Losowa postać

Prev Next

An

An(um). W wyliczeniach bóstw pierwsze miejsce zajmuje przeważnie Anu. Jego imię oznaczało pierwotnie „gwiazda, niebo”, potem „bóg nieba”, „bóg” w ogóle. Był to „wielki i wyniosły król bogów, król nieba,...

Nasr

  Poza trzema boginiami Koran wymienia jeszcze kilku innych idoli czczonych w czasach dżahilijji. Są to: Ja'uk, Jaghus, Nasr i Wadd. Nasr (pol. orzeł) był bóstwem jemeńskim, podobnie jak Wadd (pol....

Temida

  Temida należała do najważniejszych bóstw, które wedle wierzeń dzierżyły w swych rękach ludzkie losy. Owa prastara bogini sprawiedliwości była małżonką Zeusa jeszcze przed jego związkiem z Herą. Z miłości Zeusa...

Harpie

  Miały ciała ptaków i twarze kobiet. Były bóstwami gwałtownego wiatru; symbolizowały także suszę, głód i zarazę. Według Hezjoda istniały trzy harpie, córki Thaumasa i okeanidy Elektry, lecz w kolejnych mitach...

Ningiszzida

Bóg wegetacji, przedstawiany pod postacią węża. Występuje nieraz jako ojciec boga Dumuziego. był także bóstwem świata podziemnego. Władca Lagaszu, Gudea, uważał go za swoje osobiste bóstwo opiekuńcze.

Sin

Pierworodnym synem Enlila był Sin, bóg i uosobienie księżyca, wybitna, w istocie swojej dobra i życzliwa postać panteonu babilońskiego i asyryjskiego. Nazywano go panem i ojcem bogów i ludzi, władcą...

Gibi

Wraz z Nusku, bogowie pochodzenia sumeryjskiego, uosabiali ogień. Obaj uchodzili dalej za wrogów ciemności i jej mocy, szczególnie demonów.

Nergal

Czwartą wielką częścią wszechświata jest podziemie, Arallu. Eufemistycznie nazywano je wprost „ziemią” albo „wielką ziemią”, „ziemią bez powrotu”. Było ono miejscem pobytu zmarłych i podlegało władzy bogini Ereszkigal („parni wielkiej...

Chejron

  Chejron urodził się ze związku tytana Kronosa i nimfy Filyry. Apollo i Artemida przekazali mu cenną wiedzę, ucząc go sztuki leczenia oraz myślistwa. Centaur udzielał porad w grocie u stóp...

Plejady

  Zebrane w gromadkę siedmiu gwiazd Plejady, córki tytana Atlasa, trzymają się razem. Ich imiona brzmiały: Elektra, Maja, Tajgete, Kelajno, Alkione, Sterope i Merope. Były żonami bogów, wszystkie urodziły sławnych synów,...

Ciekawostki

Prev Next

Świątynia Jerozolimska

Świątynia Jerozolimska

Nic nie zachowało się ze Świątyni Jerozolimskiej oprócz części otaczających ją murów. Istnieje niewiele dokumentów ikonograficznych, raczej symbolicznie niż rzeczywiście przedstawiających to miejsce. Jednym z nich jest panel na ścianie...

Wieczernik

Wieczernik

Tradycja wczesnochrześcijańska zgodnie umieszcza Wieczernik - dom, w którym Chrystus z apostołami spożył Ostatnią Wieczerzę - na Syjonie (południowa część zachodniego wzgórza Jerozolimy). W IV w. wzniesiono tu pięcionawową bazylikę...

Miłość Achillesa

Miłość Achillesa

Pentezilea była podobno równie piękna, jak bezwzględna. Przybyła do Troi, by wspomóc króla Priama w walce z Grekami i szybko stała się postrachem oddziałów oblegających miasto. Wreszcie stanęła do pojedynku...

Na pomoc Zeusowi

Na pomoc Zeusowi

Styks, chcąc pomóc Zeusowi w pokonaniu Kronosa, poprosiła swoje dzieci o wsparcie. Nike wraz z rodzeństwem, Kratosem (Władzą), Bią (Przemocą) i Zelosem (Ambicją), doprowadziła do zwycięstwa Zeusa. W swojej wdzięczności...

