Losowa postać

Prev Next

Nasr

  Poza trzema boginiami Koran wymienia jeszcze kilku innych idoli czczonych w czasach dżahilijji. Są to: Ja'uk, Jaghus, Nasr i Wadd. Nasr (pol. orzeł) był bóstwem jemeńskim, podobnie jak Wadd (pol....

Eros

  Niewinnie wyglądający bóg miał moc, której mógł mu pozazdrościć sam gromowładny Zeus. Zsyłał męki miłosne, przed którymi nikt, nawet olimpijscy bogowie, nie mogli się schronić. Namiętny romans urodziwej bogini Afrodyty i...

Ningrisu

Pan Girsu, czczony jako lokalna forma Ninruty w panteonie miasta-państwa Lagasz. Wyjątkowym znaleziskiem jest para cylindrów z tekstem hymnu, opisującego jak Gudei podczas snu objawił się Ningirsu polecając odnowę swojej...

Iszkur

Sumeryjski bóg burzy, wiatru i deszczu. Bywał też określany bogiem powodzi. Początki jego kultu sięgają prawdopodobnie okresu wczesnodynastycznego.

Hestia

  Opiekunka ogniska domowego, Hestia, znana była z tego, że unikała konfliktów i poświęciła się czynieniu na świecie dobra. Nie opuszczała Olimpu, dlatego nie została główną bohaterką mitów.   Hestia była najstarszym z...

Al-Lat

  Obok Hubala ważną rolę odgrywały boginie uważane za córki lub żony Hubala, wymieniane w Koranie jako Al-Lat, Manat i AI-Uzza, Al-Lat (pol. bogini) to jedno z najstarszych bóstw semickich. Dla...

Inana

Królowa Niebios – najważniejsze bóstwo żeńskie Mezopotamii. Bogini miłości i walki oraz planety Wenus. Przekazy przedstawiają ją jako córkę Ana lub Nany. W żadnej z zachowanych opowieści nie ma wzmianki...

Centaury

  Centaury były inspiracją greckich pisarzy: występowały w wielu mitach, zwłaszcza Tezeuszu. Te porywcze, żyjące dziko w lasach Tesalii potwory, w górnej części ciała mające postać ludzką, a od pasa końską,...

Manaf

  Jednym z najważniejszych bóstw mekkańskich był Manaf (poł. wysoki, wyniosły). Jego funkcje nie są do tej pory znane, ale bardzo często jego imię spotykamy wśród przedmuzułniańskich imion teoforycznych. np. Abd...

Zeus

  Bez jego woli na ziemi nic się nie działo. Z jego rozkazu świeciły gwiazdy i Księżyc, panowali i upadali najwięksi królowie, rozpętywały się wojny i nastawał czas pokoju.   Dzieciństwo Zeusa nie...

Ciekawostki

Prev Next

Na pomoc Zeusowi

Na pomoc Zeusowi

Styks, chcąc pomóc Zeusowi w pokonaniu Kronosa, poprosiła swoje dzieci o wsparcie. Nike wraz z rodzeństwem, Kratosem (Władzą), Bią (Przemocą) i Zelosem (Ambicją), doprowadziła do zwycięstwa Zeusa. W swojej wdzięczności...

Ewangelia Mateusza

Ewangelia Mateusza

Wczesnochrześcijańska tradycja uczyniła człowieka symbolem Mateusza Ewangelisty, gdyż rozpoczyna on swą Ewangelię od obszernego opisu narodzin Jezusa i jego dokładnej genealogii.

Tu narodził sie Jezus

Tu narodził sie Jezus

W miejscu narodzenia Jezusa umieszczono w XVIII w. srebrną gwiazdę z łacińskim napisem: Tu narodził się z Dziewicy Marii Jezus Chrystus. Stanowi ona jedno z miejsc najczęściej odwiedzanych przez pielgrzymów.

Nigdy nie ufaj...

Nigdy nie ufaj...

Odyseusz słynął ze sprytu i mądrości. Chętnie też słuchano jego rad. Szczególnie dobrze wyszedł na nich Agamemnon, który toczył długą wojnę z Trojanami. To właśnie Odyseusz był pomysłodawcą najsłynniejszego fortelu...

Ślub bogów

Ślub bogów

Zeus i Hera zawarli małżeństwo w ogrodzie Hesperyd rodzącym złote jabłka

Budowa geologiczna Nazaretu

Budowa geologiczna Nazaretu

Budowa geologiczna Nazaretu i jego okolic charakteryzuje się istnieniem ogromnej liczby podziemnych grot, wykorzystywanych niegdyś jako magazyny czy izby, w których chroniono się przed upałami.

