Losowa postać

Prev Next

Satyrowie

  Satyrowie mieli postać ludzką, choć biegali na koźlich nogach pokrytych sierścią. Nie grzeszyli urodą - strzygli końskimi uszami, a ich twarze szpecił szeroki nos, czasem rogi i zmierzwione włosy. Braki w...

Hubal

  Głównym bóstwem panteonu mekkańskiego był Hubal. Czczony był w formie posążka o ludzkim kształcie, wykonanego z czerwonego karneolu. Kurajszyci, plemię Mahometa, dorobili mu ze złota utrąconą na wojnie prawą rękę....

Eros

  Niewinnie wyglądający bóg miał moc, której mógł mu pozazdrościć sam gromowładny Zeus. Zsyłał męki miłosne, przed którymi nikt, nawet olimpijscy bogowie, nie mogli się schronić. Namiętny romans urodziwej bogini Afrodyty i...

Nanasze

Opiekunka rybołówstwa morskiego. Głównym miejscem jej kultu było Siraran, położone w mieście-państwie Lagasz. Nanasze uważano za córkę Enkiego. W szczególności była związana z wróżbiarstwem i wyjaśnianiem snów, a także odpowiedzialna...

Ninhursag

Jedna z bogiń matek, znana jako matka bogów i matka-ziemia. Symbolizowała źródło wszelkiego życia oraz płodność ziemi. czczona była w świątyni E-mah w mieście Adab.

Enlil

Potężny bóg Enlil, „pan świetności, władca, bawół, wielka góra, znawca przeznaczenia, rozstrzygający losy”, występuje od początku jako wyłączny pan ziemi i może główny bóg Sumerów. Imię jego pierwotnie znaczyło może...

Manaf

  Jednym z najważniejszych bóstw mekkańskich był Manaf (poł. wysoki, wyniosły). Jego funkcje nie są do tej pory znane, ale bardzo często jego imię spotykamy wśród przedmuzułniańskich imion teoforycznych. np. Abd...

Muzy

  Piękne córki Zeusa i Mnemosyne, patronujące starożytnym sztukom i naukom, stanowiły nieodłączne towarzystwo Apolla. Artyści z niecierpliwością czekali na ich nadejście i pomoc w twórczych mękach...   ARTYBUTY ERATO (Umiłowana) - muza poezji miłosnej,...

Nimfy

  Choć były córkami gromowładnego Zeusa, potężnych tytanów i innych pradawnych sił, uznawano je zaledwie za bóstwa niższego i rzędu. Te piękne istoty były symbolem nieujarzmionych sił przyrody. Czasem opiekowały się wybranymi...

Ninlil

Żona boga Enlila, nazywana matką miłosierną, była bóstwem łaskawym i dobroczynnym. W zachowanym poemacie opowiedziana jest jej historia gwałtu na młodej Ninlil, za który Enlil został wygnany z siedziby bogów.

Ciekawostki

Prev Next

Po nitce do kłębka

Po nitce do kłębka

Po śmierci syna Dedal ukrył się przed Minosem u króla Kokalosa. Jednak władca Krety nie dawał za wygrana, za wszelką cenę chciał odnaleźć genialnego wynalazcę W tym celu obmyślił podstęp....

Ewangelia Łukasza

Ewangelia Łukasza

Ewangelistę Łukasza symbolizuje wól - zwierzę ofiarne Starego Testamentu. Jako ofiara Nowego Testamentu został złożony w ofierze Chrystus, ukazany przez ewangelistę jako Zbawiciel.

Na pomoc Zeusowi

Na pomoc Zeusowi

Styks, chcąc pomóc Zeusowi w pokonaniu Kronosa, poprosiła swoje dzieci o wsparcie. Nike wraz z rodzeństwem, Kratosem (Władzą), Bią (Przemocą) i Zelosem (Ambicją), doprowadziła do zwycięstwa Zeusa. W swojej wdzięczności...

Świątynia Jerozolimska

Świątynia Jerozolimska

Nic nie zachowało się ze Świątyni Jerozolimskiej oprócz części otaczających ją murów. Istnieje niewiele dokumentów ikonograficznych, raczej symbolicznie niż rzeczywiście przedstawiających to miejsce. Jednym z nich jest panel na ścianie...

