Losowa postać

Prev Next

Enlil

Potężny bóg Enlil, „pan świetności, władca, bawół, wielka góra, znawca przeznaczenia, rozstrzygający losy”, występuje od początku jako wyłączny pan ziemi i może główny bóg Sumerów. Imię jego pierwotnie znaczyło może...

Marduk

Pierwotnie był Marduk tylko bogiem miasta Babilonu, potem (od ok. 1700 r. p.n.e.) bogiem najwyższym, narodowym zjednoczonej Babilonii. Usunął w cień przede wszystkim boga-króla Enlila i zajął jego stanowisko. Później...

Muzy

  Piękne córki Zeusa i Mnemosyne, patronujące starożytnym sztukom i naukom, stanowiły nieodłączne towarzystwo Apolla. Artyści z niecierpliwością czekali na ich nadejście i pomoc w twórczych mękach...   ARTYBUTY ERATO (Umiłowana) - muza poezji miłosnej,...

Nasr

  Poza trzema boginiami Koran wymienia jeszcze kilku innych idoli czczonych w czasach dżahilijji. Są to: Ja'uk, Jaghus, Nasr i Wadd. Nasr (pol. orzeł) był bóstwem jemeńskim, podobnie jak Wadd (pol....

Zeus

  Bez jego woli na ziemi nic się nie działo. Z jego rozkazu świeciły gwiazdy i Księżyc, panowali i upadali najwięksi królowie, rozpętywały się wojny i nastawał czas pokoju.   Dzieciństwo Zeusa nie...

Nergal

Czwartą wielką częścią wszechświata jest podziemie, Arallu. Eufemistycznie nazywano je wprost „ziemią” albo „wielką ziemią”, „ziemią bez powrotu”. Było ono miejscem pobytu zmarłych i podlegało władzy bogini Ereszkigal („parni wielkiej...

Allah

  Najwyższe bóstwo w panteonie Arabii Środkowej to Allah, co po arabsku znaczy „bóg”. Arabowie uważali go za boga-przodka, demiurga, opiekuna nieba i deszczu. Żoną Allaha w Arabii Północnej była Al-Lat...

Hefajstos

  Upokarzany, kulawy i brzydki bóg ognia uczynił swoją domeną rzemiosło. Miał doskonały warsztat kowalski w czeluściach Etny. Tam w trudnej robocie kowalskiej pomagali mu jednoocy cyklopi.   Syn Zeusa i Hery miał...

Al-Kaba

  Świątyni a Al-Kaba w Mekce ze znajdującym się tam Czarnym Kamieniem (arab. Al-Hadżar al-Aswad) była najważniejszym sanktuarium starożytnych Arabów i celem dorocznych pielgrzymek. Ptolemeusz twierdził, że była ona miejscem kultu...

Sfinks

  Grecki Sfinks był rodzaju żeńskiego. Miał podobnie jak Sfinks egipski ciało lwa, głowę ludzką, skrzydła orła i jaszczurczy ogon. Jego pochodzenie nie jest jasne- zdaniem Hezjoda rodzicami Sfinksa byli Chimera...

Ciekawostki

Prev Next

Miłość Achillesa

Miłość Achillesa

Pentezilea była podobno równie piękna, jak bezwzględna. Przybyła do Troi, by wspomóc króla Priama w walce z Grekami i szybko stała się postrachem oddziałów oblegających miasto. Wreszcie stanęła do pojedynku...

Najstarszy wizerunek Jezusa

Najstarszy wizerunek Jezusa

W Bazylice św. Sabiny w Rzymie zachował się unikatowy zabytek z V w. n.e. - cyprysowe drzwi. Wśród zdobiących je scen biblijnych pojawił się najstarszy znany dziś wizerunek Jezusa na...

Zbawiciel/zbrodniarz

Zbawiciel/zbrodniarz

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa stanowią dla chrześcijan najważniejszy etap jego działalności i podstawę wiary. W świetle prawa rzymskiego Mesjasz umierał jako wichrzyciel, w sposób przewidziany dla największych zbrodniarzy.