Betlejem

Betlejem

Betlejem to niewielkie miasto judzkie położone niedaleko Jerozolimy. Nad miejscem narodzenia Jezusa cesarz Konstantyn w IV w. n.e. wzniósł wspaniałą bazylikę.

Artysta i zabójca

Artysta i zabójca

  Dedal słynął w całej Helladzie z wykonywania niezwykłych posągów. Artysta pierwszy zaczął rzeźbić postacie ludzkie z otwartymi oczami i wyciągniętymi rękami. Tak bardzo przypominały żywych ludzi, że kapłani przywiązywali je...

Nastarsza inskrypcja w języku arabskim

Nastarsza inskrypcja w języku arabskim

Napis z An-Nimary w Nabatei, sporządzony przez lachmidzkiego władcę, jest jedną z najstarszych inskrypcji w języku arabskim, w piśmie bardzo zbliżonym do nabatejskiego. Datowany jest on na 223 r. kalendarza nabatejskiego,...

Nabatejczycy

Nabatejczycy

Na północnym skraju Al-Hidżazu, na południe od Morza Martwego przez kilka wieków istniało królestwo założone przez Nabatejczyków (arab. Al-Anbat , gr. Napateu) ze stolicą w Petrze. Do dziś toczą się...

Losowy cytat

Prev Next

F. Tokarz

F. Tokarz

 W kanonach buddyjskich (...) spotykamy naukę o tak zwanej niesubstancjalności wszystkiego. Nie ma substancji w rzeczach fizycznych, nie ma także jakiegoś stałego „ja”, są tylko potoki przesuwających się, zmiennych elementów,...

Stary tekst buddyjski

Stary tekst buddyjski

Stolarze kształtują drewno zgodnie ze swoimi życzeniami, mądrzy ludzie kształtują siebie

Anzelm, arcybiskup Canterbury

Anzelm, arcybiskup Canterbury

 „Credo ut intelligam”, co znaczy „wierzę, aby zrozumieć”

Anonim

Anonim

Kiedy życie rzuca cię na kolana, jesteś w idealnej pozycji, do modlitwy!

Charles F. Banning

Charles F. Banning

Zbyt wielu z nas ma chrześcijański słownik, zamiast chrześcijańskiego doświadczenia.

Hab. 2, 4

Hab. 2, 4

A sprawiedliwy żyć będzie z wiary (czy: przez wiarę).

Nauki Buddy

Nauki Buddy

Ani ogień, ani wiatr, narodziny, ani śmierci nie mogą wymazać naszych dobrych uczynków.

Robert H. Schuller

Robert H. Schuller

Każdy głupi może liczyć ziarna w jabłku. Tylko Bóg może liczyć wszystkie jabłka w jednym nasionku.

Cyprian z Kartaginy

Cyprian z Kartaginy

Poza Kościołem nie ma zbawienia.

staropers. humata, huchta, hwareszta

staropers. humata, huchta, hwareszta

Żywię dobre myśli, dobre słowa i dobre uczynki. Wyrzekam się złych myśli, złych słów i złych uczynków

Kategoria: Sikhizm
Opublikowano

Sikhizm jest religią dotychczas mało znaną w Europie. Przez czas znali ją głównie nieliczni urzędnicy brytyjskiej administracji kolonialnej, którzy sposób życia jej wyznawców uważali za bardzo przydatny realizacji własnych zadań. Nie są bowiem ani hinduistami, ani muzułmanami, a po trosze czerpiąc coś od jednych i od drugich, nie należą do żadnej z tych wielkich grup religijnych, choć jednak łączą elementy obu tych religii. Takie połączenie było dogodne dla administracji kolonialnej, gdyż czyniło z sikhów, czyli wyznawców sikhizmu, bardzo dobrych kandydatów do służby w policji i armii kolonialnej, byli bowiem silni i dzielni. Nie trzeba było dla nich kuchni wegetariańskiej, gdyż nie wykluczali mięsa ze swego pożywienia. Byli rośli i przystojni, a przy tym nie stronili od niebezpieczeństw, jakie niosły wojna i gwałt. Byli wyjątkowo odważni. Zarazem jednak dzięki ich religii ani hinduiści, ani muzułmanie nie odnosili się do nich niechętnie, gdyż pod względem religijnym byli dość bliscy jednym i drugim.

