Losowa postać

Prev Next

An

An(um). W wyliczeniach bóstw pierwsze miejsce zajmuje przeważnie Anu. Jego imię oznaczało pierwotnie „gwiazda, niebo”, potem „bóg nieba”, „bóg” w ogóle. Był to „wielki i wyniosły król bogów, król nieba,...

Orion

  Orion, syn Euryale (córki Minosa) i Posejdona. Był mężczyzną wyjątkowo urodziwym i tak olbrzymim, że gdy stąpał po dnie morza, miał głowę ponad falami. Jego pierwszą żoną była Side, która...

Ninlil

Żona boga Enlila, nazywana matką miłosierną, była bóstwem łaskawym i dobroczynnym. W zachowanym poemacie opowiedziana jest jej historia gwałtu na młodej Ninlil, za który Enlil został wygnany z siedziby bogów.

Isaf i Na'ila

  Isaf i Na'ila to personifikacja płodności. Bóstwo czczone było w formie dwóch kamieni. Według legendy, pierwotnie była to para ludzi, którzy miłowali się w świątyni mekkańskiej, za co zostali zamienieni...

Eros

  Niewinnie wyglądający bóg miał moc, której mógł mu pozazdrościć sam gromowładny Zeus. Zsyłał męki miłosne, przed którymi nikt, nawet olimpijscy bogowie, nie mogli się schronić. Namiętny romans urodziwej bogini Afrodyty i...

Mojry

  Trzy inne córki Zeusa i Temidy: Mojry. Kloto, Lachezis i Atropos tylko z pozoru sprawiały wrażenie potulnych dziewcząt. W rzeczywistości boginie te, przedstawiane jako prządki, decydowały o długości ludzkiego żywota....

Manat

  Obok Hubala ważną rolę odgrywały boginie uważane za córki lub żony Hubala, wymieniane w Koranie jako Al-Lat, Manat i AI-Uzza, Al-Lat. Manat była opiekunką losu i przeznaczenia, panią podziemnego świata,...

Ningrisu

Pan Girsu, czczony jako lokalna forma Ninruty w panteonie miasta-państwa Lagasz. Wyjątkowym znaleziskiem jest para cylindrów z tekstem hymnu, opisującego jak Gudei podczas snu objawił się Ningirsu polecając odnowę swojej...

Sin

Pierworodnym synem Enlila był Sin, bóg i uosobienie księżyca, wybitna, w istocie swojej dobra i życzliwa postać panteonu babilońskiego i asyryjskiego. Nazywano go panem i ojcem bogów i ludzi, władcą...

Nasr

  Poza trzema boginiami Koran wymienia jeszcze kilku innych idoli czczonych w czasach dżahilijji. Są to: Ja'uk, Jaghus, Nasr i Wadd. Nasr (pol. orzeł) był bóstwem jemeńskim, podobnie jak Wadd (pol....

Ciekawostki

Prev Next

Geneza Chrześcijaństwa

Geneza Chrześcijaństwa

Chrześcijaństwo wyszło z judaizmu i przez pewien czas utrzymywało z nim silne związki. Dlatego już na początku nowej ery wyłoniły się dwie grupy wyznawców Chrystusa: judeochrześcijanie - Żydzi, którzy przyjęli...

Betlejem

Betlejem

Betlejem to niewielkie miasto judzkie położone niedaleko Jerozolimy. Nad miejscem narodzenia Jezusa cesarz Konstantyn w IV w. n.e. wzniósł wspaniałą bazylikę.

Zburzenie Świątyni Jerozolimskiej

Zburzenie Świątyni Jerozolimskiej

Świątynia w Jerozolimie stanowiła symbol jedności i niepodległości Żydów. Dlatego jej zburzenie było wielką narodową tragedią. Po 70 r. n.e. nigdy nie została już odbudowana. Obecnie przed hotelem Holy Land...

Zbawiciel/zbrodniarz

Zbawiciel/zbrodniarz

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa stanowią dla chrześcijan najważniejszy etap jego działalności i podstawę wiary. W świetle prawa rzymskiego Mesjasz umierał jako wichrzyciel, w sposób przewidziany dla największych zbrodniarzy.

