Losowa postać

Prev Next

Nunusk

Wraz z Gibi, bogowie pochodzenia sumeryjskiego, uosabiali ogień. Obaj uchodzili dalej za wrogów ciemności i jej mocy, szczególnie demonów.

Sfinks

  Grecki Sfinks był rodzaju żeńskiego. Miał podobnie jak Sfinks egipski ciało lwa, głowę ludzką, skrzydła orła i jaszczurczy ogon. Jego pochodzenie nie jest jasne- zdaniem Hezjoda rodzicami Sfinksa byli Chimera...

Cerber

  Cerbera przedstawiano zwykle jako psa o trzech głowach węży (według Hezjoda miał głów 50), który pilnując wejścia do groty nad brzegiem Styksu, wpuszczał dusze zmarłych do podziemi, ale nie pozwalał...

Satyrowie

  Satyrowie mieli postać ludzką, choć biegali na koźlich nogach pokrytych sierścią. Nie grzeszyli urodą - strzygli końskimi uszami, a ich twarze szpecił szeroki nos, czasem rogi i zmierzwione włosy. Braki w...

Al-Fals

  Plemię Tajj czciło Al-Falsa, którego wyobrażał czerwony występ w czarnej skale o antropomorficznych kształtach. Jego świątynia była otoczona świętym obszarem zwanym hima, gdzie znajdowali azyl zbiegowie i uciekinierzy. Obok sanktuarium...

Gibi

Wraz z Nusku, bogowie pochodzenia sumeryjskiego, uosabiali ogień. Obaj uchodzili dalej za wrogów ciemności i jej mocy, szczególnie demonów.

Ninurta

Stary sumeryjski bóg wojny, burzy i rolnictwa, występuje w odmianach miejscowych jako Ningirsu (bog miasta Lagasz, dzis. Tello), Zaibaba (bóg miasta Kisz, dzis. Al-Uhajmir), Urasz (bóg miasta Dilibat). Ninurta cieszył...

Utu

Bóg słońca, akadyjski Szamasz. nył personifikacją powracającego światła słonecznego, którego ciepło powoduje wegetacje roślin. Utu to syn Nanny i bogini Ningal, brat Inany, bóg prawdy, sprawiedliwości, prawa oraz wróżbiarstwa. Głównym...

Manaf

  Jednym z najważniejszych bóstw mekkańskich był Manaf (poł. wysoki, wyniosły). Jego funkcje nie są do tej pory znane, ale bardzo często jego imię spotykamy wśród przedmuzułniańskich imion teoforycznych. np. Abd...

Chimera

  Chimera, podobnie jak Sfinks, Cerber i wiele innych potworów, była owocem związku Echidny i Tyfona. Obdarzona głową lwa oraz ogonem smoka, wychowywała się u Amisodaresa, króla Karii. Według Homera był...

Ciekawostki

Prev Next

Nastarsza inskrypcja w języku arabskim

Nastarsza inskrypcja w języku arabskim

Napis z An-Nimary w Nabatei, sporządzony przez lachmidzkiego władcę, jest jedną z najstarszych inskrypcji w języku arabskim, w piśmie bardzo zbliżonym do nabatejskiego. Datowany jest on na 223 r. kalendarza nabatejskiego,...

Świątynia Jerozolimska

Świątynia Jerozolimska

Nic nie zachowało się ze Świątyni Jerozolimskiej oprócz części otaczających ją murów. Istnieje niewiele dokumentów ikonograficznych, raczej symbolicznie niż rzeczywiście przedstawiających to miejsce. Jednym z nich jest panel na ścianie...

Hermes

Hermes

Hermes w starożytności był przedstawiany jako chłopiec lub brodaty młody mężczyzna. Nosił grecki kapelusz z szerokim rondem (czasami znajdowały się na nim skrzydła), na nogach zaś miał uskrzydlone sandały. Wyglądem...

Złote runo

Złote runo

Czym było złote runo, które Jazon miał zdobyć i przywieźć do Jolkos? Otóż baran o złotej sierści był darem Hermesa dla bogini mgły i chmur Nefele, żony Atamasa, władcy miasta...

Geneza Chrześcijaństwa

Geneza Chrześcijaństwa

Chrześcijaństwo wyszło z judaizmu i przez pewien czas utrzymywało z nim silne związki. Dlatego już na początku nowej ery wyłoniły się dwie grupy wyznawców Chrystusa: judeochrześcijanie - Żydzi, którzy przyjęli...

Ewangelia Marka

Ewangelia Marka

Symbolem Ewangelisty Marka jest władca pustyni - lew, gdyż swą Ewangelię autor ten rozpoczyna od opisu pobytu Jana Chrzciciela na pustyni.

