Losowa postać

Prev Next

Sin

Pierworodnym synem Enlila był Sin, bóg i uosobienie księżyca, wybitna, w istocie swojej dobra i życzliwa postać panteonu babilońskiego i asyryjskiego. Nazywano go panem i ojcem bogów i ludzi, władcą...

Nanna-Suen

Bóg księżyca, syn Enlila i Ninlil. Jego żoną została Nungil, a ich dziećmi byli bóg słońca Utu i Inana. Główne miejsce kultu Nanny-Suena to świątynia E-kisz-nugal w Urze.

Hestia

  Opiekunka ogniska domowego, Hestia, znana była z tego, że unikała konfliktów i poświęciła się czynieniu na świecie dobra. Nie opuszczała Olimpu, dlatego nie została główną bohaterką mitów.   Hestia była najstarszym z...

Nunusk

Wraz z Gibi, bogowie pochodzenia sumeryjskiego, uosabiali ogień. Obaj uchodzili dalej za wrogów ciemności i jej mocy, szczególnie demonów.

Mojry

  Trzy inne córki Zeusa i Temidy: Mojry. Kloto, Lachezis i Atropos tylko z pozoru sprawiały wrażenie potulnych dziewcząt. W rzeczywistości boginie te, przedstawiane jako prządki, decydowały o długości ludzkiego żywota....

Eros

  Niewinnie wyglądający bóg miał moc, której mógł mu pozazdrościć sam gromowładny Zeus. Zsyłał męki miłosne, przed którymi nikt, nawet olimpijscy bogowie, nie mogli się schronić. Namiętny romans urodziwej bogini Afrodyty i...

Hades

  Nie stawiano mu świątyni i nie organizowano uroczystości na jego cześć. Jak bowiem oddawać hołd bogowi świata podziemnego, którego mroczne korytarze i rzeki napawały przerażeniem każdego śmiertelnika?   Hades nie pojawiał się...

Harpie

  Miały ciała ptaków i twarze kobiet. Były bóstwami gwałtownego wiatru; symbolizowały także suszę, głód i zarazę. Według Hezjoda istniały trzy harpie, córki Thaumasa i okeanidy Elektry, lecz w kolejnych mitach...

Chejron

  Chejron urodził się ze związku tytana Kronosa i nimfy Filyry. Apollo i Artemida przekazali mu cenną wiedzę, ucząc go sztuki leczenia oraz myślistwa. Centaur udzielał porad w grocie u stóp...

Ninurta

Stary sumeryjski bóg wojny, burzy i rolnictwa, występuje w odmianach miejscowych jako Ningirsu (bog miasta Lagasz, dzis. Tello), Zaibaba (bóg miasta Kisz, dzis. Al-Uhajmir), Urasz (bóg miasta Dilibat). Ninurta cieszył...

Ciekawostki

Prev Next

Łuk Tytusa

Łuk Tytusa

Relief na Łuku Tytusa w Rzymie ukazuje żołnierzy rzymskich z łupami zrabowanymi w Świątyni Jerozolimskiej po zdobyciu miasta w 70 r. n.e.  

Artemizjon

Artemizjon

Jest to najbardziej wysunięty na północ przylądek Eubei, wyspy na Morzu Egejskim. Nazwa wywodzi się od powstałej tam słynnej świątyni Artemidy. Jednak w 1926 r. z tamtejszych wód wyłowiono posąg...

Zdradzona kobieta...

Zdradzona kobieta...

Jazon porzucił Medeę dla Glauke, ta owładnięta szałem zabiła rywalkę i własne dzieci.

Historyczność Jezusa

Historyczność Jezusa

Pytanie o historyczność Jezusa jest jednym z najważniejszych od wieków. Obecnie już nikt nie wątpi w to, że Jezus żył wśród ludzi. Źródła pisane na ten temat nie są jednak...

Złote runo

Złote runo

Czym było złote runo, które Jazon miał zdobyć i przywieźć do Jolkos? Otóż baran o złotej sierści był darem Hermesa dla bogini mgły i chmur Nefele, żony Atamasa, władcy miasta...

Hermes

Hermes

Hermes w starożytności był przedstawiany jako chłopiec lub brodaty młody mężczyzna. Nosił grecki kapelusz z szerokim rondem (czasami znajdowały się na nim skrzydła), na nogach zaś miał uskrzydlone sandały. Wyglądem...

Ewangelia Marka

Ewangelia Marka

Symbolem Ewangelisty Marka jest władca pustyni - lew, gdyż swą Ewangelię autor ten rozpoczyna od opisu pobytu Jana Chrzciciela na pustyni.