Ewangelia Łukasza

Ewangelia Łukasza

Ewangelistę Łukasza symbolizuje wól - zwierzę ofiarne Starego Testamentu. Jako ofiara Nowego Testamentu został złożony w ofierze Chrystus, ukazany przez ewangelistę jako Zbawiciel.

Ewangelia Jana

Ewangelia Jana

Ewangelista Jan przez wzniosłość teologii swojej Ewangelii porównany został do szybującego w górę orła.

Betlejem

Betlejem

Betlejem to niewielkie miasto judzkie położone niedaleko Jerozolimy. Nad miejscem narodzenia Jezusa cesarz Konstantyn w IV w. n.e. wzniósł wspaniałą bazylikę.

Nastarsza inskrypcja w języku arabskim

Nastarsza inskrypcja w języku arabskim

Napis z An-Nimary w Nabatei, sporządzony przez lachmidzkiego władcę, jest jedną z najstarszych inskrypcji w języku arabskim, w piśmie bardzo zbliżonym do nabatejskiego. Datowany jest on na 223 r. kalendarza nabatejskiego,...

Majowie

Majowie

Majowie to obecnie ludność tubylcza, przede wszystkim wiejska, zamieszkująca południową część Meksyku (zwłaszcza Jukatan) oraz Gwatemalę, Belize; Honduras i Salwador. Stanowią największe skupisko ludności indiańskiej na północ od Peru; ich...

Na pomoc Zeusowi

Na pomoc Zeusowi

Styks, chcąc pomóc Zeusowi w pokonaniu Kronosa, poprosiła swoje dzieci o wsparcie. Nike wraz z rodzeństwem, Kratosem (Władzą), Bią (Przemocą) i Zelosem (Ambicją), doprowadziła do zwycięstwa Zeusa. W swojej wdzięczności...

Geneza Chrześcijaństwa

Geneza Chrześcijaństwa

Chrześcijaństwo wyszło z judaizmu i przez pewien czas utrzymywało z nim silne związki. Dlatego już na początku nowej ery wyłoniły się dwie grupy wyznawców Chrystusa: judeochrześcijanie - Żydzi, którzy przyjęli...

Losowy cytat

Prev Next

Corrie Ten Boom

Corrie Ten Boom

Czy jest modlitwa kierownicy lub koła zapasowego?

C. S. Lewis

C. S. Lewis

Wierzę w chrześcijaństwo jak wierzę, że słońce wzejdzie. Nie tylko dlatego, że ja to widzę, ale dlatego, że widzę wszystko przez nie.

Anonim

Anonim

Kiedy życie rzuca cię na kolana, jesteś w idealnej pozycji, do modlitwy!

Cyprian z Kartaginy

Cyprian z Kartaginy

Poza Kościołem nie ma zbawienia.

Spurgeon

Spurgeon

Mam wielką potrzebę Chrystusa, mam wielkiego Chrystusa na moje potrzeby.

Dhammapada 183

Dhammapada 183

Żadnego zła nie należy czynić, dobro zdobywać krok za krokiem, myśl swą oczyszczać nieustannie, oto nauka Przebudzonych

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Ani ogień, ani wiatr, narodziny, ani śmierci nie mogą wymazać naszych dobrych uczynków.

Samuel Adams

Samuel Adams

To co świat oczekuje od chrześcijan, to to, że nadal pozostaną chrześcijanami.

Charles F. Banning

Charles F. Banning

Zbyt wielu z nas ma chrześcijański słownik, zamiast chrześcijańskiego doświadczenia.

S. Radhakrishnan

S. Radhakrishnan

Budda zdawał sobie sprawę z pustki wewnętrznej wielu wierzeń, które ludzie przywykli uważać za artykuły wiary. Nienawidził tego daremnego robienia z siebie głupców przez ludzi. Podniósł głos przeciw przesądowi i...

