Losowa postać

Prev Next

Hefajstos

  Upokarzany, kulawy i brzydki bóg ognia uczynił swoją domeną rzemiosło. Miał doskonały warsztat kowalski w czeluściach Etny. Tam w trudnej robocie kowalskiej pomagali mu jednoocy cyklopi.   Syn Zeusa i Hery miał...

Nike

  Skrzydlata bogini, towarzyszka Ateny, uosabiała zwycięstwo. Sama decydowała, po czyjej stronie stanąć w boju. Każda istota ziemska i niebiańska marzyła o przychylności córki tytana Pallasa i bogini rzeki zaświatów, Styks. Nike...

Folos

  Folos żył w grocie na terenie Epiru. Gdy Herakles przemierzał tę krainę, poprosił stwora, aby udzielił mu gościny. Ten przyjął herosa serdecznie, a gdy gość nieopatrznie poprosił o otworzenie bukłaka...

Manaf

  Jednym z najważniejszych bóstw mekkańskich był Manaf (poł. wysoki, wyniosły). Jego funkcje nie są do tej pory znane, ale bardzo często jego imię spotykamy wśród przedmuzułniańskich imion teoforycznych. np. Abd...

Nabu

Nabu (biblijny Nebo), bóg miasta Barsip (dzis. Birs Nimrud, blisko Babilonu). Słynął jako opiekun pisma, piśmiennictwa i mądrości w ogóle. Mając pod opieką „tablicę przeznaczenia”, na uroczystym posiedzeniu bogów z...

Satyrowie

  Satyrowie mieli postać ludzką, choć biegali na koźlich nogach pokrytych sierścią. Nie grzeszyli urodą - strzygli końskimi uszami, a ich twarze szpecił szeroki nos, czasem rogi i zmierzwione włosy. Braki w...

Utu

Bóg słońca, akadyjski Szamasz. nył personifikacją powracającego światła słonecznego, którego ciepło powoduje wegetacje roślin. Utu to syn Nanny i bogini Ningal, brat Inany, bóg prawdy, sprawiedliwości, prawa oraz wróżbiarstwa. Głównym...

Dumuzi

Dumuzi („syn prawowity”), to jest Tamuz, opiekun rolnictwa, uosobienie życia przyrody i jej siły twórczej. Według podań co roku wraz z zamieraniem roślinności zstępuje do podziemia, a na wiosnę budzi...

Hermes

  Skrzydłonogi posłaniec pełnił funkcję herolda Zeusa, był patronem podróżników, kupców i złodziei. Dzięki jego pomysłowości życie ludzkie stało się bogatsze i weselsze.   Hermes, syn Zeusa i Mai, urodził się w Arkadii...

Ninhursag

Jedna z bogiń matek, znana jako matka bogów i matka-ziemia. Symbolizowała źródło wszelkiego życia oraz płodność ziemi. czczona była w świątyni E-mah w mieście Adab.

Ciekawostki

Prev Next

Nabatejczycy

Nabatejczycy

Na północnym skraju Al-Hidżazu, na południe od Morza Martwego przez kilka wieków istniało królestwo założone przez Nabatejczyków (arab. Al-Anbat , gr. Napateu) ze stolicą w Petrze. Do dziś toczą się...

Nigdy nie ufaj...

Nigdy nie ufaj...

Odyseusz słynął ze sprytu i mądrości. Chętnie też słuchano jego rad. Szczególnie dobrze wyszedł na nich Agamemnon, który toczył długą wojnę z Trojanami. To właśnie Odyseusz był pomysłodawcą najsłynniejszego fortelu...

Arabski etos rycerski

Arabski etos rycerski

W okresie przedmuzułmańskim życiem beduinów na Półwyspie Arabskim kierował etos rycerski, nazywany ird lub muruwwa. Byfy to wszelkiego rodzaju nakazy tradycji dotyczące tego, co można by nazwać moralnością postępowania. Etos...

Przemiana Tejrezjasza

Przemiana Tejrezjasza

Słynny wieszcz Tejrezjasz, syn nimfy Chariklo, spotkał któregoś dnia dwa parzące się węże. Zabił je i w tej samej chwili stał się kobietą. Gdy po siedmiu latach spotkał znowu w...