Zburzenie Świątyni Jerozolimskiej

Zburzenie Świątyni Jerozolimskiej

Świątynia w Jerozolimie stanowiła symbol jedności i niepodległości Żydów. Dlatego jej zburzenie było wielką narodową tragedią. Po 70 r. n.e. nigdy nie została już odbudowana. Obecnie przed hotelem Holy Land...

Bazylika Betlejemska

Bazylika Betlejemska

Jest rzeczą niezwykle interesującą, ze Bazylika Betlejemska uniknęła zniszczeń w czasie najazdu perskiego w VII w. n.e. Na fasadzie znajdowało się bowiem - dziś już nieistniejące- malowidło przedstawiające pokłon Trzech...

Judeochrystianizm

Judeochrystianizm

Jeszcze do niedawna w nauce istniał pogląd, że judeochrystianizm skończył się około 70 r. n.e., czyli po upadku powstania żydowskiego przeciw Rzymianom. Obecnie większość badaczy skłania się ku stwierdzeniu, że...

Doborowe towarzystwo

Doborowe towarzystwo

Dionizos przemierzał świat wraz ze swoim niezwykłym orszakiem. Znaleźli się w nim satyrowie - postaci na poły zwierzęce, z końskimi lub oślimi uszami i ogonem, a także pokrewni im sylenowie...

Artysta i zabójca

Artysta i zabójca

  Dedal słynął w całej Helladzie z wykonywania niezwykłych posągów. Artysta pierwszy zaczął rzeźbić postacie ludzkie z otwartymi oczami i wyciągniętymi rękami. Tak bardzo przypominały żywych ludzi, że kapłani przywiązywali je...

Zbawiciel/zbrodniarz

Zbawiciel/zbrodniarz

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa stanowią dla chrześcijan najważniejszy etap jego działalności i podstawę wiary. W świetle prawa rzymskiego Mesjasz umierał jako wichrzyciel, w sposób przewidziany dla największych zbrodniarzy.

Losowy cytat

Prev Next

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Trzy rzeczy, które nie mogą być długo ukryty: słońce, księżyc i prawda.

„Przemiany” Owidiusza

„Przemiany” Owidiusza

Nim było morze, ziemia i niebios sklepień. Jedyny miało wyraz całe przyrodzenie; Zwano go Chaos, Ogrom gruby nierozkładny. Ciężar tylko na świecie martwy i bezwładny. Zbiór źle złączonych istot z sprzecznymi nasiony.

Mahamagalasuta

Mahamagalasuta

Okazywać pomoc rodzicom i troszczyć się czule o żonę i dzieci, mieć spokojną, unormowaną pracę, bo to naprawdę szczyt szczęścia.

Awesta (Jasna, XXX, 3)

Awesta (Jasna, XXX, 3)

Tak więc na początku były dwa duchy bliźniacze. Każdy z nich niezależnie stworzył pierwiastek zła i dobra w sferze myśli, słów i czynów. I między tymi dwoma mądry wybiera dobro,...

Ernest Renan

Ernest Renan

Islam pojawił się w historii w pełnym świetle, a jego korzenie widać na zewnątrz. Życie jego założyciela znamy równie dobrze, jak życie reformatorów XVI wieku. Możemy śledzić rok za rokiem...

Playdassi Thera, mnich z Cejlonu

Playdassi Thera, mnich z Cejlonu

Buddyzm to system moralnego, mentalnego i intelektualnego treningu

Mahatma Gandhi

Mahatma Gandhi

Przyjazne studiowanie religii świata jest świętym obowiązkiem.

„Agamemnon” Ajschylosa

„Agamemnon” Ajschylosa

Jak chłoszcze Zeus, mogę dać świadectwo. Zeusowy sąd widny Jak na dłoni Zamierzył i wypełnił...

Anzelm, arcybiskup Canterbury

Anzelm, arcybiskup Canterbury

 „Credo ut intelligam”, co znaczy „wierzę, aby zrozumieć”

Cyprian z Kartaginy

Cyprian z Kartaginy

Poza Kościołem nie ma zbawienia.