Kategoria: Religie antycznej Grecji
Opublikowano

Brat i siostra Helios i Selene - wciąż i wciąż na swych rydwanach przemierzali nieboskłon, przynosząc promienie słoneczne lub mroki. Między nimi stała piękna Eos, która rozpraszała ciemności, zsyłając ludziom pierwszy promień Słońca, jutrzenkę.

 

Helios uosobienie Słońca rano wyjeżdżał znad brzegów oceanu na nieboskłon w złocistym rydwanie zaprzężonym w cztery ogniste rumaki i przez cały dzień wędrował po niobie. Pod koniec dnia docierał na zachodnie krańce świata, gdzie kąpał swoje konie w wodach oceanu. Następnie powracał z zachodu na wschód, aby nazajutrz znowu podjąć tę nigdy niekończącą się podróż. Mieszkał w cudownym pałacu, całym ze złota, pełnym drogich kamieni i ozdób z kość i słoniowej. Srebrne podwoje, na których wyrzeźbiono rozmaite historie, otwierały się ku wielkiej sali, w której siedział na tronie ze złota, odziany w purpurę, w otoczeniu Dni, Miesięcy, Lat i Stuleci.

 

Któregoś razu Faeton zaczął się żalić ojcu Heliosowi, że na ziemi drwią z niego, mówiąc, że nie jest synem Słońca. Jeśli ojciec go kocha, niech powie mu prawdę i spełni jego życzenie. Helios przysiągł, że spełni każdą prośbę syna, nie pytając nawet, czego ten pragnie. Wówczas młodzieniec wyznał, że chciałby choć raz wyjechać w słonecznym rydwanie na sklepienie niebieskie. Zmartwiła Heliosa ta prośba, wiedział bowiem, że kierowanie złocistym wozom jest bardzo niebezpieczne. Chłopak nie chciał jednak ustąpić ojciec dotrzymał słowa i Faeton wyjechał na ognistym wozie pod lazurowe sklepienie. Nieśmiertelne rumaki od razu poznały, że prowadzi je niewprawna dłoń. Zboczyły więc ze swojej drogi. Raz wznosiły się tak wysoko, że eter zaczynał płonąc, to znów opadały tak nisko, że wysychały rzeki. Ziemia, której ogień palił już wnętrzności, jęknęła i podnosząc ręce do nieba, wzywała na pomoc Zeusa. Król bogów, aby uniknąć zagłady świata, zabił Faetona piorunom ciało młodzieńca spadło do rzeki Eridan. Z łez Heliad, które opłakiwały i pogrzebały Faetona, powstał bursztyn.

 

Kiedy Helios kąpał swoje rumaki w zachodnim oceanie, na firmament wyjeżdżał dwu konny, srebrny rydwan jego siostry, bogini Księżyca, pięknej Solone, była ona znana z licznych związków miłosnych, między innymi z Zeusem i Panem, jednak najbardziej znany był jej romans z pięknym pasterzem Endymionem, z którym miała liczne córki. Zakochana Solone uprosiła Zeusa, aby spełnił życzenie jej ukochanego. Endymion pragnął zapaść w wieczny sen. Solone co wieczór odwiedzała śpiącego młodzieńca, który na wieczność zachował młodość i urodę. W porze, kiedy śpiewają słowiki, schodziła na ziemię i gładząc złote włosy swojego wybranka, szeptała nad nim zaklęcia, które jednak nie mogły go zbudzić.

 

Mroki nocy jako pierwsza rozpraszała różanopalca Eos, bogini jutrzenki. Wyjeżdżała na swoim lekkim rydwanie i ukazywała się na niebie, zanim jej brat Helios wyruszył w całodzienną wędrówkę. Piękne oblicze młodej bogini jaśniało rumieńcem zorzy porannej, a wśród szarych świtów zakwitała jej szata w kolorze szafranu.

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaGrecjaReligie GrecjiDzień i noc
| + -