzkie, zna myśli i zamiary, karci złych i...

Scylla i Charybda

  Morskie potwory Scylla i Charybda były równie groźne dla żeglarzy jak syreny. Zamieszkały sąsiadując o ze sobą skały po obu stronach wąskiego przesmyku pomiędzy Sycylią, a wybrzeżem Italii, Kiedy Odyseusz...

Harpie

  Miały ciała ptaków i twarze kobiet. Były bóstwami gwałtownego wiatru; symbolizowały także suszę, głód i zarazę. Według Hezjoda istniały trzy harpie, córki Thaumasa i okeanidy Elektry, lecz w kolejnych mitach...

Afrodyta

  Była patronką szczęśliwej miłości i najpiękniejszą ze wszystkich bogiń. Powstała z morskiej piany niedaleko Cypru. Najwyraźniej oczekiwano narodzin, skoro powitały ją Wdzięki, Uśmiechy i Igraszki, które odtąd nie odstępowały pięknej...

Apollo

  Najprzystojniejszy spośród bogów był patronem piękna, sztuki, światła, prawdy a także nagłej śmierci. Za jego niewinnym wyglądem skrywał się niebezpieczny i gwałtowny charakter. Złotowłosy bóg nigdy bowiem nie przebaczał zniewag.   Apollo...

Plejady

  Zebrane w gromadkę siedmiu gwiazd Plejady, córki tytana Atlasa, trzymają się razem. Ich imiona brzmiały: Elektra, Maja, Tajgete, Kelajno, Alkione, Sterope i Merope. Były żonami bogów, wszystkie urodziły sławnych synów,...

Al-Kaba

  Świątyni a Al-Kaba w Mekce ze znajdującym się tam Czarnym Kamieniem (arab. Al-Hadżar al-Aswad) była najważniejszym sanktuarium starożytnych Arabów i celem dorocznych pielgrzymek. Ptolemeusz twierdził, że była ona miejscem kultu...

Sfinks

  Grecki Sfinks był rodzaju żeńskiego. Miał podobnie jak Sfinks egipski ciało lwa, głowę ludzką, skrzydła orła i jaszczurczy ogon. Jego pochodzenie nie jest jasne- zdaniem Hezjoda rodzicami Sfinksa byli Chimera...

Hera

  Mity stawiały Herę w nie najlepszym świetle. Bogini nie uchroniła się przed typowo ludzkimi cechami, jak zawiść, zazdrość i kłótliwość. Najczęściej krew burzył w niej jednak mąż - pan Olimpu,...

Ciekawostki

Prev Next

Doborowe towarzystwo

Doborowe towarzystwo

Dionizos przemierzał świat wraz ze swoim niezwykłym orszakiem. Znaleźli się w nim satyrowie - postaci na poły zwierzęce, z końskimi lub oślimi uszami i ogonem, a także pokrewni im sylenowie...

Na pomoc Zeusowi

Na pomoc Zeusowi

Styks, chcąc pomóc Zeusowi w pokonaniu Kronosa, poprosiła swoje dzieci o wsparcie. Nike wraz z rodzeństwem, Kratosem (Władzą), Bią (Przemocą) i Zelosem (Ambicją), doprowadziła do zwycięstwa Zeusa. W swojej wdzięczności...

Artemizjon

Artemizjon

Jest to najbardziej wysunięty na północ przylądek Eubei, wyspy na Morzu Egejskim. Nazwa wywodzi się od powstałej tam słynnej świątyni Artemidy. Jednak w 1926 r. z tamtejszych wód wyłowiono posąg...

Przemiana Tejrezjasza

Przemiana Tejrezjasza

Słynny wieszcz Tejrezjasz, syn nimfy Chariklo, spotkał któregoś dnia dwa parzące się węże. Zabił je i w tej samej chwili stał się kobietą. Gdy po siedmiu latach spotkał znowu w...

Zbawiciel/zbrodniarz

Zbawiciel/zbrodniarz

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa stanowią dla chrześcijan najważniejszy etap jego działalności i podstawę wiary. W świetle prawa rzymskiego Mesjasz umierał jako wichrzyciel, w sposób przewidziany dla największych zbrodniarzy.

Władca Troi

Władca Troi

Priam, król Troi był ojcem 50 synów i 50 córek(m. in. dzielnego Hektora, Kasandry, Parysa). Uznawano go za wzór wszystkich cnót, mądrości i miłości ojcowskiej. Cieszył się wielkim szacunkiem bogów,...

Geneza Chrześcijaństwa

Geneza Chrześcijaństwa

Chrześcijaństwo wyszło z judaizmu i przez pewien czas utrzymywało z nim silne związki. Dlatego już na początku nowej ery wyłoniły się dwie grupy wyznawców Chrystusa: judeochrześcijanie - Żydzi, którzy przyjęli...

Majowie

Majowie

Majowie to obecnie ludność tubylcza, przede wszystkim wiejska, zamieszkująca południową część Meksyku (zwłaszcza Jukatan) oraz Gwatemalę, Belize; Honduras i Salwador. Stanowią największe skupisko ludności indiańskiej na północ od Peru; ich...

Ewangelia Łukasza

Ewangelia Łukasza

Ewangelistę Łukasza symbolizuje wól - zwierzę ofiarne Starego Testamentu. Jako ofiara Nowego Testamentu został złożony w ofierze Chrystus, ukazany przez ewangelistę jako Zbawiciel.

Ojczyzna Arabów

Ojczyzna Arabów

Najstarsze dzieje Arabów i innych ludów semickich są związane z Półwyspem Arabskim, skąd ludy te rozprzestrzeniły się na rozległe obszary Bliskiego Wschodu i Aftyki Północnej.