Kategoria: Religie antycznej Grecji
Opublikowano

Żadnemu z bogów nie oddawano czci z taką ekspresją, jak Dionizosowi. Podczas świąt wino lało się strumieniami. Upojone bachantki w ekscentrycznym tańcu przemierzały ulice miast. Podobno w czasach archaicznych otumanieni wyznawcy Dionizosa żywcem rozszarpywali zwierzęta i jedli surowe mięso. W okresie klasycznym, gdy Dionizje stały się świętem państwowym, nabrały innego kształtu. Nadal pito wino i przepędzano złe duchy, a dodatkowo poeci i artyści wstępowali na orchestrę, gdzie prezentowali swój kunszt. Tak rodził się grecki teatr.

 

Barbarzyńskie początki

Badacze starożytnych religii określają kult Dionizosa mianem „orgiastyczny”, podczas obrzędów bowiem bóstwo wstępowało w człowieka, odbierając mu wolę i zdolność własnego widzenia świata. Wyznawcy wprowadzali się w stan ekstasis („wyjście z siebie”) i byli w stanie zwanym enthousiasmos („owładnięcie przez boga”). Najczęściej odbywało się to w nocy, przy świetle pochodni, przy lejącym się strumieniami winie, Wówczas obecny w naturze, zwierzętach i roślinach Dionizos przemawiał do nich. Zdarzało się, że podczas orgii chwytano przypadkowo napotkane zwierzęta i zabijano je w okrutny sposób, a ociekające krwią kawałki mięsa spożywano w uniesieniu. Wierzono, że w ciele ofiary mieszka bóstwo, do którego dzięki temu jeszcze bardziej mogli się zbliżyć. Ogarnięci szałem i ekstazą czciciele Dionizosa zwani byli bakchoi.

 

Święto państwowe

Próbę uporządkowania kultu Dionizosa podjął tyran Aten Pizystrat (ok. 600-527 r. p.n.e.), syn Hipokratesa, który doszedł do władzy dzięki poparciu prostego ludu. Znając nastroje społeczne, ustanowił święta ku czci Dionizosa (tzw. Dionizje) i święto ku czci Ateny (tzw. Panatenaje) świętami państwowymi. W miesiącu Posejdeon (przełom grudnia i stycznia) miały miejsce Małe Dionizje, zwane też Wiejskimi. Obchodzono je przede wszystkim w Attyce. Z tej okazji w teatrach zbierano się na zawodach chórów tragicznych, komicznych i dytyrambicznych (dytyramb to rodzaj pieśni chóralnej, pierwotnie ku czci Dionizosa), śpiewano i tańczono, głośno przyzywając Dionizosa.

W miesiącu Gamelion (styczeń-luty) świętowano Lenaje. Uroczystości koncentrowały się w świątyni, zwanej Lenajon. W trakcie tego święta odbywały się konkursy tragedii i komedii. W następnym miesiącu Antesterion (luty-marzec) miały miejsce Antesteria. Pierwszego dnia, tzw. Pithoigia, odbywało się otwieranie beczek z winem. Następnego ścigano się w piciu tego trunku. Ostatniego dnia, w tzw. święto garnków, zajmowano się zmarłymi, których zapraszano do suto zastawionych stołów.

 

Kulminacja zabawy

Najhuczniej świętowano w miesiącu Elafebolion (marzec-kwiecień), kiedy to odbywały się Wielkie Dionizje. Po Panatenajach było to największe święto Ateńczyków. Pierwszego dnia w uroczystym pochodzie przenoszono posąg bóstwa do gaju herosa Akademosa. Tam składano Dionizosowi uroczystą ofiarę. Ceremonii tej towarzyszyły chóry śpiewające pieśni czczące boga sił natury. Pod wieczór wracano do miasta w asyście bachantek z pochodniami i ustawiano posąg boga na orchestrze (scenie teatru). W ten sposób symbolicznie odtwarzano przybycie Dionizosa do Attyki. Od ranka następnego dnia odbywały się występy dytyrambicznych chórów chłopięcych i męskich. W kolejno dni na scenie wystawiano dramaty, a widzowie mogli podziwiać i oceniać przedstawienia teatralne (tragedie weszły do programu uroczystości ok. 543 r. p.n.e., a komedie w 486 r. p.n.e.).

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaGrecjaReligie GrecjiDionizje
| + -