Olimpia

Olimpia

Olimpia była prawdziwie nowoczesnym centrum sportu Zawodnicy mieli do dyspozycji wiele budowli stworzonych dla ich wygody. Wiadomo, że działała tam szkoła zapasów, boiska sportowe, gimnazjon, łaźnia, a także położony w...

Ślub bogów

Ślub bogów

Zeus i Hera zawarli małżeństwo w ogrodzie Hesperyd rodzącym złote jabłka

Przemiana Tejrezjasza

Przemiana Tejrezjasza

Słynny wieszcz Tejrezjasz, syn nimfy Chariklo, spotkał któregoś dnia dwa parzące się węże. Zabił je i w tej samej chwili stał się kobietą. Gdy po siedmiu latach spotkał znowu w...

Wszyscy równi

Wszyscy równi

W misteriach eleuzyńskich mogli brać udział wszyscy posługujący się językiem greckim Nie wykluczano z nich kobiet, cudzoziemców i niewolników Obrzędy były dla każdego, bowiem każdy mieszkaniec Hellady był równy wobec...

Losowy cytat

Prev Next

Dr H. A. Ironside

Dr H. A. Ironside

Chrystus jest substytutem dla wszystkiego, ale nic nie jest substytutem dla Chrystusa.

Anonim

Anonim

Kiedy życie rzuca cię na kolana, jesteś w idealnej pozycji, do modlitwy!

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Chowanie w sobie gniewu to jak trzymanie gorącego węgla z zamiarem rzucania go w kogoś innego; ty jesteś tym, który ucierpi najbardziej.

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Nie przeceniaj tego, co otrzymałeś, ani nie zazdrość innym. Kto zazdrości innym nie zazna spokoju umysłu.

Richard J. Foster

Richard J. Foster

Serce Boga jest najbardziej wrażliwe i najczulsze ze wszystkich. Żaden akt nie pozostanie niezauważony, bez względu na to jak jest niewielki.

Madżdżhimanikaja 1, 426

Madżdżhimanikaja 1, 426

Mnich Malunkjaputra skarżył się kiedyś, że Budda nigdy nie zajmował się rozstrzyganiem podstawowych problemów. Unikał on bowiem jednoznacznej odpowiedzi na pytania: czy świat jest wieczny czy też nie, czy jest...

Robert H. Schuller

Robert H. Schuller

Każdy głupi może liczyć ziarna w jabłku. Tylko Bóg może liczyć wszystkie jabłka w jednym nasionku.

C. S. Lewis

C. S. Lewis

Wierzę w chrześcijaństwo jak wierzę, że słońce wzejdzie. Nie tylko dlatego, że ja to widzę, ale dlatego, że widzę wszystko przez nie.

Ksenofanes

Ksenofanes

Bóg jest wieczny, jeden, z każdej strony podobny, ograniczony, ma kształt kuli i odbiera wrażenia zmysłowe wszystkimi swoimi częściami.

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Umysł jest wszystkim. O czym myślimy, tym się stajemy.

Kategoria: Sikhizm
Opublikowano

Sikhizm jest religią dotychczas mało znaną w Europie. Przez czas znali ją głównie nieliczni urzędnicy brytyjskiej administracji kolonialnej, którzy sposób życia jej wyznawców uważali za bardzo przydatny realizacji własnych zadań. Nie są bowiem ani hinduistami, ani muzułmanami, a po trosze czerpiąc coś od jednych i od drugich, nie należą do żadnej z tych wielkich grup religijnych, choć jednak łączą elementy obu tych religii. Takie połączenie było dogodne dla administracji kolonialnej, gdyż czyniło z sikhów, czyli wyznawców sikhizmu, bardzo dobrych kandydatów do służby w policji i armii kolonialnej, byli bowiem silni i dzielni. Nie trzeba było dla nich kuchni wegetariańskiej, gdyż nie wykluczali mięsa ze swego pożywienia. Byli rośli i przystojni, a przy tym nie stronili od niebezpieczeństw, jakie niosły wojna i gwałt. Byli wyjątkowo odważni. Zarazem jednak dzięki ich religii ani hinduiści, ani muzułmanie nie odnosili się do nich niechętnie, gdyż pod względem religijnym byli dość bliscy jednym i drugim.