Losowy cytat

Prev Next

Cyprian z Kartaginy

Cyprian z Kartaginy

Poza Kościołem nie ma zbawienia.

Charles F. Banning

Charles F. Banning

Zbyt wielu z nas ma chrześcijański słownik, zamiast chrześcijańskiego doświadczenia.

Dhammapada 213

Dhammapada 213

Z kochania zawsze troska płynie i lęk się z kochania rodzi

Playdassi Thera, mnich z Cejlonu

Playdassi Thera, mnich z Cejlonu

Buddyzm to system moralnego, mentalnego i intelektualnego treningu

Demokryt według Stobajosa

Demokryt według Stobajosa

Pierwsi ludzie, którzy o rozpadzie śmiertelnej natury nic nie wiedzą, ale mają świadomość swoich złych uczynków spełnionych za życia, męczą się w ciągu całego swego życia niepokojem i strachem, wymyślając...

Richard J. Foster

Richard J. Foster

Serce Boga jest najbardziej wrażliwe i najczulsze ze wszystkich. Żaden akt nie pozostanie niezauważony, bez względu na to jak jest niewielki.

Budda (Mahawagga 1, 21)

Budda (Mahawagga 1, 21)

„Zapalił to ogień pożądania, ogień nienawiści, ogień niewiedzy, zapalił to lęk przed narodzinami, starzeniem się, śmiercią, zmartwieniem, biadaniem, cierpieniem, przygnębieniem i rozpaczą (...). Mając to na uwadze uczeń biegły (w...

mistrz zen Dogen

mistrz zen Dogen

Poznać siebie samego oznacza o sobie zapomnieć

Peter Ustinov

Peter Ustinov

Miłość jest aktem nieskończonego przebaczania, szukaniem ku niej sposobności, które staje się nawykiem.

Heraklit

Heraklit

Tego świata, jednego i tego samego świata wszechrzeczy, nie stworzył nikt spośród bogów ani też nikt spośród ludzi, lecz był on zawsze, jest i będzie wiecznie żywym ogniem zapalającym się...

Kategoria: Religie antycznej Grecji
Opublikowano

Koncepcja jednej wszechświatowej monarchii obejmującej wszystkie państwa i wszystkich obywateli świata wchodziła w skład filozofii stoików jako panującej filozofii tej epoki. „Zamieszkały świat” (ojkoumene) zaczęto traktować jako jedną całość. Według stoików istnieje wieczna, boska zasada, która przenika cały świat i przejawia się w porządku, jaki w nim panuje. Rozum człowieka jest cząstką rozumu świata i dlatego żyć według własnego rozumu znaczy tyle, co żyć zgodnie z naturą. Odwieczny porządek świata utożsamia się z Przeznaczeniem, któremu człowiek winien się poddać bez zastrzeżeń, a nawet z Zeusem tradycyjnej religii olimpijskiej pojmowanym panteistycznie (np. w Hymnie do Zeusa Kleantesa). Stoicy odnosili się życzliwie do tradycyjnych wierzeń, a ich alegoryczna interpretacja mitów ułatwiała przejmowanie nowych, równie dobrych i „prawdziwych” mitów orientalnych.

 

Zupełnie inny charakter miał epikureizm. Filozofia Epikura, podobnie jak filozofia stoików, też chciała zapewnić szczęście człowiekowi i wskazać mu drogę postępowania. Jest rzeczą znamienną, że i stoicy, i Epikur, sięgnęli po materialistyczną interpretację wszechświata znaną w czasach przedsokratycznych (z pominięciem Platona i Arystotelesa): Zenon z Kition nawiązał do Heraklita, Epikur do Demokryta. Epikurejska nauka o przyrodzie jest materialistyczna. Materialistyczna też jest jego nauka o duszy. Epikur, pragnąc zapewnić szczęście człowiekowi, chce go uwolnić od czterech głównych lęków: przed bogami, przed śmiercią, przed cierpieniem i przed niemożnością osiągnięcia szczęścia.

 

Filozofia Epikura, podobnie jak przedtem filozofia Leukipposa i Demokryta, nie przyjęła się w szerokich kręgach społeczeństwa. Koła oświecone hołdowały stoicyzmowi, a masy szukały pociechy w kultach orientalnych. Bogowie olimpijscy przestali ludziom wystarczać. Odczuwano tęsknotę za jakimś jednym bóstwem o znaczeniu ogólnoświatowym. Po tej linii szli stoicy. Rozpowszechnionym w tej epoce tendencjom monoteistycznym (monoteizm solarny) sprzyjała zarówno filozofia stoicka, jak i astrologia. Uniwersalne znaczenie miał też kult Izydy, bogini o „dziesięciu tysiącach imion”. Utożsamiano ją z każdą boginią. Frygowie czcili ją jako matkę bogów, Ateńczycy jako Atenę, Cypryjczycy jako Wenus. W znanej w wielu wersjach mowie na własną cześć Izyda nazywa się panią wszystkich krajów, najstarszą córką Kronosa, żoną i siostrą Ozyrysa, twórczynią świata i porządku społecznego, nauczycielką misteriów. Kult Izydy przedostał się do Grecji na krótko przed 300 rokiem p.n.e. W następnym wieku powstało wiele świątyń ku jej czci. Misteria jej, podobnie jak i misteria Attisa i Mitry w epoce rzymskiej, rozprzestrzeniły się w całym świecie hellenistyczno-rzymskim. Misteria zapewniały lepszy los po śmierci i przyczyniły się do zasadniczej zmiany w dawnych poglądach na życie pozagrobowe.

 

Religia epoki hellenistycznej (i rzymskiej) kształtowała w poważnym stopniu atmosferę duchową, w której miało powstać i rozwijać się chrześcijaństwo.

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaGrecjaReligie GrecjiEpikureizm
| + -