Losowa postać

Prev Next

Isaf i Na'ila

  Isaf i Na'ila to personifikacja płodności. Bóstwo czczone było w formie dwóch kamieni. Według legendy, pierwotnie była to para ludzi, którzy miłowali się w świątyni mekkańskiej, za co zostali zamienieni...

Zeus

  Bez jego woli na ziemi nic się nie działo. Z jego rozkazu świeciły gwiazdy i Księżyc, panowali i upadali najwięksi królowie, rozpętywały się wojny i nastawał czas pokoju.   Dzieciństwo Zeusa nie...

Adad

Czczony pod wieloma różnymi imionami (Adad, Iszkur, Mer i in.) bóg zjawisk atmosferycznych Babilonii sumeryjskiej. Jako Adad pojawił się (z Syrii?) w drugiej połowie III tysiąclecia i stał się głównym...

Dagan

Bóg pochodzenia prawdopodobnie zachodniosemickiego (syryjskiego). Cieszył się on wielką czcią nad środkowym Eufratem, przede wszystkim w Mari (dzis. Tell-Hariri) i w Tutul = (H)it. Po opanowaniu tych krajów przez dynastię...

Babbar - Szamasz

Babbar-Szamasz, (główny?) bóg solarny. Uosabia dodatnie dla człowieka siły słońca. Oprócz tego, jak często bóstwa solarne, ma znaczenie wysoce etyczne. Przenika serca ludzkie, zna myśli i zamiary, karci złych i...

Ningrisu

Pan Girsu, czczony jako lokalna forma Ninruty w panteonie miasta-państwa Lagasz. Wyjątkowym znaleziskiem jest para cylindrów z tekstem hymnu, opisującego jak Gudei podczas snu objawił się Ningirsu polecając odnowę swojej...

Apollo

  Najprzystojniejszy spośród bogów był patronem piękna, sztuki, światła, prawdy a także nagłej śmierci. Za jego niewinnym wyglądem skrywał się niebezpieczny i gwałtowny charakter. Złotowłosy bóg nigdy bowiem nie przebaczał zniewag.   Apollo...

Marduk

Pierwotnie był Marduk tylko bogiem miasta Babilonu, potem (od ok. 1700 r. p.n.e.) bogiem najwyższym, narodowym zjednoczonej Babilonii. Usunął w cień przede wszystkim boga-króla Enlila i zajął jego stanowisko. Później...

Nasr

  Poza trzema boginiami Koran wymienia jeszcze kilku innych idoli czczonych w czasach dżahilijji. Są to: Ja'uk, Jaghus, Nasr i Wadd. Nasr (pol. orzeł) był bóstwem jemeńskim, podobnie jak Wadd (pol....

Cerber

  Cerbera przedstawiano zwykle jako psa o trzech głowach węży (według Hezjoda miał głów 50), który pilnując wejścia do groty nad brzegiem Styksu, wpuszczał dusze zmarłych do podziemi, ale nie pozwalał...

Ciekawostki

Prev Next

Historyczność Jezusa

Historyczność Jezusa

Pytanie o historyczność Jezusa jest jednym z najważniejszych od wieków. Obecnie już nikt nie wątpi w to, że Jezus żył wśród ludzi. Źródła pisane na ten temat nie są jednak...

Zdradzona kobieta...

Zdradzona kobieta...

Jazon porzucił Medeę dla Glauke, ta owładnięta szałem zabiła rywalkę i własne dzieci.

Po nitce do kłębka

Po nitce do kłębka

Po śmierci syna Dedal ukrył się przed Minosem u króla Kokalosa. Jednak władca Krety nie dawał za wygrana, za wszelką cenę chciał odnaleźć genialnego wynalazcę W tym celu obmyślił podstęp....

Bazylika Betlejemska

Bazylika Betlejemska

Jest rzeczą niezwykle interesującą, ze Bazylika Betlejemska uniknęła zniszczeń w czasie najazdu perskiego w VII w. n.e. Na fasadzie znajdowało się bowiem - dziś już nieistniejące- malowidło przedstawiające pokłon Trzech...

Delfickie przepowiednie

Delfickie przepowiednie

Plutarch, grecki filozof i biograf, pochodzący z pobliskiej Cheronei, pełnił przez pewien czas funkcję kapłana Apolla. To on zostawił opis mówiący, że Pytia czerpała swoje natchnienie z pneuma (gazu) o...

Budowa geologiczna Nazaretu

Budowa geologiczna Nazaretu

Budowa geologiczna Nazaretu i jego okolic charakteryzuje się istnieniem ogromnej liczby podziemnych grot, wykorzystywanych niegdyś jako magazyny czy izby, w których chroniono się przed upałami.

Tu narodził sie Jezus

Tu narodził sie Jezus

W miejscu narodzenia Jezusa umieszczono w XVIII w. srebrną gwiazdę z łacińskim napisem: Tu narodził się z Dziewicy Marii Jezus Chrystus. Stanowi ona jedno z miejsc najczęściej odwiedzanych przez pielgrzymów.