Geneza Chrześcijaństwa

Geneza Chrześcijaństwa

Chrześcijaństwo wyszło z judaizmu i przez pewien czas utrzymywało z nim silne związki. Dlatego już na początku nowej ery wyłoniły się dwie grupy wyznawców Chrystusa: judeochrześcijanie - Żydzi, którzy przyjęli...

Olimpia

Olimpia

Olimpia była prawdziwie nowoczesnym centrum sportu Zawodnicy mieli do dyspozycji wiele budowli stworzonych dla ich wygody. Wiadomo, że działała tam szkoła zapasów, boiska sportowe, gimnazjon, łaźnia, a także położony w...

Wieniec Ariadny

Wieniec Ariadny

Zdjęty z szyi Ariadny i zawieszony na niebie przez Dionizosa wianek Amfitryty lśnił na niebie pełnym blaskiem, rozjaśniając drogę żeglarzom. Powstałą w ten sposób konstelację gwiazd nazwano Diademem Ariadny. Gwiazdozbiór...

Losowy cytat

Prev Next

Ksenofanes o bogu

Ksenofanes o bogu

Cały widzi, cały myśli, cały słyszy i że bez trudu porusza wszystko rozumną myślą.

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Ani ogień, ani wiatr, narodziny, ani śmierci nie mogą wymazać naszych dobrych uczynków.

F. Tokarz

F. Tokarz

 W kanonach buddyjskich (...) spotykamy naukę o tak zwanej niesubstancjalności wszystkiego. Nie ma substancji w rzeczach fizycznych, nie ma także jakiegoś stałego „ja”, są tylko potoki przesuwających się, zmiennych elementów,...

Theodore Epp

Theodore Epp

Żyje tak, jakby Chrystus umarł wczoraj, powstał z martwych, dzisiaj, i miał wrócić jutro.

staropers. humata, huchta, hwareszta

staropers. humata, huchta, hwareszta

Żywię dobre myśli, dobre słowa i dobre uczynki. Wyrzekam się złych myśli, złych słów i złych uczynków

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Umysł jest wszystkim. O czym myślimy, tym się stajemy.

„Przemiany” Owidiusza

„Przemiany” Owidiusza

Nim było morze, ziemia i niebios sklepień. Jedyny miało wyraz całe przyrodzenie; Zwano go Chaos, Ogrom gruby nierozkładny. Ciężar tylko na świecie martwy i bezwładny. Zbiór źle złączonych istot z sprzecznymi nasiony.

Hab. 2, 4

Hab. 2, 4

A sprawiedliwy żyć będzie z wiary (czy: przez wiarę).

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Nie zostanie ukarany za swój gniew, będzie ukarany przez swój gniew.

C. S. Lewis

C. S. Lewis

Jeśli mamy wolę by tylko chodzić, to Bóg jest zadowolony z naszych potknięć.

Kategoria: Katalog
Opublikowano

 

Był nieślubnym synem Zeusa i niewiele brakowało, a dosięgłaby go zemsta zazdrosnej żony Gromowładnego. Przetrwał jednak i został wielbionym bogiem greckim. Nie tylko dlatego, że był patronem wina, sił witalnych i radości, ale też dlatego, że znany był z dobroczynnej działalności na rzecz śmiertelników.

 

Znany z kochliwości Zeus nocami spotykał się potajemnie z Semele, córką władcy Teb. Zazdrosna Hera namówiła dziewczynę, by poprosiła kochanka, aby ukazał się jej w swojej prawdziwej postaci. A że Zeus obiecał jej kiedyś, że spełni każde wypowiedziano przez nią życzenie, nie miał wyjścia. Ukazał się ukochanej jako najwyższy z bogów wśród grzmotów i błyskawic.

Niestety, nie przewidział, że Semele zginie w płomieniach. Pod sercem nosiła dziecko. Jednak Zeus, pragnąc je ocalić, zaszył płód w swoim udzie, skąd narodził się Dionizos. Hera nie dała za wygraną. Nakazała tytanom zabić noworodka. Dziecko zostało poćwiartowane i ugotowane w kotle. Wtedy w sprawę wmieszała się Rea - poskładała ciało Dionizosa i przywróciła mu życie. Najpierw oddała wnuka królowej podziemia Persefonie. Potem malec trafił na wychowanie do króla Atamasa, ale mściwa Hera zesłała na władcę szaleństwo. Wreszcie Gromowładny przekazał Dionizosa Sylenowi - pół koniowi, pół człowiekowi, który z pasją wychowywał podopiecznego, przekazując mu wiele życiowych mądrości.