 

Inną przyczyną niewielkiej znajomości sikhizmu jest to, że jest to jedna z najmłodszych religii uniwersalistycznych, zwracających się ku wszystkim ludziom, choć nigdy nie miała wielu wyznawców, a jej początki sięgają XV wieku. Nie była to jednak całkowicie nowa religia, gdyż jej podstawowa zasada, monoteizm, zgadza się z podstawowym dogmatem islamu, a wiele innych elementów doktryny tej religii pokrywa się mniej lub bardziej z hinduizmem. Sikhizm jest uderzającym przykładem działania synkretyzmu, czyli połączenia w jedną całość różnych poglądów religijnych, i to jednym z nielicznych, który okazał się zdolny do samodzielnego rozwoju i życia. Sikhizm nie jest jednak tylko rezultatem połączenia dwóch dawnych religii. Miał on bowiem swój autentycznie niedawny początek. Jego wyznawcy wierzą, że został on poświadczony i zalegalizowany nowym boskim objawieniem, które przekazał im ich założyciel imieniem Nanak. Dlatego religii swej nie pojmują tylko jako wynik analizy artykułów wiary starszych religii, ani jako rezultat intelektualnej rekonstrukcji oparty na ich podstawie. Wierzą oni, że Bóg, którego nazywają Prawdziwe Imię objawił się Nanakowi i powierzył mu misję zbawienia zgubionego świata. Toteż religii sikhów nie należy pojmować jako synkretyzm racjonalistyczny, którego zwolennicy przepracowują problemy filozoficzne, ale i jako prawdziwą religię o tendencjach uniwersalistycznych.

 

Zanim Nanak pojawił się na scenie historycznej, grunt dla jego i działalności przygotowali różni mężowie, którzy - nie myśląc o tworzeniu i zakładaniu nowej religii - widzieli jednak potrzebę oczyszczenia i ulepszenia upadającego, ich zdaniem, hinduizmu. Ich powtarzające się wysiłki mające na celu reformę hinduizmu, pośrednio były skutkiem wpływów wojowniczego monoteizmu islamu, który dotarł do i Indii w VIII wieku i dzierżył tu niezwykle silnie władzę. W XI wieku muzułmanie, zwani w Indiach musulmanami, opanowali całe północne Indie, a później wskutek nieustannego nacisku rozciągnęli władzę prawie nad całym tym wielkim krajem. Indyjski poeta, reformator, zwany Dżajadewa, pod wpływem islamu głosił, że „wszystkie praktyki religijnego ceremoniału i surowe umartwienia nie mają żadnej wartości w porównaniu z pobożnym powtarzaniem imienia Boga”. Było to zastosowaniem doktryny islamu do zwyczajów hinduizmu. Twierdzenie to stało się później kluczową zasadą sikhizmu. Dwa wieki później inny reformator imieniem Ramananda założył grupę wisznuicką, która sama starała się oczyścić niektóre wierzenia i praktyki hinduizmu. Spowodował on wielką dyskusję, uwalniając siebie i swoich uczniów od dwóch przyjętych w hinduizmie ograniczeń: od kontaktów społecznych pomiędzy kastami i od zakazu spożywania mięsa. Jednak największy jego tytuł do chwały polega na tym, że miał ucznia, który go przewyższył i zdobył uznanie założyciela sikhizmu. Tym uczniem był Kabir (1440-1518), który stworzył do dziś istniejące w Indiach ugrupowanie kabirpanthów (tzn. tych, którzy postępują drogą Kabiru). On bowiem pod niewątpliwym wpływem islamu odrzucał wszelkie idole, głosząc, że nie można wierzyć, iż Bóg może mieszkać w posągu z kamienia. Nie zadowalały go też zewnętrzne formy religii - obrzędy, pielgrzymki, pisma, asceza, kąpiele w Gangesie i inne praktyki, jeśli nie towarzyszyło im szczere, wewnętrzne usposobienie i moralne życie. Jako wyznawca monoteizmu Kabir głosił, że miłość Boga wystarcza, aby uwolnić każdego człowieka, niezależnie od kasty i rasy, od prawa karmana. Innymi słowy, kres zaklętemu kołu reinkarnacji kładzie szczera ku Bogu miłość. Ona też jest najprostszym środkiem wiodącym duszę do wchłonięcia i jedności z Absolutem. Kabir odrzucał autorytet Wed, pisał u języku ludowym, a nie w sanskrycie. Zwalczał zarówno braminów, jak i muzułmanów za ich powierzchowny i jałowy rytualizm. Głosił też, że zamiast dotychczasowych nauk i wierzeń ludzie winni słuchać i poddać się przewodnictwu natchnionych przywódców duchowych i nauczycieli, czyli guru. Bez nich bowiem, jak twierdził, nie można osiągnąć właściwej i słusznej postawy życiowej. Jego doktryna stała się połączeniem elementów zaczerpniętych z hinduizmu i islamu i stała się podstawą etycznego monoteizmu. Był to zarazem fundament, na którym Nanak miał oprzeć swoje własne stanowisko doktrynalne.

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaSikhizmSikhizm – religia „Gminy Lwa”
| + -