Łuk Tytusa

Łuk Tytusa

Relief na Łuku Tytusa w Rzymie ukazuje żołnierzy rzymskich z łupami zrabowanymi w Świątyni Jerozolimskiej po zdobyciu miasta w 70 r. n.e.  

Wieczernik

Wieczernik

Tradycja wczesnochrześcijańska zgodnie umieszcza Wieczernik - dom, w którym Chrystus z apostołami spożył Ostatnią Wieczerzę - na Syjonie (południowa część zachodniego wzgórza Jerozolimy). W IV w. wzniesiono tu pięcionawową bazylikę...

Majowie

Majowie

Majowie to obecnie ludność tubylcza, przede wszystkim wiejska, zamieszkująca południową część Meksyku (zwłaszcza Jukatan) oraz Gwatemalę, Belize; Honduras i Salwador. Stanowią największe skupisko ludności indiańskiej na północ od Peru; ich...

Ślub bogów

Ślub bogów

Zeus i Hera zawarli małżeństwo w ogrodzie Hesperyd rodzącym złote jabłka

Wielkie Dionizje

Wielkie Dionizje

Wielkie Dionizje ku czci boga urodzaju do urzędowego kalendarza Aten wprowadził Pizystrat.

Ewangelia Marka

Ewangelia Marka

Symbolem Ewangelisty Marka jest władca pustyni - lew, gdyż swą Ewangelię autor ten rozpoczyna od opisu pobytu Jana Chrzciciela na pustyni.

Losowy cytat

Prev Next

Sura 2, 172

Sura 2, 172

Pobożność nie polega na tym, że zwraca się swe oblicze na wschód czy na zachód. Pobożny jest ten, kto wierzy w Boga i w dzień ostateczny, aniołów, Pismo i proroków;...

Richard J. Foster

Richard J. Foster

Serce Boga jest najbardziej wrażliwe i najczulsze ze wszystkich. Żaden akt nie pozostanie niezauważony, bez względu na to jak jest niewielki.

1 P. 2, 13

1 P. 2, 13

Bądźcie poddani każdej ludzkiej władzy ze względu na Pana.

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Umysł jest wszystkim. O czym myślimy, tym się stajemy.

Cyprian z Kartaginy

Cyprian z Kartaginy

Kto nie ma Kościoła za matkę, nie może mieć Boga za ojca.

Mędrzec Narada

Mędrzec Narada

Ojciec, który ujrzy oblicze syna spłaca swój dług przodkom; syn przynosi mu nieśmiertelność. Pośród ziemskich radości nie ma większej niż radość ojca, któremu narodził się syn. Ani ciało posypane popiołem,...

S. Radakrishnan w „Filozofii Indyjskiej

S. Radakrishnan w  „Filozofii Indyjskiej

Teoria buddyjska powiada, iż dzięki sile karmana świadomość umierającego człowieka rodzi lub zapoczątkowuje szereg stanów świadomości, połączonych z subtelnym organizmem, z którym ostatni obiera sobie siedlisko w jakimś łonie...

Oscar Wilde

Oscar Wilde

Jak inaczej, niż przez złamane serce może Chrystus Pan wchodzić w nie?

Mat. 22, 21; Rzym. 13, 7

Mat. 22, 21; Rzym. 13, 7

Nie ma bowiem władzy, jak tylko pod zwierzchnictwem Boga, a te, które są, przez Boga są ustanowione. Przeto kto sprzeciwia się władzy, sprzeciwia się postanowieniu Bożemu. A kto się sprzeciwia,...

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Nie zostanie ukarany za swój gniew, będzie ukarany przez swój gniew.