Złote runo

Złote runo

Czym było złote runo, które Jazon miał zdobyć i przywieźć do Jolkos? Otóż baran o złotej sierści był darem Hermesa dla bogini mgły i chmur Nefele, żony Atamasa, władcy miasta...

Przemiana Tejrezjasza

Przemiana Tejrezjasza

Słynny wieszcz Tejrezjasz, syn nimfy Chariklo, spotkał któregoś dnia dwa parzące się węże. Zabił je i w tej samej chwili stał się kobietą. Gdy po siedmiu latach spotkał znowu w...

Ewangelia Mateusza

Ewangelia Mateusza

Wczesnochrześcijańska tradycja uczyniła człowieka symbolem Mateusza Ewangelisty, gdyż rozpoczyna on swą Ewangelię od obszernego opisu narodzin Jezusa i jego dokładnej genealogii.

Losowy cytat

Prev Next

S. Radhakrishnan

S. Radhakrishnan

Budda zdawał sobie sprawę z pustki wewnętrznej wielu wierzeń, które ludzie przywykli uważać za artykuły wiary. Nienawidził tego daremnego robienia z siebie głupców przez ludzi. Podniósł głos przeciw przesądowi i...

Nagasena (Milindapanha 2, 2, 1)

Nagasena (Milindapanha 2, 2, 1)

Płomień lampy z momentu na moment przestaje być ten sam

Oscar Wilde

Oscar Wilde

Jak inaczej, niż przez złamane serce może Chrystus Pan wchodzić w nie?

S. Radakrishnan w „Filozofia indyjska”

S. Radakrishnan w „Filozofia indyjska”

Ludziom o łagodnym usposobieniu i refleksyjnym nastawieniu Indów nie wydawało się, iżby nagroda i kara mogły trwać wiecznie. Według ich pojęć uzyskanie przy pomocy pokuty odpuszczenia i oczyszczenia z kary...

Becky Laird

Becky Laird

Żyjąc w pełni, uznając, że wszystko co robimy istnieje dzięki Jego mocy, oddajemy cześć Bogu, On z kolei nam błogosławi.

William Henry Seward

William Henry Seward

Chrześcijaństwo zapewnia jednolitą odpowiedź na całe życie.

Ernest Renan

Ernest Renan

Islam pojawił się w historii w pełnym świetle, a jego korzenie widać na zewnątrz. Życie jego założyciela znamy równie dobrze, jak życie reformatorów XVI wieku. Możemy śledzić rok za rokiem...

Heraklit

Heraklit

Tego świata, jednego i tego samego świata wszechrzeczy, nie stworzył nikt spośród bogów ani też nikt spośród ludzi, lecz był on zawsze, jest i będzie wiecznie żywym ogniem zapalającym się...

Marcin Luter

Marcin Luter

Im mniej słów, tym lepsza modlitwa.

Anonim

Anonim

Kiedy życie rzuca cię na kolana, jesteś w idealnej pozycji, do modlitwy!

Kategoria: Sikhizm
Opublikowano

Nanak urodził się prawdopodobnie w 1469 r. n.e. w miejscowości Talwandi, około 50 km od miasta Lahor, ówczesnej stolicy Pendżabu (dziś Lahaur, jedno z głównych miast Pakistanu). Jego rodzice byli hinduistami należącymi do miejscowej kasty kupców, zwanej Khatri (być może wywodzącej się z dawnej kasty kszatrijów, lecz należeli do niższej ekonomicznie grupy). Ojciec jego był rachmistrzem wiejskim i rolnikiem. Jego matka, bardzo pobożna, była bardzo oddana mężowi i synowi. Miejscowość urodzenia Nanaka podlegała władcy imieniem Rai Bular, który przyjął islam, lecz sam pochodząc z hinduistów, zachował tolerancyjną postawę wobec wyznawców dawnej religii i sprzyjał próbom pogodzenia obu religii, tzn. hinduizmu i islamu. Toteż późniejsza działalność Nanaka spotkała się z jego przyjaznym zainteresowaniem i przychylnością.

 