Betlejem

Betlejem

Betlejem to niewielkie miasto judzkie położone niedaleko Jerozolimy. Nad miejscem narodzenia Jezusa cesarz Konstantyn w IV w. n.e. wzniósł wspaniałą bazylikę.

Nastarsza inskrypcja w języku arabskim

Nastarsza inskrypcja w języku arabskim

Napis z An-Nimary w Nabatei, sporządzony przez lachmidzkiego władcę, jest jedną z najstarszych inskrypcji w języku arabskim, w piśmie bardzo zbliżonym do nabatejskiego. Datowany jest on na 223 r. kalendarza nabatejskiego,...

Zmierzch bohaterów

Zmierzch bohaterów

Tezeusz – jeden z największych bohaterów antycznej Grecji – skończył marnie. Został zrzucony ze skał na wyspie Skyros.

Geneza Chrześcijaństwa

Geneza Chrześcijaństwa

Chrześcijaństwo wyszło z judaizmu i przez pewien czas utrzymywało z nim silne związki. Dlatego już na początku nowej ery wyłoniły się dwie grupy wyznawców Chrystusa: judeochrześcijanie - Żydzi, którzy przyjęli...

Budowa geologiczna Nazaretu

Budowa geologiczna Nazaretu

Budowa geologiczna Nazaretu i jego okolic charakteryzuje się istnieniem ogromnej liczby podziemnych grot, wykorzystywanych niegdyś jako magazyny czy izby, w których chroniono się przed upałami.

Delfickie przepowiednie

Delfickie przepowiednie

Plutarch, grecki filozof i biograf, pochodzący z pobliskiej Cheronei, pełnił przez pewien czas funkcję kapłana Apolla. To on zostawił opis mówiący, że Pytia czerpała swoje natchnienie z pneuma (gazu) o...

Losowy cytat

Prev Next

Demokryt

Demokryt

Ludzie w modlitwach błagają bogów o zdrowie, a nie wiedzą, że sami w sobie mają nad nim władzę.

Maurycy Maeterlinck

Maurycy Maeterlinck

Trzeba przyznać, że nigdy żadne wierzenie nie było piękniejsze, prawdziwsze, słuszniejsze, a do pewnego stopnia i bardziej prawdopodobne niż doktryna reinkarnacji. Ona jedna ze swą zasadą odpokutowań i stopniowych oczyszczeń,...

D. L. Moody

D. L. Moody

Równie dobrze można próbować słuchać bez uszu, albo oddychać bez płuc, jak starać się żyć życiem chrześcijańskim bez ducha Boga w swoim sercu.

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Ananda poprosił go o wyjaśnienie kilku spraw i zapytał Budde: - „Jak mamy, panie zachowywać się wobec kobiet? - Unikać ich widoku. - Ale jeśli już je ujrzymy? - Nie...

Charles F. Banning

Charles F. Banning

Zbyt wielu z nas ma chrześcijański słownik, zamiast chrześcijańskiego doświadczenia.

Ksenofanes z Kolofonu

Ksenofanes z Kolofonu

Nie było ani nie będzie człowieka który by wiedział coś pewnego o bogach i o wszystkim, o czym mówię. Jeśliby nawet komuś udało się przypadkiem powiedzieć na ten temat coś...

Anonim

Anonim

Kiedy życie rzuca cię na kolana, jesteś w idealnej pozycji, do modlitwy!

Seneka

Seneka

Ten jest mały i nikczemny, który się sprzeciwia, który źle myśli o porządku świata i woli poprawiać bogów niż siebie.

Dhammapada 183

Dhammapada 183

Żadnego zła nie należy czynić, dobro zdobywać krok za krokiem, myśl swą oczyszczać nieustannie, oto nauka Przebudzonych

Marcin Luter

Marcin Luter

Życie chrześcijan składa się z wiary i miłości.