Kategoria: Religie antycznej Grecji
Opublikowano

Miejsca, które wiązano z bogami, zwykle były rzeczywistymi punktami na mapie, czego przykładem jest choćby Olimp. Także z królestwem podziemi wiązano faktycznie istniejące miejsca, które jak uważano - były bramami w zaświaty. Wedle jednych granica łącząca świat żywych i umarłych znajdowała się nieopodal miasta Gythion. Inni upatrywali owych bram na cyplu półwyspu Mani, na przylądku Tajnaron w Lakonii na Peloponezie; w Lebadei, w italskich Bajach i na terenie Epiru koło miasta Parga, a także w przepaści w Argos. Strącano w nią zwierzęta ofiarne czarne barany, ulubioną daninę władcy podziemi. Ofiarowanie całych zwierząt a nie jak w wypadku innych bogów kości, tłuszczu i skóry, było wyrazem respektu wobec bóstwa, którego wszyscy się bali.

 

Na niebieskim sklepieniu zebrano wszystko, co było kiedyś drogie bogom i herosom. Można zobaczyć tu m.in. lirę, która Hermes sporządził ze skorupy żółwia, Delfina, który namówił Amfitrytę, aby została żoną Posejdona, a nawet Osły, których krzyk przeraził gigantów, gdy zwierzęta te wpadły pomiędzy szeregi walczących, niosąc na swoich grzbietach Dionizosa i satyrów. Daleko, po cichych przestworzach, żegluje okręt Argonautów Argo, który wiózł Jazona na wyprawę po złote runo.

 

Niegdyś gwiazdy były potomkami tytana Astrajosa. W czasie walki z Zeusem uległy przeraźliwej mocy jego piorunów i rozgromione, rozsypały się po firmamencie świetlistym pyłem. Liczba gwiazd wzrastała, gdyż z woli bogów umieszczano w ich gronie rozmaitych bohaterów, nimfy a nawet martwe przedmioty. Wielka Niedźwiedzica, zanim zamieniła się w gwiazdy, była piękną królewną Kallisto i mieszkała w Arkadii. Artemida bardzo ją kochała i przyjęła do swojego dziewiczego orszaku. Ale dziewczyna nadużyła zaufania bogini, potajemnie spotykając się z Zeusem (wedle innej wersji mitu oddała się Zeusowi, który przybrał postać Artemidy lub jej brata Apolla). Za karę Artemida zamieniła ją w niedźwiedzicę. Zeus nie mógł znieść żałosnego widoku swojej kochanki pokrytej grubym futrem, chodzącej na czterech łapach i dziko pomrukującej. Postanowił więc zabrać ją do nieba, gdzie do dziś błyszczy siedmioma jasnymi gwiazdami. Obok niej na sklepieniu niebieskim znajduje się konstelacja Małej Niedźwiedzicy, którą Grecy nazywali Kynosura. Jasnym blaskiem świeci w niej Gwiazda Polarna ukochana piastunka Zeusa. Gdy skończył się bieg jej życia, wdzięczny wychowanek przeniósł ją na sklepienie niebieskie. Trwa zawsze w jednym miejscu, wskazując drogę żeglarzom. Między tymi konstelacjami ulokował się stugłowy potwór Ladon, podobny do wielkiej rzeki. Niegdyś strzegł w sadzie Hesperyd złotych jabłek. Zabił go Herakles. Jedna z paszcz Ladona pozostała otwarta. Jarzy się w niej biała gwiazda. Jego męka nigdy się nie kończy, gdyż dusi go klęczący olbrzym. Obok wisi Wieniec uwity z dziewięciu gwiazd. Należał niegdyś do żony Dionizosa - Ariadny, królewny kreteńskiej. W dniu wesela małżonek zdjął jej wieniec i zawiesił go na niebie. Nieco dalej stoi Panna z kłosem w dłoni oraz dwa blisko siebie świecące obiekty - Kastor i Polideukes, bliźniacy, którzy tak się kochali, że i po śmierci chcieli być zawsze razem. Obok Kefeusza znajduje się dobrze widoczny gwiazdozbiór Kasjopei, nad którą pomyka skrzydlaty Pegaz, a Perseusz biegnie na pomoc Andromedzie. W przeciwnym kierunku kroczy wielki łowca Orion, za nim zaś biegnie jego wierny pies Syriusz

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaGrecjaReligie GrecjiNa mapach, i niebie
| + -