Losowa postać

Prev Next

Centaury

  Centaury były inspiracją greckich pisarzy: występowały w wielu mitach, zwłaszcza Tezeuszu. Te porywcze, żyjące dziko w lasach Tesalii potwory, w górnej części ciała mające postać ludzką, a od pasa końską,...

Nanasze

Opiekunka rybołówstwa morskiego. Głównym miejscem jej kultu było Siraran, położone w mieście-państwie Lagasz. Nanasze uważano za córkę Enkiego. W szczególności była związana z wróżbiarstwem i wyjaśnianiem snów, a także odpowiedzialna...

Asur

Asur, bóg miasta Asur, stał się z biegiem czasu bogiem państwa i mocarstwa asyryjskiego. Jako „bóg asyryjski” przybrał właściwości swego narodu. Jest więc wojowniczy, patronuje wojnom swego ludu, sztandar jego...

Al-Uzza

  Obok Hubala ważną rolę odgrywały boginie uważane za córki lub żony Hubala, wymieniane w Koranie jako Al-Lat, Manat i AI-Uzza, Al-Lat. Al-Uzza, czyli Wszechmocna, opiekunka planety Wenus, znana także w...

Plejady

  Zebrane w gromadkę siedmiu gwiazd Plejady, córki tytana Atlasa, trzymają się razem. Ich imiona brzmiały: Elektra, Maja, Tajgete, Kelajno, Alkione, Sterope i Merope. Były żonami bogów, wszystkie urodziły sławnych synów,...

Al-Kaba

  Świątyni a Al-Kaba w Mekce ze znajdującym się tam Czarnym Kamieniem (arab. Al-Hadżar al-Aswad) była najważniejszym sanktuarium starożytnych Arabów i celem dorocznych pielgrzymek. Ptolemeusz twierdził, że była ona miejscem kultu...

Hera

  Mity stawiały Herę w nie najlepszym świetle. Bogini nie uchroniła się przed typowo ludzkimi cechami, jak zawiść, zazdrość i kłótliwość. Najczęściej krew burzył w niej jednak mąż - pan Olimpu,...

Dumuzi

Dumuzi („syn prawowity”), to jest Tamuz, opiekun rolnictwa, uosobienie życia przyrody i jej siły twórczej. Według podań co roku wraz z zamieraniem roślinności zstępuje do podziemia, a na wiosnę budzi...

Adad

Czczony pod wieloma różnymi imionami (Adad, Iszkur, Mer i in.) bóg zjawisk atmosferycznych Babilonii sumeryjskiej. Jako Adad pojawił się (z Syrii?) w drugiej połowie III tysiąclecia i stał się głównym...

Harpie

  Miały ciała ptaków i twarze kobiet. Były bóstwami gwałtownego wiatru; symbolizowały także suszę, głód i zarazę. Według Hezjoda istniały trzy harpie, córki Thaumasa i okeanidy Elektry, lecz w kolejnych mitach...

Ciekawostki

Prev Next

Łuk Tytusa

Łuk Tytusa

Relief na Łuku Tytusa w Rzymie ukazuje żołnierzy rzymskich z łupami zrabowanymi w Świątyni Jerozolimskiej po zdobyciu miasta w 70 r. n.e.  

Błądząca i ślepa

Błądząca i ślepa

W średniowieczu bardzo popularne było symboliczne przedstawianie Kościoła i Synagogi w personifikacji. Synagogę, jako postać błądzącą i ślepą na ewangeliczną naukę Jezusa, ukazywano z zawiązanymi oczami.

Zbawiciel/zbrodniarz

Zbawiciel/zbrodniarz

Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa stanowią dla chrześcijan najważniejszy etap jego działalności i podstawę wiary. W świetle prawa rzymskiego Mesjasz umierał jako wichrzyciel, w sposób przewidziany dla największych zbrodniarzy.

Ślub bogów

Ślub bogów

Zeus i Hera zawarli małżeństwo w ogrodzie Hesperyd rodzącym złote jabłka

Ewangelia Łukasza

Ewangelia Łukasza

Ewangelistę Łukasza symbolizuje wól - zwierzę ofiarne Starego Testamentu. Jako ofiara Nowego Testamentu został złożony w ofierze Chrystus, ukazany przez ewangelistę jako Zbawiciel.

Zdradzona kobieta...

Zdradzona kobieta...

Jazon porzucił Medeę dla Glauke, ta owładnięta szałem zabiła rywalkę i własne dzieci.

Nowy Testament

Nowy Testament

  Obecnie w skład Nowego Testamentu wchodzi 27 ksiąg kanonicznych, czyli takich, które uznano ostatecznie za powstałe pod wpływem Bożego natchnienia. Proces kształtowania się kanonu ksiąg był dość długi - trwał...

Ewangelia Marka

Ewangelia Marka

Symbolem Ewangelisty Marka jest władca pustyni - lew, gdyż swą Ewangelię autor ten rozpoczyna od opisu pobytu Jana Chrzciciela na pustyni.

Po nitce do kłębka

Po nitce do kłębka

Po śmierci syna Dedal ukrył się przed Minosem u króla Kokalosa. Jednak władca Krety nie dawał za wygrana, za wszelką cenę chciał odnaleźć genialnego wynalazcę W tym celu obmyślił podstęp....

Wieniec Ariadny

Wieniec Ariadny

Zdjęty z szyi Ariadny i zawieszony na niebie przez Dionizosa wianek Amfitryty lśnił na niebie pełnym blaskiem, rozjaśniając drogę żeglarzom. Powstałą w ten sposób konstelację gwiazd nazwano Diademem Ariadny. Gwiazdozbiór...