Historyczność Jezusa

Historyczność Jezusa

Pytanie o historyczność Jezusa jest jednym z najważniejszych od wieków. Obecnie już nikt nie wątpi w to, że Jezus żył wśród ludzi. Źródła pisane na ten temat nie są jednak...

Błądząca i ślepa

Błądząca i ślepa

W średniowieczu bardzo popularne było symboliczne przedstawianie Kościoła i Synagogi w personifikacji. Synagogę, jako postać błądzącą i ślepą na ewangeliczną naukę Jezusa, ukazywano z zawiązanymi oczami.

Przemiana Tejrezjasza

Przemiana Tejrezjasza

Słynny wieszcz Tejrezjasz, syn nimfy Chariklo, spotkał któregoś dnia dwa parzące się węże. Zabił je i w tej samej chwili stał się kobietą. Gdy po siedmiu latach spotkał znowu w...

Ojczyzna Arabów

Ojczyzna Arabów

Najstarsze dzieje Arabów i innych ludów semickich są związane z Półwyspem Arabskim, skąd ludy te rozprzestrzeniły się na rozległe obszary Bliskiego Wschodu i Aftyki Północnej.

Budowa geologiczna Nazaretu

Budowa geologiczna Nazaretu

Budowa geologiczna Nazaretu i jego okolic charakteryzuje się istnieniem ogromnej liczby podziemnych grot, wykorzystywanych niegdyś jako magazyny czy izby, w których chroniono się przed upałami.

Najstarszy wizerunek Jezusa

Najstarszy wizerunek Jezusa

W Bazylice św. Sabiny w Rzymie zachował się unikatowy zabytek z V w. n.e. - cyprysowe drzwi. Wśród zdobiących je scen biblijnych pojawił się najstarszy znany dziś wizerunek Jezusa na...

Losowy cytat

Prev Next

C. S. Lewis

C. S. Lewis

Wierzę w chrześcijaństwo jak wierzę, że słońce wzejdzie. Nie tylko dlatego, że ja to widzę, ale dlatego, że widzę wszystko przez nie.

Herodot

Herodot

Persowie uczą swych synów przede wszystkim trzech rzeczy: jazdy konnej, strzelania z łuku i mówienia prawdy

Cyprian z Kartaginy

Cyprian z Kartaginy

Kto nie ma Kościoła za matkę, nie może mieć Boga za ojca.

S. Radakrishnan w „Filozofii Indyjskiej

S. Radakrishnan w  „Filozofii Indyjskiej

Teoria buddyjska powiada, iż dzięki sile karmana świadomość umierającego człowieka rodzi lub zapoczątkowuje szereg stanów świadomości, połączonych z subtelnym organizmem, z którym ostatni obiera sobie siedlisko w jakimś łonie...

D. L. Moody

D. L. Moody

Równie dobrze można próbować słuchać bez uszu, albo oddychać bez płuc, jak starać się żyć życiem chrześcijańskim bez ducha Boga w swoim sercu.

Pastor Earl H. Merritt

Pastor Earl H. Merritt

Czy nie możemy, gdy pracujemy i coś nam upadnie, zamiast się wściekać, podziękować Bogu za siłę, by to podnieść w górę?

Koran, 78, 1

Koran, 78, 1

Według legendy wkrótce nastąpiło drugie objawienie, które tak przeraziło Mahometa, że w popłochu uciekł do domu, gdzie poprosił swą żonę, aby nakryła go czymkolwiek. Wtedy Gabriel miał powiedzieć: „O ty,...

Samuel Taylor Coleridge

Samuel Taylor Coleridge

Chrześcijaństwo nie jest teorią i domysłem, ale życiem; nie filozofią życia, ale żywą obecnością.

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Ty sam, tak jak każdy w całym wszechświecie, zasługujesz na miłość i czułość.

staropers. humata, huchta, hwareszta

staropers. humata, huchta, hwareszta

Żywię dobre myśli, dobre słowa i dobre uczynki. Wyrzekam się złych myśli, złych słów i złych uczynków

Kategoria: Sinto
Opublikowano

Japońską religię narodową określa się terminem sinto, zapożyczonym z chińskiego sien-tao („droga duchów”), po japońsku kami-no mici („droga wzniosłości, wzniosłego”). W sinto można wyróżnić trzy formy kultu:

1. Kult rodzinny wyrażający się w czci zmarłych i ich wizerunków, szczególnie członków rodziny, którym poświęca się w każdym domu kamidana „półkę bogów”;

2. Kult wioskowy wyrażający się w czci udzi-gami, bóstwa rodowego, odwiedzanego z okazji ślubu, pogrzebu, przyjazdu, odjazdu itp.;

3. Kult państwowy wyrażający się w czci bogów wspólnych całemu państwu oraz antenatów, przodków cesarza. Jest charakterystyczne, że w języku starojapońskim „rządy” nazywa się matsuri („przedmiot czci”).