 

Inną przyczyną niewielkiej znajomości sikhizmu jest to, że jest to jedna z najmłodszych religii uniwersalistycznych, zwracających się ku wszystkim ludziom, choć nigdy nie miała wielu wyznawców, a jej początki sięgają XV wieku. Nie była to jednak całkowicie nowa religia, gdyż jej podstawowa zasada, monoteizm, zgadza się z podstawowym dogmatem islamu, a wiele innych elementów doktryny tej religii pokrywa się mniej lub bardziej z hinduizmem. Sikhizm jest uderzającym przykładem działania synkretyzmu, czyli połączenia w jedną całość różnych poglądów religijnych, i to jednym z nielicznych, który okazał się zdolny do samodzielnego rozwoju i życia. Sikhizm nie jest jednak tylko rezultatem połączenia dwóch dawnych religii. Miał on bowiem swój autentycznie niedawny początek. Jego wyznawcy wierzą, że został on poświadczony i zalegalizowany nowym boskim objawieniem, które przekazał im ich założyciel imieniem Nanak. Dlatego religii swej nie pojmują tylko jako wynik analizy artykułów wiary starszych religii, ani jako rezultat intelektualnej rekonstrukcji oparty na ich podstawie. Wierzą oni, że Bóg, którego nazywają Prawdziwe Imię objawił się Nanakowi i powierzył mu misję zbawienia zgubionego świata. Toteż religii sikhów nie należy pojmować jako synkretyzm racjonalistyczny, którego zwolennicy przepracowują problemy filozoficzne, ale i jako prawdziwą religię o tendencjach uniwersalistycznych.

 

Zanim Nanak pojawił się na scenie historycznej, grunt dla jego i działalności przygotowali różni mężowie, którzy - nie myśląc o tworzeniu i zakładaniu nowej religii - widzieli jednak potrzebę oczyszczenia i ulepszenia upadającego, ich zdaniem, hinduizmu. Ich powtarzające się wysiłki mające na celu reformę hinduizmu, pośrednio były skutkiem wpływów wojowniczego monoteizmu islamu, który dotarł do i Indii w VIII wieku i dzierżył tu niezwykle silnie władzę. W XI wieku muzułmanie, zwani w Indiach musulmanami, opanowali całe północne Indie, a później wskutek nieustannego nacisku rozciągnęli władzę prawie nad całym tym wielkim krajem. Indyjski poeta, reformator, zwany Dżajadewa, pod wpływem islamu głosił, że „wszystkie praktyki religijnego ceremoniału i surowe umartwienia nie mają żadnej wartości w porównaniu z pobożnym powtarzaniem imienia Boga”. Było to zastosowaniem doktryny islamu do zwyczajów hinduizmu. Twierdzenie to stało się później kluczową zasadą sikhizmu. Dwa wieki później inny reformator imieniem Ramananda założył grupę wisznuicką, która sama starała się oczyścić niektóre wierzenia i praktyki hinduizmu. Spowodował on wielką dyskusję, uwalniając siebie i swoich uczniów od dwóch przyjętych w hinduizmie ograniczeń: od kontaktów społecznych pomiędzy kastami i od zakazu spożywania mięsa. Jednak największy jego tytuł do chwały polega na tym, że miał ucznia, który go przewyższył i zdobył uznanie założyciela sikhizmu. Tym uczniem był Kabir (1440-1518), który stworzył do dziś istniejące w Indiach ugrupowanie kabirpanthów (tzn. tych, którzy postępują drogą Kabiru). On bowiem pod niewątpliwym wpływem islamu odrzucał wszelkie idole, głosząc, że nie można wierzyć, iż Bóg może mieszkać w posągu z kamienia. Nie zadowalały go też zewnętrzne formy religii - obrzędy, pielgrzymki, pisma, asceza, kąpiele w Gangesie i inne praktyki, jeśli nie towarzyszyło im szczere, wewnętrzne usposobienie i moralne życie. Jako wyznawca monoteizmu Kabir głosił, że miłość Boga wystarcza, aby uwolnić każdego człowieka, niezależnie od kasty i rasy, od prawa karmana. Innymi słowy, kres zaklętemu kołu reinkarnacji kładzie szczera ku Bogu miłość. Ona też jest najprostszym środkiem wiodącym duszę do wchłonięcia i jedności z Absolutem. Kabir odrzucał autorytet Wed, pisał u języku ludowym, a nie w sanskrycie. Zwalczał zarówno braminów, jak i muzułmanów za ich powierzchowny i jałowy rytualizm. Głosił też, że zamiast dotychczasowych nauk i wierzeń ludzie winni słuchać i poddać się przewodnictwu natchnionych przywódców duchowych i nauczycieli, czyli guru. Bez nich bowiem, jak twierdził, nie można osiągnąć właściwej i słusznej postawy życiowej. Jego doktryna stała się połączeniem elementów zaczerpniętych z hinduizmu i islamu i stała się podstawą etycznego monoteizmu. Był to zarazem fundament, na którym Nanak miał oprzeć swoje własne stanowisko doktrynalne.

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaSikhizmSikhizm – religia „Gminy Lwa”
| + -