Losowy cytat

Prev Next

Heraklit

Heraklit

Tego świata, jednego i tego samego świata wszechrzeczy, nie stworzył nikt spośród bogów ani też nikt spośród ludzi, lecz był on zawsze, jest i będzie wiecznie żywym ogniem zapalającym się...

Mędrzec Narada

Mędrzec Narada

Ojciec, który ujrzy oblicze syna spłaca swój dług przodkom; syn przynosi mu nieśmiertelność. Pośród ziemskich radości nie ma większej niż radość ojca, któremu narodził się syn. Ani ciało posypane popiołem,...

Sura 2, 172

Sura 2, 172

Pobożność nie polega na tym, że zwraca się swe oblicze na wschód czy na zachód. Pobożny jest ten, kto wierzy w Boga i w dzień ostateczny, aniołów, Pismo i proroków;...

mistrz zen Dogen

mistrz zen Dogen

Poznać siebie samego oznacza o sobie zapomnieć

Marcin Luter

Marcin Luter

Im mniej słów, tym lepsza modlitwa.

Spurgeon

Spurgeon

Mam wielką potrzebę Chrystusa, mam wielkiego Chrystusa na moje potrzeby.

Stary tekst buddyjski

Stary tekst buddyjski

Stolarze kształtują drewno zgodnie ze swoimi życzeniami, mądrzy ludzie kształtują siebie

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Trzy rzeczy, które nie mogą być długo ukryty: słońce, księżyc i prawda.

Pastor Earl H. Merritt

Pastor Earl H. Merritt

Czy nie możemy, gdy pracujemy i coś nam upadnie, zamiast się wściekać, podziękować Bogu za siłę, by to podnieść w górę?

Ody Pindara

Ody Pindara

Z bogów czerpią moc śmiertelni Wszystkich dzielności i cnót; Mądrość ludzka - boży to dar, Ramion siła, Język obrotny...

Kategoria: Sinto
Opublikowano

Sintoizm nie korzysta z posągów bóstw, lecz bogowie mają w świątychach tzw. mitamasiro („ducha zastępczego”), tj. jakiś przedmiot będący ich symbolem. W czasie świąt boga przyzywa się na dół i wtedy przedmiot ten staje się sintai („ciałem boga”). Dla Amaterasu jest nim ośmiokątne lustro, a dla Susanoo - miecz. Świątynia składa się z torii, rodzaj bramy, z haiden - zewnętrznej sali nabożeństw, gdzie odbywają się ceremonie, oraz honden - sali wewnętrznej, gdzie przechowuje

się sintai. Wierzono że bogowie przebywają nie tylko w świątyniach, ale górach i lasach, gdzie też spotyka się sanktuaria poświęcone ich czci. Niekiedy miejsca przebywania boga symbolizuje tylko torii, szczególnie w miejscach mających walory widokowe. Także góry uważa się za sintai. Najstarszą i najsławniejszą jest narodowa świątynia w lesie koło Ise zbudowana w IV wieku i poświęcona bogini Amatarasu. Odnawia się ją co dwadzieścia lat.

 

Nabożeństwo składa się z czytania Norito, pokłonów, składania rąk, klaskania i ofiar z ryżu, owoców i jedwabiu. W większe święta wykonuje się trwające cały dzień tańce pantomimiczne kagura. Tańce dla beoga wykonują w świątyniach przeznaczone do tego miko - dziewice mające też rzekomo zdolność kontaktowania się z bóstwami i duchami zmarłych oraz przepowiadania przeszłości.

 

Norito zawierają też liczne przepisy dotyczące czystości. Dwa razy w roku w ostatnich dniach czerwca i grudnia odbywa się o-harai („wielkie oczyszczenie”) kiedy tenno łaskawie odpuszczał grzechy i oczyszczał po ofierze z łyka morwy i lnianego płótna. Świeccy brali też udział w oczyszczeniu, a zanosząc modły w świątyniach uderzali w gong, gong by zwrócić na siebie uwagę boga.

 

W kulcie domowym przed kamidana, czyli „półką bogów” obmywano sobie twarz i ręce, płukano usta, uderzano dwa razy w ręce, klękano i modlono się z głową pochyloną ku ziemi. Zmarłym składa| się ofiary z pokarmów, napojów i różnych przedmiotów użytkowych. Jeszcze dziś przedstawiciel cesarza co roku wiosną składa ofiarę z ryżu, ryb, morszczyny, wina ryżowego i prosowego na grobie protoplasty rodu cesarskiego. W zamierzchłych czasach składano prawdopodobnie ofiary z ludzi, którzy mieli po śmierci służyć zmarłemu. Zabronił tego w początkach naszej ery cesarz Suinin.

 

Stara religia japońska interesowała się głównie tym życiem, a nie zaświatami (jomi). Podstawą wiary religijnej była więź z krajem i rodem, a wzgląd na honor i prawa wspólnoty był podstawą moralności. Na pytanie o miejsce czyjegoś zamieszkania można uzyskać w odpowiedzi nazwę miejscowości daleko położonej, tej, gdzie znajdują się groby przodków pytanego. Przekonanie o ich niemal fizycznej obecności stanowi ważny dogmat sinto. Wyraża się on w wierze, że po śmierci każdy człowiek staje się kami („bóstwem”), ale nadal uczestniczy życiu żywych. Dobry człowiek jako dobre i życzliwe bóstwo-kami, a zły jako ten, który szkodzi.

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaShintoKult w Sintoizmie
| + -