W ciągu wieków sintoizm zmieniał się nieznacznie. Dotarcie buddyzmu do Japonii w połowie VI wieku n.e. ożywiło kult oraz wprowadziło zmianę w stosunkach do życia pozagrobowego, a nacjonalizm przed II wojną światową wywarł znaczny wpływ na kult państwowy.

 

Japonia miała bogatą listę bogów i rozbudowaną mitologię, i zawarto ją w dziełach: Engisiki („Zarządzenia z okresu Engi”) zawierającym 27 recytacji rytualnych zwanych norito („kazania, zaklęcia”) pochodzące z I w. n.e., a spisane w 927 r.; Kodziki („Księga dawnych wydarzeń”), w trzech księgach spisanych w 712 r. przez Ono Jasumaro; Nihongi („Kronika Japonii”), obejmująca historię od początku świata do 697 r. n.e., napisana po chińsku w 720 r. przez księcia Toneri,. Według mitologii trzech bogów miało się spontanicznie wyłonić z chaosu W siódmym pokoleniu z tego rodu bogów rodzi się ostatnia para: Idzanagi („mąż, który wabi”) i Idzanami („kobieta, która wabi”). Przez swe zbliżenie zrodzili 80 krajów, 80 wysp i 8 milionów bogów. Najmłodszym synem, którego Idzanami powiła, był „sprawca ognia”; potem zmarła i zeszła do podziemi (jomi). Ich najsławniejszymi dziećmi byli bogini słońca Amaterasu-omikami („Wielka bogini świecąca na niebie”), narodowe bóstwo Japonii i bóg burzy Susanoo („mąż gwałtowny”). Mity mówią też, że wnuk Amaterasu, Ninigi, udał się na ziemię i założył ród cesarski, panujący nieprzerwanie do dziś. Dlatego cesarza uważa się za aki-tsugami („bóstwo wcielone”) lub ara-hitogami (bóstwo objawione”). Charakterystyczne dla religii japońskiej jest zacieranie różnicy pomiędzy tym co boskie, a tym, co ludzkie, gdyż każdy człowiek po śmierci staje się kami („bóstwem”). Toteż wielu bohaterów i sławnych ludzi otaczano powszechną czcią tak samo jak w Indiach.

 

Naród Japoński stanowi zwartą i jednolitą społeczność. Symbolem jej jedności jest cesarz. Dawniej zwano go mikado („wysoka brama”) co przyjęło się na Zachodzie, choć była to tylko nazwa poetycka. Natomiast w samej Japonii nazywano go tenno („pan nieba”) lub tensisama („syn nieba”). Cesarz, tenno, żyje od połowy XIX w. w pałacu Gosio w centrum Tokio (przedtem od połowy X wieku w Kioto) jako symbol jedności narodu japońskiego. Społeczeństwo japońskie było zawsze silnie zróżnicowane pod względem klasowym. Najbliżej cesarza stali kuge, potomkowie cesarzy i ich licznych żon. Stanowili oni dwór cesarski i tworzyli boską rodzinę. Następnie szli daimjo („wielkie imiona”), książęta rodowi i lenni, oraz hatamoto, rycerze, szlachta, poddani sioguna („przywódcy wojska”) i faktycznego władcy, gdyż cesarz był tylko symbolem religijnym, czyli samurajowie nie wykonujący żadnych prac i nie płacący podatków. Byli oni opłacani przez siogunów czy innych feudałów. Dwa rody Nakatomi i Imibe pełniły funkcje kapłańskie i mimo utraty znaczenia ich potomkowie pełnili później funkcje kultowe w ważniejszych świątyniach sintoistycznych.

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaShintoShinto Japońską religią narodową
| + -