W opowieściach o młodości i życiu Nanaka, przechowanych tylko w kręgu jego zwolenników i wyznawców, jest pełno legend i cudownych wydarzeń. Stanowią one typowy przykład przekształcania faktów historycznych, gdzie wydarzenia i fantastyczne opowieści pełne są cudów i nadzwyczajnych zdarzeń. Opowiada się w nich o nim, że był nad wiek rozwiniętym młodzieńcem i poetą z natury, a tak się oddawał rozmyślaniom i religijnym rozważaniom, że nie mógł się zajmować ani pasterstwem, ani kupiectwem, gdyż takie dwa zawody wybrali mu troskliwi rodzice. Toteż jego ojciec z ulgą zgodził się, aby przyjął pracę w administracji okręgu, zaproponowaną mu przez jednego ze szwagrów. Nanak przeniósł się więc do stolicy okręgu Sultanpur. Opowiada się, że był bardzo uzdolniony, że pracował ciężko i swoje obowiązki wykonywał bardzo sumiennie. W tym czasie ożenił się i żona urodziła mu dwoje dzieci. Wszystkie zaś wieczory spędzał śpiewając hymny ku czci Stwórcy. Z Talwandi przybył do niego jego przyjaciel muzułmanin Mardana, który był śpiewakiem i miał odegrać ważną rolę w jego karierze. Wkrótce wokół nich zgromadziła się nieduża grupa ludzi, których pociągały idee głoszone przez Nanaka. On sam jednak zaczął przeżywać jakiś kryzys wewnętrzny, a jego zapał religijny zaczął przygasać. Wtedy nagle przeżył moment decydujący, który ponad sto lat później przedstawiono w tekstach jako teofanię (czyli objawienie się Boga): „Pewnego dnia po kąpieli w rzece Nanak zniknął w lesie i w widzeniu został uniesiony do boskiej obecności. Podano mu puchar nektaru, który przyjął z wdzięcznością, Bóg mu rzekł wtedy: „Ja jestem z tobą. Uczynię szczęśliwym ciebie oraz tych, którzy przyjmą twoje imię. Ale ty idź i powtarzaj Moje Imię i spowoduj, aby inni uczynili podobnie. Wytrwaj nieskażony przez ten świat. Często powtarzaj Moje Imię. Wprowadzaj w czyn miłość bliźniego i miłosierdzie: wykonuj obmywania, sprawuj kult i odprawiaj rozmyślania. Dałem ci ten puchar nektaru jako zadatek Mojego uznania”. (M. A. Mac Auliffe: The Sikh Religion. His Gurus, Sacred Writings and Anthem, Oxford 1909, t. I, s. 33-34). Współcześni sikhowie są przekonani, że opowieść ta jest relacją o prawdziwym zdarzeniu wyrażonym poprzez symbole. Ich zdaniem puchar nektaru oznacza wstrząsające objawienie się Boga jako Prawdziwego Imienia, a zarazem powierzenie Nanakowi misji proroka. On sam tak o tym mówi w jednym ze swoich hymnów: „Byłem śpiewakiem bez pracy, ale Pan mi ją powierzył. Wszechmocny mnie nauczył: „Nocą i dniem śpiewaj moją Chwałę”. Pan wezwał tego śpiewaka na dwór. Obdarzył mnie szatą czci tych, którzy go wysławiają. On podał mi nektar w pucharze, nektar jego Prawdziwego i Świętego Imieniania” (zob. The Sacred Writings of the Sikhs, przełożył T. Singh, London 1960, s. 82).

 

Pod wpływem takich wrażeń Nanak miał wyrazić swe uczucia słowami, powtarzanymi codziennie po cichu przez każdego pobożnego sikha jako modlitwa poranna: „Jest tylko jeden Bóg, którego imię jest Prawda, Stwórca bez strachu, wrogości i nienawiści, nieśmiertelny, niezrodzony, istniejący sam przez się, wielki, hojny i pełen dobroci. Jedyny Prawdziwy był na początku. Jedyny Prawdziwy był przed wiekami. Jedyny Prawdziwy, o Nanaku, jest, był i będzie”. Po wyjściu z lasu gdzie przebywał przez trzy dni, Nanak milczał przez cały dzień, a następnego wypowiedział brzemienne w skutki stwierdzenie: „Nie ma żadnego hinduisty ani żadnego muzułmanina” (The Sikh Religion, cyt. Wyd., s. 35 i 37).

 

Było to stwierdzenie otwierające okres dalekosiężnej działalności głoszenia nowych zasad, mającej na celu oczyszczenie i pogodzenie oby tych religii. Nanak bowiem rozpoczął trwającą wiele lat wędrówkę przez tereny północnych i zachodnich Indii. Towarzyszył mu jedynie jego przyjaciel i bard Mardan, który akompaniował mu na swym instrumencie, kiedy Nanak śpiewał swe wzniosłe hymny, głoszące nową religię. Podczas swej wędrówki odwiedzali główne miejsca pielgrzymkowe hinduizmu i święte miejsca w Himalajach. Niezrażony odtrąceniem i wrogością przywódców religijnych Nanak głosił swą naukę na placach targowych, na ulicach i placach miejskich pozyskując zwykle niewielu zwolenników przed udaniem się w dalszą drogę. Wierzył, że Bóg, Prawdziwe Imię, sprawi, że ziarno przezeń rzucone przyniesie obfite owoce. Dopiero jednak po przybyciu do Pendżabu zaczęli odnosić sukcesy i zaczęła ich otaczać coraz większa grupa sikhów, co dosłownie w sanskrycie znaczy „uczniów”.

Jeste tutaj:   ProemialBibliotekaSikhizmWkład Nanaka w budowę sikhizmu
| + -