 

Dionizos podróżował po świecie, ucząc ludzi uprawy winorośli i obyczajów, ustanawiając nowe prawa i zakładając miasta. Zawitał do Azji i Afryki, odwiedzając między innymi Egipt, Syrię, Mezopotamię i Indie. Kiedy był we Frygii, spotkał króla Midasa. W nagrodę za to, że król odprowadził do Dionizosa pijanego członka jego orszaku, Sylena, bóg obiecał, że spełni życzenie władcy Frygii. Midas poprosił, aby każda rzecz, której dotknie, zamieniała się w złoto. Tak też się stało. Ale król niedługo cieszył się z takiego daru. Szybko się okazało, że grozi mu śmierć z głodu, bowiem każdy pokarm i napój błyszczał i brzęczał najprawdziwszym złotem. Midas ubłagał Dionizosa, by odebrał mu tę nadzwyczajną moc. Stało się to dopiero, gdy król wykąpał się w rzece Paktolos, która odtąd niosła złoty piasek.

Gdy Dionizos dotarł do Tracji, napotkał zajadłego przeciwnika swoich obrzędów. Był nim król Likurg, któremu nie podobało się wino ani szał, który spływał na ludzi po jego spożyciu. Bóg musiał uciekać z Tracji, ale zniewagi i braku gościnności nie zapomniał. Zesłał na władcę obłęd. Likurg najpierw w szale próbował zgwałcić własną matkę, a potem zabił swego syna. Wskutek tej straszliwej zbrodni ziemia nie rodziła plonów w całej okolicy. Klątwa przestała działać dopiero, gdy Trakowie zabili swego króla. Także w Tebach nie przyjęto Dionizosa z otwartymi rękami. Tamtejszy król Penteus był zgorszony upodobaniem boga sił witalnych do rozpusty. Próbował uwięzić Dionizosa, więc urażony bóg srogo się zemścił. Kiedy Penteus podglądał bachantki w ekstazie, te dopadły go i rozszarpały na strzępy.

W czasie podróży na wyspę Naksos czekała na boga kolejna nieprzyjemna niespodzianka. Hera nasłała na Dionizosa piratów, którzy mieli go porwać. Jednak statek porywaczy został szczelnie opleciony winoroślą, wiosła przemieniły się w węże, po pokładzie zaczęły chodzić dzikie zwierzęta. Bóg przemieniony w lwa już miał skoczyć do gardeł piratów, gdy przerażeni nieszczęśnicy sami rzucili się w morskie głębiny. Zostali przemienieni w delfiny. Kiedy Dionizos dotarł wreszcie na wyspę, spotkał tam piękna Ariadnę, która pomogła Tezeuszowi szczęśliwie powrócić z Labiryntu Minotaura. Niestety, kiedy dziewczyna przestała mu być potrzebna, pogromca potwora zrodzonego z Pazyfae wysadził zrozpaczoną królewnę na odludnej wyspie. Dionizos od pierwszego wejrzenia zapałał do Ariadny wielkim uczuciem. Wkrótce zostali małżonkami i doczekali się licznego potomstwa

 

Po wielkiej podróży po świecie Dionizos został przyjęty na Olimpie, choć był synem śmiertelnej kobiety. Co więcej, Hera ustąpiła mu miejsca w panteonie bóstw olimpijskich. Był czczony jako bóg żywotnych sił natury pan wina, patron teatru i sztuki scenicznej. Łączono go z winobraniem, tłoczeniem moszczu i kosztowaniem młodego wina. Był ponadto uosobieniem dobrobytu, obfitości, radosnego upojenia i płodności.

Wierzono, że bóg śpi w zimie i budzi się na wiosnę. Jak go przedstawiano? Zwykle jako brodatego mężczyznę w sile wieku lub młodzieńca w powłóczystym stroju, z wieńcem bluszczowym lub winnym na skroniach. W ręku dzierżył tyrs, kiść smakowitych winogron lub puchar wina zwykle ukazywano go wraz z orszakiem w radosnej atmosferze zabawy upojonego winem i tańcem, lub w pozycji półleżącej, z kielichem w dłoni. Chętnie przedstawiano Dionizosa w otoczeniu dzikich zwierząt. Dosiadał groźnych lwów, smukłych panter lub nieposkromionych tygrysów.

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaGrecjaReligie GrecjiKatalogDionizos
| + -