Kategoria: Sinto
Opublikowano

Japońską religię narodową określa się terminem sinto, zapożyczonym z chińskiego sien-tao („droga duchów”), po japońsku kami-no mici („droga wzniosłości, wzniosłego”). W sinto można wyróżnić trzy formy kultu:

1. Kult rodzinny wyrażający się w czci zmarłych i ich wizerunków, szczególnie członków rodziny, którym poświęca się w każdym domu kamidana „półkę bogów”;

2. Kult wioskowy wyrażający się w czci udzi-gami, bóstwa rodowego, odwiedzanego z okazji ślubu, pogrzebu, przyjazdu, odjazdu itp.;

3. Kult państwowy wyrażający się w czci bogów wspólnych całemu państwu oraz antenatów, przodków cesarza. Jest charakterystyczne, że w języku starojapońskim „rządy” nazywa się matsuri („przedmiot czci”).

W ciągu wieków sintoizm zmieniał się nieznacznie. Dotarcie buddyzmu do Japonii w połowie VI wieku n.e. ożywiło kult oraz wprowadziło zmianę w stosunkach do życia pozagrobowego, a nacjonalizm przed II wojną światową wywarł znaczny wpływ na kult państwowy.

 

Japonia miała bogatą listę bogów i rozbudowaną mitologię, i zawarto ją w dziełach: Engisiki („Zarządzenia z okresu Engi”) zawierającym 27 recytacji rytualnych zwanych norito („kazania, zaklęcia”) pochodzące z I w. n.e., a spisane w 927 r.; Kodziki („Księga dawnych wydarzeń”), w trzech księgach spisanych w 712 r. przez Ono Jasumaro; Nihongi („Kronika Japonii”), obejmująca historię od początku świata do 697 r. n.e., napisana po chińsku w 720 r. przez księcia Toneri,. Według mitologii trzech bogów miało się spontanicznie wyłonić z chaosu W siódmym pokoleniu z tego rodu bogów rodzi się ostatnia para: Idzanagi („mąż, który wabi”) i Idzanami („kobieta, która wabi”). Przez swe zbliżenie zrodzili 80 krajów, 80 wysp i 8 milionów bogów. Najmłodszym synem, którego Idzanami powiła, był „sprawca ognia”; potem zmarła i zeszła do podziemi (jomi). Ich najsławniejszymi dziećmi byli bogini słońca Amaterasu-omikami („Wielka bogini świecąca na niebie”), narodowe bóstwo Japonii i bóg burzy Susanoo („mąż gwałtowny”). Mity mówią też, że wnuk Amaterasu, Ninigi, udał się na ziemię i założył ród cesarski, panujący nieprzerwanie do dziś. Dlatego cesarza uważa się za aki-tsugami („bóstwo wcielone”) lub ara-hitogami (bóstwo objawione”). Charakterystyczne dla religii japońskiej jest zacieranie różnicy pomiędzy tym co boskie, a tym, co ludzkie, gdyż każdy człowiek po śmierci staje się kami („bóstwem”). Toteż wielu bohaterów i sławnych ludzi otaczano powszechną czcią tak samo jak w Indiach.

 

Naród Japoński stanowi zwartą i jednolitą społeczność. Symbolem jej jedności jest cesarz. Dawniej zwano go mikado („wysoka brama”) co przyjęło się na Zachodzie, choć była to tylko nazwa poetycka. Natomiast w samej Japonii nazywano go tenno („pan nieba”) lub tensisama („syn nieba”). Cesarz, tenno, żyje od połowy XIX w. w pałacu Gosio w centrum Tokio (przedtem od połowy X wieku w Kioto) jako symbol jedności narodu japońskiego. Społeczeństwo japońskie było zawsze silnie zróżnicowane pod względem klasowym. Najbliżej cesarza stali kuge, potomkowie cesarzy i ich licznych żon. Stanowili oni dwór cesarski i tworzyli boską rodzinę. Następnie szli daimjo („wielkie imiona”), książęta rodowi i lenni, oraz hatamoto, rycerze, szlachta, poddani sioguna („przywódcy wojska”) i faktycznego władcy, gdyż cesarz był tylko symbolem religijnym, czyli samurajowie nie wykonujący żadnych prac i nie płacący podatków. Byli oni opłacani przez siogunów czy innych feudałów. Dwa rody Nakatomi i Imibe pełniły funkcje kapłańskie i mimo utraty znaczenia ich potomkowie pełnili później funkcje kultowe w ważniejszych świątyniach sintoistycznych.

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaShintoShinto Japońską religią narodową
| + -